Het bloed des Verbonds

Geen nieuw verbond, merkten we op, maar voor het Israëlitische volk, zoals het daar gelegerd was in de woestijn aan de voet van de Sinaï, was het alles zo indrukwekkend nieuw en wonderlijk.

Het zaad Abrahams tot een volk geworden hoorde de stem van de levende God, die God van Abraham, voor velen de God van de traditie.

Thans was het alles werkelijkheid. Zij hebben van doen met een God, die leeft, die tot hen afdaalt. Nu weten ze, wat het betekent, dat God een verband heeft opgericht met Abraham en zijn zaad. Want op deze onvergetelijke dag heeft God klaar en duidelijk het verbond met hen, het zaad van Abraham bevestigd en vernieuwd en het blijft in gedachtenis in Israël: De Heere, onze God heeft een verbond met ons gemaakt aan Horeb. (Deuteronomium 5:2) .

We komen echter van de Sinaï nog niet weg. Want daar is nog meer geschied met betrekking tot het verbond. De Heere God nodigde Mozes, Aaron en zijn zonen Nadab en Abihu, en zeventig van de oudsten tot Zich op de berg. Mozes alleen mocht tot Hem naderen, doch de anderen bogen zich van verre neder. Het was dus een wijze van voorstellen van de vertegenwoordigers des volks voor God. Het volk belooft te zullen doen naar alle woorden Gods en dan gaat er iets geschieden op initiatief van Mozes. Hij bouwt een altaar „onder aan de berg" en twaalf zuilen naar de stammen Israels. Jongeren bereiden offeranden.

Mozes verdeelt het bloed en sprengt de helft op het altaar. Daarna leest hij „het boek des verbonds". Het volk zegt nogmaals, dat zij zullen gehoorzamen en dan sprengt Mozes de andere helft van het bloed op het volk met de woorden: „Zie, het bloed des verbonds, hetwelk de Heere met ulieden gemaakt heeft over al die woorden". Het houden van „al die woorden" is derhalve eis van het verbond, (vgl. Exodus 24 : 1—8) Onder al die woorden moet we ook zeker de „tien geboden" niet vergeten, (vgl. Exodus 24 : 3 Mozes verhaalde het volk alle de woorden en alle de rechten.) Op de gehoorzaamheid, het houden van de rechten des Heeren, komt het aan.

Wat de besprenging met bloed betreft, deze duidt op reiniging van het besprenkelde, van het volk, van het altaar, (vgl. Hebreen 9 : 22) De brief aan de Hebreen leert ons ook, dat we met de inwijding (Hebreen 9 : 18) van het verbond te doen hebben. Deze heeft plaats met offerande en een maaltijd. (Exodus 24 : 11) Een sprekend voorbeeld van zulk een inwijding van een verbond wordt ons getekend in Genesis 31 : 44—55. Jacob en Laban sluiten een verbond, zij roepen God tot getuige en houden een maaltijd. Of de Sinaï-offermaaltijd op de berg of bij het altaar werd gehouden is niet duidelijk.

Het geheel bijzondere echter is, dat behalve Mozes, ook Aaron, Nadab, Abihu en de zeventig oudsten mochten opklimmen en God zien! Hoe, kan een zondig mens God zien en leven? (vgl. Exodus 3 : 6, 19 : 12, 20 : 19) En zij zagen de God Israels. Zij doorstonden het, want „Hij strekte Zijn hand niet uit tot de afgezonderden der kinderen Israels", dat zijn de oudsten, die tot Hem genaderd waren, maar zij aten en dronken, nadat zij God gezien hadden.

In welke gestalte zij God zagen? Dat staat er niet nauwkeurig bij: En zij zagen de God Israels, en onder zijn voeten als een werk van saffierstenen, en als de gestaltenis des hemels in zijn klaarheid. (Exodus 24 : 10) Ziedaar de beschrijving.

Aangezien er sprake is van „voeten", schijnt een mensvormige gestalte voor de 'hand te liggen. Het behoeft echter niemand te verwonderen, dat die gestalte niet in haar geheel wordt beschreven. Als de zeventig mannen, die met diepe eerbied, ja vrees, de berg opschreden, vrijmoedigheid hebben gevonden de ogen op te heffen om Gods aangezicht te aanschouwen, moeten zij, verblind van de glans, onmiddellijk zijn terneergeslagen. Moest Mozes geen deksel voor zijn aangezicht doen vanwege de glans, die zelfs van zijn gelaat afstraalde, als hij met God gesproken had? (vgl. Exodus 34 : 34 V.) Bovendien moeten we de oudsten in diep neergebogen houding voorstellen en onder deze omstandigheden hebben ze van Gods verschijningsgestalte niet meer waargenomen dan wat dicht bij de grond was, nauwelijks meer dan de bodem zelf, die glansde als de hemel in zijn klaarheid, hemelsblauw, en als een werk, zeg een voetbank van saffierstenen.

Wij houden ook deze verschijning voor een verschijning van het openbarende Woord, de hemelse Middelaar des Verbonds. „Niemand heeft ooit God gezien; de eniggeboren Zoon, die in de schoot des Vaders is, die heeft Hem ons verklaard". (Johannes 1 : 18, 6 : 46)

Het doet een beroep op onze diepste belangstelling, dat Mozes, Aaron, zijn twee zonen, de zeventig oudsten des volks aanzaten in de zichtbare tegenwoordigheid Gods. En let nu eens op: Mozes de middelaar des Ouden Verbonds neemt het initiatief voor deze wijdingsmaaltijd, reinigt altaar en volk met bloed, spreekt van het bloed des verbonds, en zij genieten de gemeenschap van het verbond — nog eens en met nadruk — in de zichtbare tegenwoordigheid van God.

Kan het anders, of de gedachten der gelovigen gaan naar de Paaszaal aan de vooravond van Christus' lijden? Daar spreekt de Heere Jezus Christus, de Middelaar Gods en der mensen, bij de instelling van het Heilig Avondmaal van „het Nieuwe Testament in Zijn bloed, hetwelk voor u vergoten wordt". (Lukas 22 : 20) Daar zat Hij temidden van Zijn discipelen. In deze twee gebeurtenissen is zoveel typische overeenkomst, dat de maaltijd op de Sinaï een duidelijke toespeling op die te Jeruzalem is een dramatische profetie en heenwijzing naar, een schaduw van Christus' handelen in de Paaszaal en het nieuwe Verbond.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen