Meditatie

Wij willen in deze meditatie gaan luisteren naar de Emmaüsgangers, (die op de eerste Paasdag, toen zij onderweg waren naar huis, zeiden: wij hoopten, at deze Israël verlossen zou.

Het gaat dus over de hoop. Dat is het mooiste wat er bestaat. Het leven is eigenlijk onmogelijk vol te houden zonder de hoop. Sommigen hebben de houding ingenomen van het illusieloos standhouden in het ogenblik zonder enige hoop. Maar dat is eigenlijk geen echt. normaal mensenleven meer. Ieder mens zoekt een ideaal, een doel, een perspectief. Als dat wegvalt valt het leven weg en wat er dan overblijft is een zinloos bestaan. Waar de hoop wegvalt begint de hel. Het is niet voor niets, dat Dante boven de ingang van de hel de spreuk aanbracht: wie hier binnentreedt late alle hoop varen. Wij verwachten allemaal iets van de toekomst, in welke zin dan ook. De één hoopt op een goede positie, een ander op verbetering van de huidige omstandigheden. Weer een ander,dat hij eens de kans zal krijgen waar hij al zo lang naar heeft uitgezien of dat het kwaad van zijn leven nooit in het daglicht zal treden. Wat kan men allemaal niet hopen? Sommigen hebben niet veel pretenties; zij hopen alleen maar, dat hun leven zal blijven zoals het is. Maar alle hoop wordt onwezenlijk zodra de dood in het spel komt. De dood is de doodsvijand van de hoop, want die begrenst het perspectief.

Het zijn de moeilijkste tijden van ons leven wanneer wij zeggen moeten: wij hoopten... Ik verwachtte dit of dat, maar dat is nu de bodem ingeslagen. Ik heb ontdekt, dat ik in die richting niets meer te hopen heb. De omstanders hadden allang gezegd: daar komt niets van terecht. Maar u hield er de moed nog in, op hoop tegen hoop, totdat het u tenslotte duidelijk werd, dat u op het verkeerde paard gewed had. Dat is een soort sterven. Meestal komen wij het wel weer te boven, omdat zich op de duur wel weer een ander uitzicht opent. Maar het is dan toch een felle crisis waar wij doorheen moeten.

Dat zeggen deze mannen op weg naar Emmaüs ook tegen elkaar: wij hoopten. Dat is hun nabeschouwing nu zij in Jeruzalem geweest zijn en getuige zijn geweest van de verschrikkelijke dingen, die daar gebeurden. Jezus van wien zij alles hadden verwacht, verlossing, een nieuw leven, vrede, is gestorven, is gewelddadig uit de weg geruimd, En de dood is immers het eind, het definitieve. Er waren wel een paar vrouwen vanmorgen, die nogal opgewonden waren en spraken over opstanding en nieuw leven, maar dat had op hen niet de minste indruk gemaakt. Zij zijn druk met elkaar in gesprek over hun gemiste kansen als zich een ander bij hen voegt. Hij neemt aan hun gesprek deel of liever: Hij geeft er leiding aan. Maar zij merken niet wie Hij is. Hij is voor hen alleen maar een vreemde, een medereiziger. Zoals de Heere Jezus met ons ook in gesprek kan zijn, allang, zonder dat wij Hem herkennen. Als wij in onze troosteloze zelfbespiegelingen iets gaan merken van tegenspraak, van voorzichtig een andere kant uit gestuurd worden, kon het wel eens de Heere Jezus zijn, die met ons wandelt langs de weg en voor ons de Schriften opent. De Emmaüsgangers denken, dat zij Hem alleen maar deelgenoot moeten maken van hun sombere gedachten. Zoals wij er soms urenlang mee doende kunnen zijn om Hem in te wijden in onze donkere kijk op onze toestand.

Wij hoopten, dat Hij Israël verlossen zou. Wij zagen iets komen, iets groeien, langzaam maar zeker en wij waren vol verwachting. Maar het is voorbij, want er is een streep doorgehaald. Gelukkig als in zulke omstandigheden de Heere Jezus met ons meewandelt langs de weg. Want dan opent Hij voor ons de Schriften. Dat is immers Zijn werk als de Opgestane. De bijbel is het boek, het enige, van de hoop, van de gegronde verwachtingen. De bijbel is niet een boek vol veronderstellingen en dan nog wel onhoudbare. Maar wij hebben de opgestane Christus nodig om hem te kunnen lezen; er moet paaslicht over vallen. Dan worden de woorden levend en dan komt er een nieuw verstaan. Al te vaak lezen wij de bijbel buiten Christus om, zonder het waarachtig luisteren naar Hem. Dan is het alsof alles zich toesluit en alsof de hoop van ons hart door de feiten wordt weerlegd. Christus alleen is de hoop der wereld, daarom is Hij alleen de sleutel tot het verstaan van de Schriften.

Zonder Christus is er geen hoop, tenminste geen echte, geen duurzame. Zonder Hem zijn wij als wandelaars langs een bochtige weg, die telkens denken: achter die bocht komt het. Maar het komt niet en wij zijn teleurgesteld, totdat wij weer verder gaan naar de volgende bocht waar het natuurlijk ook weer niet is. En tenslotte komt de laatste bocht, een heel scherpe: dat is de dood. Dan kunnen wij alleen maar zeggen: wij hoopten. . . Het einde van een leven zonder het geloof in Christus is altijd de hoop in de verleden tijd. De hoop buiten Christus om is immers altijd ongemotiveerd.

De fout van de Emmaüsgangers was, dat zij het kruis, de dood, niet in hun rekening 'hadden opgenomen. Dan lopen wij met onze becijferingen altijd een keer vast. Maar de schriftuitleg van Christus was, dat het juist door het kruis heen moest. Want het kruis is alleen de weg naar de levende hoop. Moest de Christus niet al deze dingen lijden en. zo in Zijn heerlijkheid ingaan? Dat is de grondwet van het Koninkrijk der hemelen: door lijden tot heerlijkheid, door het duister naar het licht.

Moest... Wij hebben er ons hele leven voor nodig om dit heilige moeten te verstaan. Dit moeten heeft niets te maken met de vele dingen in deze wereld, die nu eenmaal moeten, tegen wil en dank. Het heeft alles te maken met de zonde en de schuld en met de verlossing. Zo groot is onze zonde, dat er geen hoop kan zijn zonder het 'kruis, geen nieuw leven zonder het sterven. Daarom wordt de levende hoop in de omgang met Christus geboren uit het sterven aan zichzelf, het steeds dieper verstaan hoe groot onze zonde is en hoe onuitsprekelijk Christus ons heeft hef gehad. Alle menselijke hoop is daarom ongemotiveerd, omdat zij de dood voor zich heeft. Maar de levende hoop is gegrond, omdat zij de dood achter zich heeft, de dood van Christus voor de Zijnen en het met Hem medegekruisigd zijn. Daarom is deze hoop tegen de teleurstelling bestand, omdat die er in is verdisconteerd. Wedergeboren tot een levende hoop door de opstanding van Christus uit de doden.

Kent u deze hoop? Dat is niet het gaan langs 'n weg met achter iedere bocht een nieuwe ontgoocheling. Het is het gaan langs de rechte weg van de belofte van Christus en het treden in de vastheid van Zijn Woord. Het is 't wandelen achter Hem, die door lijden gaat tot heerlijkheid en Zijn volk voert door het duister naar het eeuwig licht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen