MEDITATIE

Hoe talrijk zijn de profetieën in het Oude Testament, waarin de komst van Christus, de Zoon Gods en de Zaligmaker van zondaren, wordt voorzegd. Dit woord van Jesaja is ons allen natuurlijk wel bekend. Reeds als kind hebben wij het op school geleerd. Wij zijn er dus geheel mede vertrouwd geraakt. Ook is het ons lief geworden.

Welk een heerlijke troost heeft dat woord, de eeuwen door, verspreid in zondaarsharten.

Dat woord straalde ook als een helder licht in de donkere tijd, die onmiddellijk aan de komst van de Heere Jezus Christus vooraf ging. Ja, het was toen donker voor al degenen, die de vertroosting Israels verwachtten. Met vurig verlangen verbeidden zij de'komst van de Middelaar en Verlosser.

Zeker, zij geloofden stellig, dat Hij komen zou! Maar vanwaar zou Hij komen?

Wel was het hun bekend, dat Hij een afstammeling zou zijn van koning David. Maar wat was er van dat eertijds zo roemruchte koninklijke geslacht overgebleven?

Was het eens een dikke stam met zware takken en een sierlijke bladerkroon, thans was het niet meer dan een afgehouwen tronk, waarvan toch eigenlijk niets meer te verwachten viel. Men ging er achteloos aan voorbij.

Het was dus wel diep droevig gesteld met het huis en het geslacht van David. Geen afstammeling van die grote koning zat op de troon. Geen telg van Salomo zwaaide de scepter over Israels volk. Er waren toen nog wel afstammelingen, maar zij waren arm en onbekend naar de wereld. Een afgehouwen tronk ....

Daar was dus eigenlijk niets meer van te verwachten.

Maar ziet, nu komt de Heere met het woord: „En een scheut uit zijn wortelen zal vrucht voortbrengen". Wat dus de verdwijning nabij was, zou door God Zelf tot nieuw leven worden gebracht. De afgehouwen tronk zal straks opnieuw wortelen schieten, en uit dat nieuwe levensbeginsel zal een scheut opgroeien. En bij dat begin zal het niet blijven. Het zal zelfs zo ver komen, dat er nog vruchten zullen rijpen.

Zo is het ook geschied, want de arme verachte Maria werd in de volheid des tijds de moeder des Heeren.

Christus was de „scheut", die voortkwam uit de afgehouwen tronk van Isaï, want Hij was veracht en de onwaardigste onder de mensen, een Man van smarten en verzocht in krankheden, een ieder was als verbergende het aangezicht voor Hem.

Maar die scheut zou vrucht dragen, véél vrucht.

Aanvankelijk waren het 12 discipelen. Later een kring van vrienden. Op de Pinksterdag werden 3000 toegebracht. Vervolgens werden, in de loop der eeuwen, zeer velen toegevoegd tot de Gemeente, die zalig wordt. En eens zal de vrucht uit die scheut een schare zijn, die niemand tellen kan uit alle geslacht en taal en natie en volk.

Het komt er nu maar op aan, of ook wij tot dat volk behoren. Wanneer wij niet begrepen zijn in het getal dergenen, die zalig worden, dan zijn wij nog in de macht van de vorst der duisternis. Dit betekent, dat wij dan nog kinderen des toorns zijn, die in het rijk van God niet mogen komen, tenzij wij van nieuws geboren worden. Laten wij ons daar toch goed rekenschap van geven, want dit is een zaak van het allergrootste gewicht. Immers ons eeuwig wel en wee hangt er van af.

Droevig is het, als wij ons bekommeren en verontrusten over vele zaken, terwijl wij geen oog, geen oor en geen hart hebben voor het éne nodige. Vaak moet de mens er met geweld worden bijgebracht. Laat zulk een dwang voor ons niet nodig wezen, want het gaat om ons eeuwig zieleheil. Bovendien het kan zo spoedig te laat zijn.

Behoort gij nog niet tot het volk, welks God de Heere is? Bidt dan zonder ophouden om Christus, de Zaligmaker, opdat gij door een waarachtig geloof Christus wordt ingelijfd. Dan moogt ook gij een vrucht worden van de scheut uit de afgehouwen tronk van Isaï, een vrucht, die lieflijk is in 's Heeren oog, en die eens geborgen wordt in de hemelse voorraadschuur.

Maar nu leert onze tekst ons ook nog iets anders.

„Een scheut uit zijn wortelen zal vrucht voortbrengen". Dat woord geldt het eerst en het meest van Jezus Christus. Het is echter ook het beeld van de genade in het hart van de mens. Door de zonde is er maar een afgehouwen tronk overgebleven. En nu begint de genade in de ziel met een zwakke scheut. Door Zijn Woord en Geest doet de Heere haar echter wassen en toenemen, en brengt zij Code welgevallige vruchten voort.

Worden die vruchten der genade reeds bij ons gevonden? Zo niet, brengt dan vruchten voort der bekering waardig, opdat gij straks niet wordt uitgehouwen en in het eeuwige vuur geworpen.

Moet gij bekennen, dat het nieuwe leven zo zwak en zo teer is? Is het de vraag, of er wel ooit Godverheerlijkende vruchten kunnen groeien? Weet het dan wel, dat Christus gezegd heeft: „Uw vrucht wordt uit Mij gevonden".

Wij moeten dus één plant met Hem zijn. Dan zijn Zijn vruchten ónze vruchten, die Gode welbehagelijk zijn.

Tenslotte, Christus Was maar een scheut uit de afgehouwen tronk van Isaï. Toch is Hij geworden de grote Davidszoon, Die heersen zal over Zijn eeuwig en onbeweeglijk Koninkrijk, dat de einden der aarde zal omvatten.

En wanneer wij met Hem lijden, zullen wij ook met Hem verheerlijkt worden:

„Wij steken 't hoofd omhoog en zullen d' eerkroon dragen, Door U, door 'U alleen om 't eeuwig welbehagen".

(Harderwijk)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen