Meditatie

In de strijd om de Doleantie moet Kuyper eens tegen Hoedemaker gezegd hebben: als je niet meedoet met onze actie blijf je met Jan Rap en zijn maat achter. Daarop moet Hoedemaker geantwoord hebben: daar voel ik mij ook het beste thuis, want dat'is de schare waar Christus zich niet voor heeft geschaamd.

Als Christus aan het kruis hangt, hangt Hij wel waarlijk tussen Jan Rap en zijn maat, tussen twee moordenaars. Dat is het ere-escorte, dat Hem in zijn dood wordt meegegeven, zijn paladijnen in de laatste ure. Het zijn mensen, die niets van hun leven hebben terechtgebracht en die nu als een afschrikwekkend voorbeeld worden opgehangen. Tenslotte moet de orde gehandhaafd worden in deze wereld. Algemeen wordt verondersteld, dat zij extreme terroristen waren, mensen, die meenden met angst en terreur een betere wereld te kunnen voorbereiden. Mogelijk lag er wel een goed stuk idealisme achter, de strijd voor een vrije natie. Maar het ging ermee als met elk idealisme; het verwordt zo licht tot het harde realisme van moord en doodslag. Tenslotte zijn zij gegrepen en nu worden zij terechtgesteld; een helaas vrij onopvallend feit in de wereldgeschiedenis.

Maar het hele evangelie wordt er in uitgebeeld zodra Jezus in hun midden hangt. Want dat Hij daartussen terechtkwam was geen vergissing. Dat is de Hand Gods, die alle dingen zo schikt, dat arme zondaars er de diepste vertroosting uit mogen putten. In die wereld van zonde en ellende is de Heere Jezus neergedaald. De Heere Jezus wordt het duidelijkst als de Zaligmaker zichtbaar waar Hij het dichtst bij de zondaren komt. Hij is niet de huisvriend van nette mensen, die bij voorkeur stichtelijke meditaties lezen, maar Hij is met de misdadigers gerekend. Hij zoekt het 'leven op waar het aan zijn eigen verderf en ellende ondergaat en waar er blijkbaar niets meer aan te redden valt. Wij hebben van het evangelie vaak veel te veel iets moois gemaakt en daardoor iets oppervlakkigs, maar het evangelie ontplooit zich in zijn volle rijkdom midden in het ruige en zelfs het rosse leven.

Dat Jezus op deze wijze werd terechtgesteld was ook vanuit de mensen geen vergissing. Ais wij aan onszelf ontdekt worden herkennen wij onszelf in deze daad. Ondanks alle sympathiebetuigingen hebben wij voor Hem als het er op aan komt geen andere plaats over dan tussen het afval. Wij hebben Hem niet geacht. Wij hebben Hem niet alleen niet hooggeacht, maar wij hebben Hem helemaal niet geacht, wij hebben Hem geacht als een nietswaardige. En met moordenaars heeft Hij immers ook wel wat te maken. Want als Hij in ons leven komt vermoordt Hij onze zelfgenoegzaamheid, ons egoïsme. Zijn komst betekent de dood voor ons zelfvoldane hart. Tegen die „aanslag op ons leven" verweren wij ons met hand en tand. Een ander wat netter woord voor dat verweer is „vroomheid". Ja, dat is onze bijdrage aan het kruis van Christus: Hij is met de misdadigers gerekend.

Maar het was ook voor Christus zelf geen toevallige samenloop van omstandigheden. Hij had er al van eeuwigheid op gestaan om met de misdadigers gerekend te worden, om midden tussen de moordenaars te sterven. Dat had Hij nodig voor de betoning van zijn liefde. Toen Hij om zich een zag en Hij ontwaarde de verweerde en verlopen tronies van zijn lotgenoten, toen heeft Hij het des te meer geweten: ja waarlijk, Ik ben op mijn plaats. Hier moet Ik zijn, want hier ligt mijn taak. Jezus hing in het midden, midden in de gruwelijkheid van de zonde. Hij hing zozeer in het midden, dat niemand ooit bij Hem zal kunnen komen als hij niet in die moorde­naars het beeld van zijn verloren leven heeft willen zien.

Nu gaat het er om of wij daarvan gediend zijn en of wij onszelf in dit schilderij van het evangelie hebben herkend. Of wij hebben leren belijden: dat leven van haat, egoïsme, zelfhandhaving, dat is mijn bestaan. Voor God ben ik niet meer dan een misdadiger. Ik ben een groot beest bij U. En dat dan niet als een stichtelijk lied, maar als een hartgrondige belijdenis. Want, dat Jezus in het midden hangt betekent ook, dat over Zijn kruis de breuklijn loopt. Er is ten opzichte van Hem een links en rechts. Links van Hem zijn al degenen, die aan deze gestalte van de Zaligmaker geërgerd werden. Degenen, die in hun verlorenheid nog pogen gemene zaak te maken met de zelfgenoegzame vroomheid aan de voet van het kruis. En rechts zijn degenen, die waar alles Hem afviel. Hem toegevallen zijn. Die het recht erkenden en deze gerechtigheid omhelsden. Links en rechts, dat heeft met onze onderscheidingen bitter weinig uit te staan, maar het heeft alles te maken met de onderscheidende en daardoor verootmoedigende genade.

Bij wie dat kennen mag staat Jezus ook waarlijk in het midden. Midden in ons leven, in staatkunde en gezin, in ons hart en onze wandel. En het wordt de strijd van het nieuwe hart om Hem die plaats in het midden steeds weer en gedurig meer te gunnen en te geven.

(Utrecht)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen