EN NU OP DE MAN AF, KERST OF KERSTFEEST?

De maand december heeft, ondanks haar donkere en dikwijls sombere dagen, toch ook wel iets gezelligs, vindt u niet? U zou niet graag die maand willen missen in de rij der maanden. En waarom nu niet?

U zult zeggen, dat is nu ook een vraag, we kunnen haar toch niet overslaan. Trouwens alleen al de gedachte, dat de dagen straks weer gaan lengen, is al heerlijk. Maar dan moet u b.v. de maand januari nog fijner vinden, want dan wordt het juist zichtbaar, dat de dagen weer lengen. Dus dat kan het alleen niet zijn, wat de bekoring van deze maand uitmaakt. Is er misschien nog iets anders?

Ja, deze maand wordt telkens zo gezellig onderbroken, St. Nicolaas, Kerst. Oud en Nieuw, ze vliegt om en dan nog de gedachte, dat de lente op komst is. U moet wel een rijk leven hebben, want u geniet tweemaal van dezelfde zaak, eerst het vooruitzicht en dan het bezit. U geniet al van de lente, als de hele winter nog te komen staat.

Is het met velen niet, als met die mensen, die de gehele week al naar de vrije zaterdag verlangen en het heden niet weten te genieten? Neen, ik ga niet een zwaarwichtig, weinig zinvol gesprek met u houden over het al of niet hebben van een kerstboom. Wat dat betreft moogt ge van mij uw huis vol zetten met z.g. kerstbomen, als ge maar niet zegt, dat dit iets met kerstfeest te maken heeft. Zeg er eerlijk bij, dat dit in verband staat met het oude lichtfeest, dat reeds door onze heidense voorouders gevierd werd, in verband met het lengen der dagen. Maar, ik zou uw echte kerstvreugde toch maar niet te veel bederven door met uw kinderen langs de huizen der kerkgangers te lopen, waar wel een kerstboom staat, ook dat komt voor. Natuurlijk zijn we het met elkaar eens, dat het wel heel erg is, ja verschrikkelijk, als mensen straks bij het verbranden van hun kerstboom en het opbergen van hun feestverlichting niets van hun kerst overhouden als een herinnering.

Zo, dat waren zij (of misschien toch wij? ), maar hoe staat het nu met u? U gaat naar de kerk, want zo zegt men dan, anders is het geen echt kerstfeest, en de rest van de dagen brengen we gezellig door, de kinderen zijn allemaal thuis en we eten kerstbout, kerstpudding enz. En als nu straks voor u de kerstdagen voorbij zijn, wat hebt u dan overgehouden? U was zo begaan met die ander, maar wat hebt u nu echt meer? Een herinnering, geniet u al van wat komen gaat, oud en nieuw?

Misschien is het wat hard, maar is nu het criterium, een kersttafel met of zonder kaarsen? Als dat het dan is, dan moge er verschil zijn in de wijze van viering, maar beiden houden dan hetzelfde over, namelijk de herinnering aan wat geweest is.

Arm is hij, die zich op de been weet te houden met een herinnering en met een uitzicht naar het volgende, daartussen ligt niets, men heeft niets voor het heden. Men wacht op iets zonder het te verwachten, immers wie iemand verwacht rekent erop en treft toebereidselen om de verwachte persoon te ontvangen, maar men kan ook wachten zonder verwachting te hebben.

Is dit niet de armoe van velen, de een bergt zijn feestverlichting op en hoopt op volgend jaar en de ander hoopt ook maar op later. Is het wonder, dat men veel moet doen als camouflage om het gemis te verbergen? Men is zo druk bezet met de voorbereidingen voor kerst, dat men eigenlijk geen Kerstfeest kan houden. Neen, hiermee bedoelen we niet, dat we alle gezelligheid als ongepast gaan beschouwen, natuurlijk zijn er grenzen. En dan leeft er een wens, n.l. dat we het Kerstfeest zo eenvoudig houden, dat het rein blijft.

Hoe geheel anders zag Zacharias uit, de wijze, waarop hij zijn God, Die gedenkt en Die de Getrouwe is, diende met zijn vrouw, deed hen het getuigenis verwerven: Zij waren heiden rechtvaardig voor God en leefden naar alle geboden en eisen des Heeren onberispelijk. Zij waren vertegenwoordigers van de ware vroomheid in een tijd, dat velen van het echte godsdienstig leven afzijdig hielden. Zeker, het geloof van Zacharias is te klein om alles te verwerken, het ging ook niet om een geringe zaak, al trok hij het in de sfeer van zijn menselijk bestaan vandaar ook zijn straf. Hij en wij allen hebben het niet te aanvaarden als een mededeling van God, maar als de doorbraak van Gods wereld in de van Hem afgevallen wereld. Zacharias kon het niet verwerken, maar in de periode waarin hij met stomheid is geslagen mediteert hij hierover, welk een gans andere voorbereiding voor het Kerstfeest, maar . als zijn tong weer losgemaakt is, jubelt hij het uit: Geloofd zij de Heere, want Hij heeft omgezien naar Zijn volk en heeft verlossing gebracht en heeft een hoorn des heils opgericht. Wat een getuigenis van iemand, die in de heraut reeds de Koning herkent.

Dat is nu advent houden en wat zullen dan wij op wie de einden der eeuwen gekomen zijn. Moge wij dan zo het kerstfeest tegemoet leven, niet slechts in het historisch gedenken, maar verwonderend mediterend over de liefde Gods, die zo groot was voor de wereld, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven (let op, niet zal geven, maar heeft gegeven), opdat een ieder, die in Hem gelooft niet verderve, maar het eeuwige leven hebbe.

Mogen we hieruit leven, dat Hij gekomen is en als Zijn kinderen Hem tegemoet leven naar Zijn wederkomst, dan wordt het weer advent maar van de verheerlijkte Christus. Dan wordt het geen kerst, maar een gezegend Kerstfeest.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen