HIJ GEDENKT HET VERBOND MET ABRAHAM

Welgelukzalig de mens, die de Heere de ongerechtigheid niet toerekent. Er is in Israël een heilig zaad. Heilig, afgezonderd en ontdekt aan de verborgenheid van het verbond. Het hemelse licht is voor hun oog doorgebroken door de vormen en ceremoniën van de godsdienst heen. Zij hebben gezocht naar een gerechtigheid, die de toorn Gods wegneemt, en een eeuwige verwachting geeft. Zij hebben het gevonden in het geloof evenals Abraham en zij hebben zich verblijd in het verbond Gods met Abraham. (Psalm 105 : 8-9)

Dat is de hartnerf van het verbond en het eigenlijke verbond, dat geestelijk is en niet afhankelijk van uitwendige vormen en werken. Het verbond met Abraham heeft zijn verwezenlijking in een zuiver pneumatische werkelijkheid: het geloof, dat gerekend wordt tot gerechtigheid.

Het verbond van de Sinaï gaat, naar de uitwendige gestalte, de dienst der schaduwen, de tabernakel en alles wat daarbij behoorde, voorbij. Het heeft met de dood en opstanding van de Messias in zijn ceremoniële betekenis afgedaan. De blijvende geestelijke verwerkelijking is in het verbond met Abraham gelegen nl. in de toerekenende daad Gods, die beleefd wordt in het geloof, ook in de Nieuw-Testamentische bedeling. „Het is immers zo duidelijk, zegt Calvijn, dat het verbond, hetwelk de Heere éénmaal met Abraham gesloten heeft, evenzeer tegenwoordig voor de Christenen standhoudt". (Joh. Calvijn Inst. IV 16.6).

Dat is het geloof, dat boven de dienst der schaduwen uitkomt, omdat het tot de rein geestelijke godsdienst doordringt, en dat van zich zelf getuigenis geeft in de psalmen en de profeten. Dit geloof verstaat, dat de wet geestelijk is, (Psalm 119, Rom. 7 : 14) en dat uit de werken der wet geen vlees gerechtvaardigd wordt. (Rom. 8:3).

Het oude verbond meer dan voorbijgaande ceremonie.

Het verbond met Abraham is Evangelie in een enkele formule: Ik zal u tot een God zijn en gij zult Mij tot een volk zijn. (vgl. Exodus 6 : 6, Exodus 19 : 5-6) Gezien de blijvende kracht van het verbond met Abraham, de vader der gelovigen, zou men haast geneigd zijn een zeker „Nieuw-Testamentisch" christendom, dat zich gaarne als zodanig aandient, gelijk te geven, wanneer ze het doen voorkomen, alsof het gehele Oude Testament eigenlijk niet veel meer dan historische waarde heeft. Toch is die mening voorbarig, ondoordacht en radicaal mis. De weg, die God door de geschiedenis heeft genomen, welke Hij voor Israël, het volk Zijner verkiezing, nodig gevonden heeft tot voorbereiding van de komst van de Messias en vergadering van Zijn Koninkrijk, zal die niet de weg zijn van Zijn verkorenen uit de heidenen om deel te hebben aan Israels erfenis?

De ceremoniën van de Oud-Testamentische dienst zouden geen ceremonieën zijn geweest, indien ze niet een symbo- lische en zelfs sacramentele betekenis hadden, m.a.w. geestelijke werkelijkheid uitbeeldden en af schaduwden. Zij hebben nl. een openbarende, een onderwijzende en een pedagogische betekenis. Heeft Mozes het alles niet moeten maken naar hemels voorbeeld? Welnu, als er zodanige zorg Gods over gegaan is, zou het dan geen blijvende waarde hebben voor de realisering van het verbond? Men kan kwalijk anders onderstellen. Israël is een levende profetie, één groot dramatisch hoofdstuk uit de openbaringsgeschiedenis en daarom tot kennis van God en de mens onmisbaar.

Welk een beeld van de deugden Gods rijst voor ons op, als we Zijn bemoeienissen met Israël nauwkeurig gadeslaan en het profetisch woord, in het geloof in leven. Maar ook, welk een wanstaltige figuur geeft de mens te aanschouwen in zijn zonde, ongerechtigheid, wederspannigheid en opstand tegenover God, die hem tot partner in Zijn verbond wil maken!

De voorwaarden om Gods bondgenoot te zijn kunnen toch niet kariger gesteld worden dan zo, dat God naar Zijn Majesteit wordt gediend en dat de mens dat doet overeenkomstig de orde der gerechtigheid, waarin hij werd geschapen.

Welnu, als God de mens Zijn wet oplegt, doet Hij waarlijk niet anders dan regels geven om die rechte verhouding te reguleren. De Farizeeër tracht zijn figuur te redden. Zij echter, die door de Heilige Geest onderricht worden, worden ontdekt aan een bespottelijke caricatuur. Uit de wet is de kennis der zonde. (Rom. 3 : 20) Zie, dit hemelse onderwijs heeft de z.i. Nieuw-Testamentische christen ook nodig, zal hij tot het waarachtig geloof komen, hetwelk geen caricatuur van een eigen gerechtigheid, geen beeld van een eigengemaakte Christus omhelst, maar de gerechtigheid van de Heere Jezus Christus, die het handschrift onzer zonde aan het kruis heeft gehecht.

Hoe anders heeft de Israëliet, die ontdekt was aan het recht der wet en aan de heiligheid Gods, de ceremoniële dienst en de tabernakel beschouwd! Hoe anders sprak het bloed van het onschuldig offerdier hem aan. Verzoening was nodig. Doch iemand, die niet bij machte is het beeld Gods in gerechtigheid voor God te brengen, kan geen genoegdoening geven. De kloof, het oordeel blijft op hem.

Ziet, nu wordt dit onschuldige lam onder de hand van de priester, die het ter slachting leidt, een prediking van Gods wege: de sacramentele handeling zegt, dat er bij God een weg ter verzoening is. Dat alles wordt nl. onder de wet begrepen. Niet alleen de decaloog maar de ganse dienst van de tabernakel.

Het is niet nodig de ganse symboliek van de tabernakel te vervolgen om mede aan te tonen, dat de ceremoniën zijn te niet gedaan, maar dat het oude verbond dienstbaar bhjft aan de openbaring van onze ongerechtigheid en aan de opvoeding tot Christus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen