DE DORDTSE LEERREGELS

God verlost van de heerschappij en slavernij der zonde

Met de krachtdadige roeping roept God tot de gemeenschap van Zijn Zoon. Dat gaat voorop. Zolang wij niet door een waar geloof in Christus zijn ingelijfd, komt ons geen enkele weldaad ten goede. De goederen, die Christus verworven heeft blijven buiten ons, zolang wij niet door de verborgen werking van de Heilige Geest Christus Zelf hebben ontvangen. De Heere Jezus moet ons eigen zijn geworden en in ons wonen en dan pas kan Hij ons mededelen, de dingen, die Hij van de Vader heeft ontvangen. Dat geschiedt doordat de Heilige Geest in de mens gegeven wordt.

Calvijn zegt: „de Heilige Geest is de band, waarmee Christus ons met Zichzelf krachtig verbindt". Wat een bijzonder werk moet er alzo aan ieder geschieden, een werk, waardoor het hele leven en streven verandert. De Geest Gods geeft andere gedachten, gevoelens, begeerten. In onze harten komt benauwdheid, druk, verschrikkingen van ons geweten, verlangen naar Jezus. Het doel van deze gedachten en gevoelens is, dat wij de Zaligmaker gaan zoeken. Calvijn schrijft, „dat de Vader bij Zijn eniggeboren Zoon heeft weggelegd, al wat Hij heeft". Wij gaan echter nimmer tot Christus uit ons zelf. Om met Noordmans te spreken: „Zonder de Heilige Geest zijn de heilsfeiten dood." Daarom schrijft Calvijn, dat wij door de Geest moeten worden getrokken, opdat wij verwekt worden Christus te zoeken. Het is de gereformeerde leer, volgens Heppe, dat God bij allen, de harten van de uitverkorenen eerst tot het geloof voorbereidt. God brengt de uitverkorenen hierdoor uit de duisternis tot het licht, dat Hij uit de schrik van het geweten een ernstig verlangen naar verlossing laat voortkomen, hen daarna de genadebelofte van het evangelie voorhoudt en datgene, wat hen van buitenaf wordt aangeboden, door de Heilige Geest-in hun harten laat binnendragen.

Wanneer wij door de Heilige Geest en door het geloof tot de gemeenschap met Christus gekomen zijn, krijgen we deel aan Zijn goederen. Twee daarvan zijn de rechtvaardigmaking en de heiligmaking. In artikel 1 heet de heiligmaking wedergeboorte. Als gerechtvaardigden zijn de gelovigen volkomen rechtvaardig. Zij hebben vrede met God en hun gerechtigheid in Christus laat niets te wensen over. Maar als wedergeborenen zijn zij onderweg, opdat zij tot de volkomenheid na dit leven mogen geraken.

In de reformatie is het artikel van de rechtvaardigmaking van de goddeloze, het artikel waarmee de kerk staat of valt. Doch dit betekent niet, dat de heiligmaking van weinig of geen betekenis geacht moet worden. Wij zijn verre van antinomianisme. Christus is niet alleen gegeven tot rechtvaardigmaking, doch ook tot heiligmaking. Deze twee weldaden voomen in Christus een onscheidbare eenheid. Calvijn werd er wel van beschuldigd, dat hij de weg tot de rechtvaardigmaking te makkelijk maakte, als hij zegt, dat de gerechtigheid alleen in de vergeving van zonde gelegen is door het geloof. Maar, zegt hij, wij verdichten geen geloof, dat ledig is van goede werken en geen rechtvaardigmaking, die zonder goede werken bestaan kan. Voor Calvijn is geloven niet het aannemen van een leer en ook niet eenvoudig het aannemen van een boodschap. In de algemene godsdienstigheid, die in onze dagen hoogtij viert, komt het geloof hierop wel zo ongeveer neer. Daar zijn van die algemene waarheden: God is liefde of er is een boodschap: Christus is voor alle mensen gestorven. Als men dat nu maar aanneemt, is het goed. Trouwens, als men het niet aanneemt, blijft het voor deze leer toch waar, dat Christus voor alle mensen gestorven is. Maar Calvijn heeft niet een algemene godsdienstigheid geleerd, waar men de naam van Christus ingevoegd heeft, maar Calvijn predikte het evangelie. Geloof is dus bij hem een aannemen van de Persoon van Christus en van Zijn werk, zoals deze in de boodschap van het evangelie tot ons komen. Door het geloof ontvangen wij Christus, zoals Hij Zich in het evangelie aanbiedt. Dit geloof rechtvaardigt, want door het geloof ontvangen wij de gerechtigheid van Christus, door welke wij alleen met God verzoend worden. Maar als wij de gerechtigheid van Christus aangrijpen, grijpen we meteen Zijn heiligheid aan. „Wilt ge derhalve rechtvaardigheid in Christus verkrijgen, dan moet ge eerst Christus bezitten. En ge kunt Hem niet bezitten of ge wordt tegelijk Zijn heiligmaking deelachtig". Zo is het verband van deze twee weldaden van Christus. „Wie ze van elkander scheidt scheurt Christus in stukken".

Wat is er in de gelovige? De Geest der heiligmaking. Deze strijdt tegen het vlees. Is er niet in ieder mens een strijd tussen b.v. de hogere en de lagere neigingen? Dat is in zekere zin wel juist, maar deze strijd is een strijd van het vlees onderling, niet een strijd van vlees en Geest. In de natuurlijke mens zit het vlees op de troon anders gezegd: de oude mens. Tot de oude mens behoren zijn laagste driften en zijn verhevenste geestelijke gevoelens. Maar als de zondaar in Christus ingelijfd wordt komt Gods Geest op de troon en Deze begint de wedergeboorte of heiligmaking. De mens verandert van Koning. Waar het vlees regeert zit de zonde op de troon, maar in de gelovige neemt de Geest van Christus de regering over. De zonde is er nog wel en zij woont nog in de gelovige, maar zij regeert niet meer. Haar heerschappij is gebroken. De zonde verzoekt de gelovige wel, maar knecht hem niet. De Heilige Geest heeft nog niet geheel en al van de gelovige bezit genomen, maar Hij is Zijn heerschappij begonnen en heeft de slavernij gebroken. Calvijn schrijft: „Nu is het wel zeker dat de zonde in de kinderen Gods woont, terwijl zij op deze wereld zijn, maar zij regeert niet in hen. Het is waar, dat zij worden belemmerd en geplaagd van hun vlees, maar zij geven zich niet aan het vlees gewonnen om zich daardoor te laten overwinnen" (CR. 7, 204). In een preek over Gal. 5 : 14-17: „Ofschoon de zonde in ons woont, is het niet nodig, dat zij in ons regeert, maar dat de Geest Gods er boven uitgaat". Bij Gal 5 : 16: „Wij moeten wel acht geven op het woord volbrengen, want daardoor duidt hij aan, dat de kinderen Gods, ofschoon zij nog aan verscheidene boosheden onderworpen zijn, zolang zij de last van dit vlees meedragen, evenwel niet geheel aan de boosheden onderworpen zijn of overgegeven, maar dat zij zich inspannen om hen te weerstaan. Want de geestelijke mens is niet zodanig immuun voor vleselijke begeerten, dat hij niet dikwijls door deze wordt geprikkeld, maar hij bezwijkt niet zover, dat hij aan de begeerten de heerschappij laat. Dat zou zijn: de begeerte des vleses volbrengen? Alzo, die God roept tot Christus en wederbaart verlost Hij van de heerschappij en slavernij der zonde. Maar niet ge­heel van alle zonde.

P.S. De lezer venandere o.a. in het artikel van 4 juli jl. in de 3e kolom van blz. 218 bovenaan „wij" in „Hij". In de 1e kolom van blz. 219 regel 27 v.o. „daaraan" in „daarom". Halverwege kolom 2 „zij" in „hij", in kolom 3 regel 23 v.o. „hem" in „hun", regel 15 v.o. „on" toevoegen. In het citaat van Bavinck leze men de laatste regel als volgt: „Het zuivere consequente Pelagianisme is de volkomen omverwerping van alle Christendom en religie".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen