Meditatie

Dit is een wonderlijk woord. Er wordt hier over mensen gesproken aan wie macht gegeven wordt om kinderen Gods te worden.

Wie zou deze macht niet willen bezitten? Wie zou geen kind van God willen worden? Gaat uw verlangen daar ook niet naar uit?

Toch blijkt uit het hele verband waarin deze tekst staat dat heus niet iedereen alles in het werk stelt om deze wonderlijke macht te ontvangen. Het woordje „maar" uit het begin van ons tekstwoord, wijst daar reeds op. „Maar zo velen Hem aangenomen hebben . . . .". Dit veronderstelt dat er velen zijn die Hem verworpen hebben, Hem n.l. aan Wie uitsluitend deze macht tot het kindschap Gods verbonden is: Jezus Christus. Het kindschap Gods, en Hem aannemen, horen onlosmakelijk bij elkaar. En dan blijkt dat deze macht tot het kindschap Gods helemaal niet zulk een gemakkelijke en vanzelfsprekende zaak is, want Hem aannemen dat betekent „je zelf verliezen, alles van jezelf loslaten". En daar is de natuurlijke mens niet zo-maar toe bereid!

Heel duiidelijk blijkt dat uit de eerste verzen van Johannes 1. Christus, het Woord dat in den beginne bij God was, a zelf God was, is vlees geworden, en heeft als mens onder ons gewoond. Hij kwam niet op deze wereld als een vreemde, als een indringer. Nee, Hij 'kwam tot Zijn wereld. Want, zo wordt uitdrukkelijk gezegd: Alle dingen zijn door dit Woord gemaakt, en zonder Hetzelve is geen ding gemaakt dat gemaakt is. Hij kwam dus tot Zijn eigendom. En dan volgt dat verschrikkelijke woord: „en de wereld heeft Hem niet gekend", d.w.z. de wereld heeft Hem niet erkend als de eigenaar, die als de rechtmatige bezitter tot het Zijne was gekomen. Men heeft naar Hem niet geluisterd, men 'heeft de schatten der wereld niet. aan Zijn voeten gelegd.

De wereld heeft haar Koning versmaad, haar Schepper genegeerd, de Verlosser verworpen, de Redder afgewezen, de Eigenaar van gans de wereld Zijn eigendomsrecht ontzegd.

„Onbegrijpelijk!" zegt u? Nee, wie zich zelf 'kent zal dit niet zo onbegrijpelijk vinden. Die weet het en belijdt het: zo zijn wij mensen, wij willen zelf eigenaar zijn van deze wereld, zelf beschikken over deze wereld. Is de hele geschiedenis der mensheid er niet één grote illustratie van? „En de wereld heeft Hem niet gekend !" De techniek is een techniek geworden zonder God, de wetenschap een wetenschap zonder God, zelfs van het Kerstfeest weet de wereld een feest te maken zonder God. De mens maakt gebruik van de ontzaggelijke mogelijkheden der schepping, maar de Schepper wordt er niet voor gedankt. Zo is de mens, dat is Zijn zondeval, dat hij zijn Schepper en Maker niet meer kennen wil. Zo zijn wij van nature allen.

Hebt u Hem reeds gekend, erkend, voor Hem gebogen? Hebt u uw vermeende eigendomsrecht reeds uit handen gegeven, en het gelegd in Zijn handen? Zin eigendom te zijn betekent zaligheid. Het krampachtig vastgehouden zelfbeschikkingsrecht is rampzaligheid. Het is zalig Zijn kind te zijn, maar ontzettend Zijn vijand te zijn. En vijanden van Hem zijn wij zolang wij Hem niet kennen, niet in ons leven binnenlaten. Hem niet aannemen!

Maar niet alleen de wereld heeft Hem niet gekend, zelfs van de Zijnen moet worden gezegd dat zij Hem niet hebben aangenomen. Bedoeld wordt hier het volk Israël, dat toch in zeer bijzondere zin Gods eigendom genoemd kon worden. Christus kwam tot Zijn eigen volk, aan wie God de belofte van de komende Messias gegeven heeft. Maar Zijn eigen volk heeft Hem naar het kruis verwezen.

De komst van Christus heeft dus toch resultaat gehad. Er is een volk dat Hem toebehoort. Zij zijn het die Hem aangenomen hebben, die in Zijn Naam geloofd hebben.

Heel belangrijk is nu de vraag wat het betekent: Hem aannemen. Misschien dat u zegt: „Ik verwerp Hem niet." Maar dat is nog niet hetzelfde ais Hem aannemen. Wie niet vóór Mij is is tegen Mij. Wie Hem niet heeft aangenomen, heeft Hem verworpen. Deze verwerping kan ook op een heel vrome wijze plaats vinden, b.v. wanneer men vertrouwt op zijn vroomheid of zijn bevindingen. We kunnen zo een trouwe kerkganger zijn, en Hem toch verworpen hebben.

Johannes geeft zelf de uitleg. Hem aannemen is: in Zijn Naam geloven. Zijn Naam is: Zaligmaker, Redder. In Zijn Naam ligt opgesloten Zijn ganse verlossingswerk, heel de liefde van God voor zondaren en goddelozen.

God zond Zijn Zoon naar deze gevloekte aarde. Vervloekt, omdat er niemand is die blijft in al hetgeen geschreven staat in het boek der wet om dat te doen. Dat is onbegrijpelijke goedheid. God zond Zijn Zoon om deze vloek te dragen. Dat is aanbiddelijke liefde. God zond Zijn Zoon opdat door Hem zondaren, veroordeelden, vijanden van God, weer kinderen Gods genaamd zouden kunnen worden. Dat is loutere genade!

Wie tot Hem vlucht ontvangt de macht om een kind Gods genaamd te worden. Dit is geen macht in ons zelf. Het is een gegeven macht, een genade macht! We zouden ook kunnen spreken van een recht. De gelovige ontvangt recht, de bevoegdheid om een kind Gods te worden. Worden? Zijn we het dan niet reeds? Ja, de ware gelovige is een aangenomen kind van God. Maar worden betekent hier: de macht ontvangen, die wij van ons zelf niet hebben, om ons als kind Gods te gedragen, en om straks de kindsgoederen in ontvangst te nemen!

God heeft ons Zijn Zoon gegeven. Er heeft om uw zonde een kruis op Golgotha gestaan, opdat ook gij, in Zijn Naam gelovende, niet verloren zoudt gaan, maar het eeuwige leven hebbe!

Zalig hij, die in dit leven, Jacobs God ter hulpe heeft!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen