KERKNIEUWS

Beroepen te:

Hedel, B. Haverkamp te Groenekan — Rinsumageest (Fr.), R. Hengstmangers, kand. te Vlaardingen — Noord Oostpolder (wijkgemeente Marknesse), B. C. Junkema te Opende — Huizum (Fr.) (vak. A. D. Klaassen), J. A. Labrie te Oosterwolde (Fr.) — Den Haag (vak. J. J. Ph. Valeton), D. A. Cazemier te Zwartemeer — Geneve (Ned. Prot. Gem.), D. J. Blikkendaal te Vaals en Gulpen.

Aangenomen naar:

Pernis (vak. J. v. d. Sar), L. Emmerzaal te Zwijndrecht — Apeldoorn (wijkgem. 11) (toez.), . W. van Hoogevest te Nieuwleusen — Oudega- Kolderwolde (H.O.) (toez.), A. Griffioen, vik. te Huizem (Fr.).

Bedankt voor:

Kootwijkerbroek, P. J. Bos te Sprang — het beroep voor de Prov. Kerkverg. van Zuid-Holland te Krimpen aan de IJssel (nevenpastoraat) (toez.), W. van Tuyl te Rijssen.

Ds. W. Chr. Hovius

te Nieuw-Lekkerland slaagde voor het doctoraal examen theologie.

De vrouw en het ambt. Dr. H. Schrotem — Drs. H. Goedhart.

Men storte ƒ0, 30 op gironummer 49430 van ds. J. J. Timmer te Woerden en men ontvangt franco per post deze brochure.

Afscheid van ds. T. van Delen van Nieuweroord op zondag 5 november n.m. 3 uur.

Als tekst voor deze afscheidsdienst in de overvolle kerk, had ds. Van Delen gekozen: Pil. 4 : 19: „Doch mijn God zal naar Zijn rijkdom vervullen al uw nooddruft, in heerlijkheid door Christus Jezus. Hij las ons voor 1 Thess. 5 vanaf vers 12. Hij wees erop dat de God van Paulus nu nog dezelfde is en dat Hij zal vervullen de nooddruft van hen die met een behoeftig hart tot Hem komen, want Zijn voorraadschuur is vol van Zijn rijkdom. Hij zal dit doen tot eer van Zijn naam, maar iets van die heerlijkheid is ook te zien op wie Hém vreest, waardoor Hij weer verheerlijkt wordt. Dit alles kan alleen door Christus Jezus, die de weg naar het kruis ging om een plaats te kunnen bereiden, voor wie Hem in waarheid nodig hebben.

In zijn afscheidswoord richtte ds. Van Delen zich tot verschillende instanties en personen, m.n. het college van B. en W., het Breed Moderamen van de classis Meppel, de Ring Hoogeveen met zijn predikanten en hulppredikers, de kerkeraad van de Geref. en Chr. Geref. Kerk en tot de consulent ds. Heyboer.

De kerkeraad kreeg een woord van dank voor de zeer goede verhouding, waarin zij mochten samenwerken. De jeugd der gemeente, die hij altijd een warm hart toedroeg, kreeg een apart woord. Ook de koster en organist werden niet vergeten. Gedacht werd aan de Chr. School en aan de jeugdleidsters en - leiders. Tenslotte vroeg hij de gemeente voor hem te blijven bidden en ook hij zou Nieuweroord niet vergeten in zijn gebed.

Nadat ds. Heyboer verschillende personen gelegenheid had gegeven om te spreken, sprak hijzelf namens de classis, de ring van predikanten en als consulent dankte hij voor de prettige samenwerking.

De scriba van de kerkeraad memoreerde hoe hun voorganger de stuwkracht was geweest tot de oprichting van de Hervormde Gem. Nieuweroord, waardoor hij zijn stempel op deze gemeente had gezet. Ook sprak hij over al het werk dat ds. Van Delen onder de buitenkerkelijken verricht had.

Na de dienst kreeg de gemeente gelegenheid met een handdruk afscheid te nemen van haar voorganger met zijn gezin, wat voor beiden moeilijk was, na ruim 30 jaar lief en leed met elkaar gedeeld te hebben.

In een afscheidsavond op woensdag 1 november, belegd door de kerkeraad, had de gemeente, door haar grote opkomst en hartelijke woorden, reeds blijk gegeven van de waardering, die zij had voor haar voorganger.

Hier was ook de burgemeester aanwezig, die de scheidende ds. Van Delen toesprak en speciaal dacht aan het vele maatschappelijke werk, dat zowel ds. als mevr. Van Delen voor de samenleving had verricht en hem bedankte voor de geestelijke stem die hij voor de gemeente was geweest.

Ds. Heyboer, die de avond leidde, sprak over het begrip Nieuweroord-Van Delen. Sprak je over het een, dan dacht je aan het ander.

Alle verenigingen namen op hun eigen wijze afscheid en veel cadeaux werden overhandigd, eveneens een enveloppe met inhoud van de gemeente.

Ds. L. Trouwborst scheidde van 's-Grevelduin- en Vrijhoeve-Capelle.

Na meer dan 750 maal in de Dienst des Woords te zijn voorgegaan heeft ds. L. Trouwborst zondagmiddag afscheid genomen van de hervormde gemeente van 's-Grevelduin- en Vrijhoeve-Capelle. Ruim zeven jaar was hij in Capelle werkzaam. Zondag 12 november zal ds. Trouwborst zich verbinden aan de gemeente Bleskensgraaf na in de morgendienst te zijn bevestigd door ds. J. van Sliedregt uit Baarn.

Dankbaarheid.

De scheidende predikant baseerde zijn meditatie op Mattheüs 17 : 5b: „Deze is Mijn geliefde Zoon in dewelke Ik Mijn welbehagen heb: hoort Hem".

„Wat is het een rijkdom als Christus Zich in Zijn volheid komt te openbaren", aldus ds. Trouwborst. „Er is reden tot dankbaarheid dat Hij Zich in de afgelopen jaren ook in ons midden heeft willen openbaren. God zal Zijn werk voortzetten, ook in deze gemeente". Ds. Trouwborst herdacht ouderling G. de Rooij, van wie een levend getuigenis was uitgegaan.

Ds. Trouwborst toonde zich erkentelijk jegens de burgerlijke overheid voor diens begrip en medewerking als het kerkelijke aangelegenheden betrof. „Nog pas heeft het gemeentebestuur er voor gezorgd dat er bij de kerk een ruime parkeerplaats komt". Hij hoopte dat de kerk op de steun van de gemeentelijke overheid kan blijven rekenen.

Onderwijs in Gods Woord.

De predikant richtte zich verder tot het bestuur van de Christelijke school en tot het hoofd van de Openbare school, de heer Poldervaart. Hij zei steeds een voorstander te zijn geweest van onderwijs in Gods Woord aan alle kinderen. Daarom had hij gaarne gehoor gegeven aan het verzoek van de heer Poldervaart godsdienstles te geven op diens school. Er was een bijzonder hartelijke verstandhouding geweest.

Voorts werden toegesproken: de afgevaardigden van de gereformeerde kerken in Sprang-Capelle, de kerkeraad van Bleskensgraaf, de collega's, de consulent ds. J. Vink uit Waalwijk, de kerkeraad en de kerkvoogdij, de verenigingen en allen die aan de eredienst meewerkten.

Goed bezet.

Tot de gemeente zei ds. Trouwborst: „Het valt mij moeilijk weg te gaan, want veel werk dat nog verricht had moeten worden is blijven liggen". Hij hoopte dat de prediking niet ijdel was geweest. „De kerk was altijd goed bezet, maar als ze allemaal gekomen waren, hadden we er nog een kerk bij moeten bouwen". Ds. Trouwborst uitte zijn voldoening over het feit dat er nog een „kern" in de gemeente is die steeds trouw onder Gods Woord opgaat.

Met plichtsbesef.

Burgemeester M. van Prooijen releveerde dat ds. Trouwborst met plichtsbesef in de gemeente had gewerkt. „De taak van de kerk", aldus de heer Van Prooijen, „zag u niet alleen tot het kerkelijk erf beperkt". Hij dankte hem namens het gemeentebestuur voor zijn arbeid in 's-Grevelduin- en Vrijhoeve-Capelle en hoopte dat God hem de vruchten daarvan zal doen blijken.

Verder spraken nog: ds. J. Vink namens het moderamen van de classis Heusden, de heer M. Rijken uit naam van de kerkvoogdij, en ouderling De Rooij, op wiens verzoek de gemeente de scheidende predikant staande Psalm 121 vers 4 en Psalm 134 vers 3 toezong.

Enkele honderden Capellenaren maakten tenslotte van de gelegenheid gebruik persoonlijk afscheid te nemen van ds. Trouwborst en zijn gezin.

Jubilea Herv. Geref. Jeugdverenigingen te Utrecht.

Op D.V. 25 november jubileren de Herv. Geref. Jeugdverenigingen te Utrecht: „Eben-Haëzer", 50 jaar; „Obadja", 45 jaar; „Lydia", 30 jaar en „Jong Lydia", 25 jaar.

Wij hopen dit te herdenken door op bovenstaande datum een middag te beleggen met oudleden en belangstellenden.

Spreker: ds. A. J. Jorissen. Onderwerp: Jeugdwerk vroeger, nu en straks.

Aanvang 3 uur, gebouw Boothstraat 6.

Overgangsbepaling 238.

Naar we vernemen, heeft de Hervormd-gereformeerde Evangelisatie te Soest zich genoodzaakt gezien om over te gaan tot de noodvoorziening bedoeld in Overgangsbepaling 238. Van nabij kennen we de geschiedenis, de moeilijkheden van deze Evangelisatie en de pogingen om een kerkelijke positie te verkrijgen. Door gebrek aan medewerking van de plaatselijke kerkelijke instanties zijn die pogingen na het droevig overlijden van ds. Verkerk vergeefs geweest.

Desondanks kunnen we een oplossing volgens Overgangsbepaling 238 niet toejuichen. Behalve de smet van haar geboorte-geschiedenis draagt deze bepaling bezwaren van principiële aard. Deze noodvoorziening werd nl. in het leven geroepen om evangeliserende gezelschappen in „middenorthodoxe" zin, nevens de wettige kerkeraad ter plaatse, zekere zelfstandigheid te bezorgen onder algemeen kerkelijke vlag. Zij schept een door de kerkeraad gedekte situatie, die in feite neerkomt op een zich onttrekken aan het opzicht van de wettige kerkeraad, wanneer de door deze verzorgde prediking niet wordt begeerd ook en met name, wanneer deze prediking de onverkorte handhaving van de reformatorische belijdenis betracht. De geboorte-geschiedenis van Overgangsbepaling 238 heeft dit onbetwistbaar duidelijk bewezen.

Kerkelijke instanties, die behoorden te bevorderen, dat een zodanige prediking van alle kansels werd gehoord, worden belast met de uitvoering van deze bepaling, die er van huis uit op gericht is zich daaraan te onttrekken.

De bepaling zou zelfs nimmer in de kerkorde zijn opgenomen, als de kerkregering ernst had gemaakt en nog maakte met de beperking, die kerkordelijk ook voor 238 geldt: „binnen de grenzen van Art. X der kerkorde''. De zaak Smits heeft wel geopenbaard, dat zij dat niet ter harte neemt. Overgangsbepaling 238 spreekt in één adem van andere modaliteit en maakt daarmede , het binnen de grenzen van Art. X" krachteloos, want als zij deze in acht nam zouden modaliteiten binnen de grenzen der gereformeerde belijdenis geen aanleiding hebben tot een kerkelijke apartheids-politiek.

S.

Contio vaq jonge predikanten.

De eerstvolgende contio zal D.V. worden gehouden op donderdag 1 maart 1962 om 10 uur in het wijkgebouw Boothstraat 6, Utrecht. Het programma is:

's morgens predicator ds. G. Biesbroek (sec. ds. W. van Hennekeler);

's middags lezing, getiteld: „Het herderlijk schrijven over de uitverkiezing" door ds. S. Gerssen.

Het verdient aanbeveling reeds nu deze datum vrij te houden.

C. Baas.

Vierhonderd jaar Ned. Geloofsbelijdenis in Haagse kerk herdacht.

Met een plechtige bijeenkomst in de pas gerestaureerde Grote of St. Jacobskerk te 's-Gravenhage is het feit gevierd, dat de Nederlandse Geloofsbelijdenis, wereldwijd bekend als de Confessio Belgica, thans vierhonderd jaar oud is. Daartoe had zich een comité gevormd' uit de kerken van het protestantisme.

„In evangelisch aspect zeker niet verouderd".

Prof. dr. J. N. Bakhuizen van den Brink behandelde in deze samenkomst de geschiedenis van de geloofsbelijdenis. Hij stond uiteraard uitvoerig stil bij het optreden en het martelaarschap van Guido de Bres. Er was in die dagen geen inzicht in de aard van het hervormd geloof en de energieke kracht hiervan werd onderschat. De confessies van de zestiende eeuw zijn dan ook met bloed geschreven. Maar het calvinisme werd, trots alles, een sterke kracht en al werd de druk op het volk sterker, dit offerde in ware geloofsmoed zijn martelaren.

Prof. Bakhuizen v. d. Brink deed voorlezing van enkele citaten uit de confessie van De Bres en uit brieven om aan te tonen, dat het hier ging om recht, om de vrijheid van het christelijk geweten en om tolerantie. Altijd weer wees De Brés de overheid op het oordeel Gods. Spreker bracht een eresaluut voor de gelovige onderneming uit die dagen en zei ook, dat de confessie haar bestemming niet gemist heeft.

Over de betekenis van de Ned. Geloofsbelijdenis sprak hierna prof. dr. A. D. R. Polman. In een breed opgezet betoog belichtte deze spreker het evangelisch, het katholiek en het nationaal aspect van de belijdenis.

De combinatie dezer aspecten die uit het opschrift en uit de 37 artikelen der confessie blijkt, is geen opzet en geen toeval. De belijdenis, aldus deze spreker, is geen schema, maar een uiting van geloof dat voor God en de mensen verantwoording aflegt. De confessie kan niet over God spreken, of ze moet terstond daarbij de enige zaligheid der zielen betrekken. Er wordt gesproken over een leer, maar daarmee wordt niet een abstract begrip bedoeld. Men vindt in de confessie een duidelijke belichting van de volstrekte genoegzaamheid van het Goddelijke Woord, van de radicale verlorenheid van de mens, en niet in de laatste plaats wordt gewezen op de algenoegzaamheid van Christus als enige Zaligmaker. Het „sola fide" en het „sola gratia" worden onverkort en onverzwakt beleden.

Ook toen.

In het evangelisch aspect is deze confessie zeker niet verouderd. Er is verband tussen het evangelisch aspect en het katholieke. Ondanks alles geloofde men ook toen aan het bestaan van één katholieke kerk. Met schaamte moeten we nu, vierhonderd jaar later, een pluriformiteit vaststellen, die ons voor elk defaitisme moge behoeden.

En wat het nationaal aspect aangaat, spreker zou dankbaar zijn, wanneer ook in onze dagen die diepe overtuiging van vroeger eeuwen ten aanzien van trouw aan kerk en staat, zowel voor het kerkelijk als persoonlijk leven, nog zou worden gevonden. In deze ware christelijke belijdenis is behoud voor land en volk gelegen. Dit patrimonium — de Ned. Geloofsbelijdenis — van onze vaderen ontvangen, legt ons in deze tijd de verplichting op, deze belijdenis dankbaar te belijden en apostolair door te geven.

De bijeenkomst werd geopend door ds. P. G. van den Hooff, praeses van de generale synode der Ned. Hervormde Kerk, en gesloten met gebed door de chr. geref. predikant ds. B. van Smeden. De koorzang werd verzorgd door het vocaal ensemble van de N.C.R.V.

In de regeringsbank hadden plaatsgenomen d« ministers Beerman, De Pous en Zijlstra.

(Trouw, 3-11-'61.)

Nederlandsch Bijbelgenootschap.

Het was reeds lang in de pen, dat op de Nederlandse Antillen een begin zou worden gemaakt met colportage. Het wachten was op de heer Siciliani, die daarvoor beschikbaar was gesteld door het Amerikaanse Bijbelgenootschap. Heer Siciliani is een krasse 70er, die veertig jaar lang de colportage heeft beoefend en die nu, ondanks zijn pensioen, graag op de Nederlandse Antillen een begin wil maken met de colportage.

Op 9 september l.l. is de heer Siciliani gearriveerd en reeds enige weken nu bezig op zaterdagen op de marktplaatsen, na de kerkdiensten op zondag in de verschillende kerken en op enkele scholen over de Bijbel te spreken, aan te bieden en zo mogelijk te verkopen. Het een en ander is een proef, waaruit t.z.t. zal blijken welke kant de permanente colportage op de Antillen op dient te gaan. De heer Siciliani was bereid in samenwerking met het Amerikaanse bijbelgenootschap gedurende 3 maanden zich voor deze proefcolportage beschikbaar te stellen.

Enige maanden geleden gaf de Televisie een uitzending over Hiroshima. Aangrijpende beelden van heb leed, dat door de A-bom over duizenden werd gebracht. Overlevenden van de ramp vertelden . . . . 

Er kwam een betrekkelijk jonge vrouw, die een arm miste, op het scherm. Ook zij deed haar verhaal, het verhaal van zovelen . . . .

Ergens in Nederland zat een dame te kijken en te luisteren.

Diep geschokt dacht ze: die jonge vrouw daar in Hiroshima, die zoveel heeft meegemaakt en haar leven lang de gruwelijkheid van die bom moet beleven, die steeds maar weer geconfronteerd wordt met dat verschrikkelijke, kan alleen troost putten uit de Bijbel . . . . .Zou ze de Bijbel kennen?

De dame schreef aan het Nederlandsch Bijbelgenootschap en stelde een bedrag ter beschikking. Het N.B.G. vroeg aan de Televisie de naam van de jonge vrouw zonder arm, die op het scherm haar verhaal gedaan had. Ze heette Takahari.

Het Nederlandsch Bijbelgenootschap gaf door aan het Japanse Bijbelgenootschap dat een dame uit Nederland geld beschikbaar had gesteld voor een bijbel. En vroeg tegelijkertijd of het mogelijk was achter het adres van de gehandicapte te komen.

Het Japanse bijbelgenootschap vond het adres. Een vertegenwoordiger van dat bijbelgenootschap gaf aan Takahari, die ook voor haar ouders moet zorgen, een Bijbel in het Japans cadeau namens een Nederlandse vrouw. Miss Takahari heeft beloofd de Bijbel te lezen en naar de kerk te gaan!

En de Nederlandse dame, die de Bijbel had geschonken, omdat ze diep bewogen was door het lot van Takahari, schreef aan het N.B.G.:

„We mogen niet zwijgen maar moeten spreken opdat ook anderen met de Bijbel blij mogen zijn en we moeten steeds voor de volkeren van de wereld blijven bidden. De foto (d.i. de foto die het Japanse bijbelgenootschap maakte tijdens de overreiking) ligt in mijn bijbeltje, zodoende mag ik dagelijks aan Miss Takahari denken en voor haar en haar ouders bidden of God hun harten wil openen en zij in Hem geloven mogen"

Koop een driehoek voor „De Driehoek".

Het bestuur van de Bond voor Ned. Hervormde Knapenverenigingen bericht ons dat de winteractie voor „de Driehoek" is gestart. In alle plaatsen waar een afdeling van de Knapenbond is gevestigd, zullen in november/december de jongens rond gaan en bij u aanbellen met het verzoek een driehoek te kopen voor „de Driehoek".

Wij bevelen deze actie hartelijk bij u aan. Stelt u de jongens niet teleur. Zij werken voor hun eigen conferentie- en vakantiecentrum te Ermelo, waaraan nog heel wat verbeterd moet worden. De driehoekjes kosten slechts een kwartje, kunt u er meer dan één kopen, dan is dit natuurlijk heel prachtig! Help de jongens bij htm arbeid, moedig ze aan, want het is voor een goede zaak. KOOP EEN DRIEHOEK voor „de Driehoek". De actie wordt dit jaar geleid door de heer A. van Dom­melen, Binnendams 71 te Giessendam-Hardinxveld (Z.H.).

Wat doet gij voor Mij?

Een rechter en een fabrikant brachten samen een bezoek aan Korea. Op een van hun laatste tochten zagen ze tot hun grote verrassing hoe een krachtige jongeman de ploeg voorttrok op een akker, terwijl een oudere man deze bestuurde.

Na dit merkwaardige tafereeltje gefotografeerd te hebben zei de rechter tot de tolk: „Die mensen zijn zeker erg arm? " „Ja" antwoordde deze, „dat is Chi-Noui en zijn zoon. Door hard werken en heel zuinig leven, slaagden zij er eindelijk in zich een os aan te schaffen voor het zware werk. Maar toen moest er een kerk komen. Ze wilden ook zo graag daarvoor iets offeren. Maar geld hadden ze niet. Toen verkochten zij hun os en gaven het ontvangen bedrag voor de kerkbouw. Daarom trekt de zoon nu de ploeg". „Wat een offer!" riep de fabrikant uit. „Dat vinden ze 2!elf niet", verzekerde de tolk. „Integendeel. Ze zeggen: wat een geluk, dat we juist de os hadden en deze konden verkopen. Nu konden we ook ons deel voor de kerkbouw bijdragen."

De heren waren diep onder de indruk. In hun hart brandde de vraag: „Wat doet gij voor Mij? "

Overgenomen uit

„De Kerkklok", Maarssen.

Heilig Avondmaal.

„Soo sal u Godt met open arm ontfangen, Soo sal syn kerk na uwe komst verlangen. Soo gaet gij met haer kind'ren aen den disch. Soo sal één spijs en dranck u t' saemen voeden Een Herder sal u in sijn weide hoeden. Totdat gij komt daer sijne wooning is.

Och mogt ik ook bij dat geselschap woonen! Ik kan mijn schuldt verkleenen noch verschoonen. O Jesus, hoor mijn hert dat tot u schreit. Erbarm u mijns, verlos mij van mijn sonden: Soo sal mijn mondt uw dierbre doodt verkonden; Soo werdt uw' liefd' herdacht, erkent, verbreidt."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen