CORRESPONDENTIE

Een lezeres schrijft ons over het tegenstrijdige van de gereformeerde bond, die een grote familie wil zijn, maar dit niet tot uitdrukking weet te brengen in de Waarheidsvriend, die - volgens haar - een nogal clerusachtig karakter draagt. Er zou een nogal grote afstand zijn tussen de „hoogte" van de scribenten en het gewone volle.

Als dit waar is, is dit een ernstige zaak, die de scribenten tot nadenken mag stemmen. Het is immers de bedoeling dat de artikelen niet alleen geschreven, maar ook gelezen worden. Het is moeilijk voor een redactie om te beoordelen in hoeverre de artikelen gelezen en verwerkt worden en kunnen worden. Een uitgebreide enquête zou dan ingesteld moeten worden en dan nog zou de conclusie heel voorzichtig en met veel voorbehoud getrokken kunnen worden. Immers met een enquête kun je, ook al omdat een bepaald percentage van de lezers daarop reageert, nog alle kanten uit.

Een volgende vraag is, of men zich de moeite getroost de inhoud te lezen en te herlezen. Het goud ligt nooit voor het opscheppen, maar men moet ervoor graven. Wat verwerft men zonder inspanning? De oppervlakkigheid is toch al groot genoeg! Aan de zucht naar licht verteerbare kost toe te geven betekent een toenemende verschraling en verarming. Natuurlijk wil dit niet zeggen, dat boven het niveau van de gemiddelde lezer mag worden geschreven. Het betekent wel, dat de schrijvers in hun artikelen de lezer mogen meenemen en ze allerlei oude en nieuwe schatten mogen laten zien. Als er maar belangstelling is!

Maar deze lezeres heeft gelijk, wanneer zij er op wijst dat een wisselwerking van schrijvers en lezers alleen maar heilzaam kan werken. De scribenten (hun namen staan steeds onder de artikelen) stellen dit steeds zeer op prijs.

Een volgend punt is de meditatie op voorpagina. De klacht is, dat er zoveel algemeenheden in staan en - in het algemeen gesproken - zo weinig de Schrift openen. Het woord zonde wordt zo in het algemeen gebruikt en de zonden (meervoud) uit het verband van de tekst zo weinig met naam en toenaam aangewezen. Daardoor blijft het bevindelijk element zo afwezig. Bevindelijk wil dan hier zeggen, dat de gelovige eigen leven vanuit de opening van de Schrift herkent en daardoor geleerd en geleid wordt. Het klinkt wel dierbaar, maar het is zo bloedeloos en arm.

Wat hiervan te zeggen? Algemene oordeelvellingen doen altijd onrecht. Wie de meditaties trouw leest, weet, dat er voortreffelijke bij zijn. Maar deze klacht wordt meer vernomen en is grotendeels waar. Wie zelfcritiek schuwt, komt nooit verder. Wat is het toch, dat onder ons zo arm geschreven (en gepreekt? ) wordt? Is het geestelijke luiheid, dat men zich steeds beweegt langs de platgetreden paden? Is het gebrek aan geestelijke concentratie op dit werk? Wordt er zomaar een stuk uit een gehouden preek overgenomen? Wordt er niet voldoende gestudeerd? Of is het nog erger, namelijk, dat er een geestelijk onvermogen is om de zin der Schrift bij het licht van de Heilige Geest te verstaan en te vertolken in de taal van deze tijd? Bidden de pastores zoveel bij anderen en voor anderen, dat het gebed op de studeerkamer verflauwt en minder wordt?

Wanneer dit waar is, dan staat het er slecht met ons voor! Daarom is zelfonderzoek zeer geboden! Wanneer deze klacht alle pastores (wie gaat vrij uit? ) de hand in eigen boezem doet steken, dan is er vrucht te verwachten. Onze God is niet arm, maar rijk van barmhartigheid voor allen, die Hem aanroepen.

Maar deze zaak heeft ook een andere kant. Dat is de kant van de verantwoordelijkheid en het meeleven van de gemeente. Hoeveel pastores worden niet - om de uitdrukking van de lezeres over te nemen - bloedeloos, omdat de gemeenten vaak zo bloedeloos zijn. Wat zijn de gemeenten - inzonderheid voor de jonge predikanten? Zeker er zijn gemeenten, die uitstekend met hun jonge dienaren omgaan; er zijn kerkeraden, die op een geestelijke wijze hun dienaren omringen. Maar komt het niet voor, dat de rechtzinnigheid verschimmeld is en alles wordt doodgepraat? Het waarachtig geestelijk leven heeft een warme adem, maar rechtzinnigheid zonder geestelijk leven is te vergelijken met een ijzige poolwind. Maar ook wanneer er geestelijk leven is, hoe scheef en vergroeid is het vaak niet? Met hoeveel remmingen omgeven en door hoeveel schoolse uitdrukkingen omkleed, die het geestelijk leven weliswaar niet dooddrukken, maar toch in zijn groei ernstig belemmeren kunnen.

Dit alles vereist een voortdurende bekering. Daarin zijn scribenten en lezers, pastores en gemeenten volstrekt aangewezen op de levende God, die wonderen doet. Dat toont Hij, ook vandaag! Hij geeft Zijn eer nooit aan een mens. Dat betekent, dat wij allen elkaar de rechte wijze ontmoeten wanneer dat is voor het aangezicht van God! Mogen daarheen de scribenten gedragen worden, zoals omgekeerd deze de lezers mogen dienen voor deze Heere!

Gaarne willen wij op deze zaak terugkomen, wanneer lezers daarover schrijven. Als het maar is in de toon van deze wederzijdse verbondenheid en liefde. Dan komt de critiek en de waardering op de rechte plaats te staan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen