Rondom het belijden der Kerk

(II)

Ds. Volten pleit voor de eenheid van de Kerk. „Is de kerk niet een, dan kan zij de heerlijkheid Gods, maar ook de hemelse waarheid niet openbaren". „Zij is niet „pilaar en vastigheid der waarheid" zolang de mensheid, de scheuring der kerk ziende, of tot voorwendsel nemende, verklaart de waarheid niet te kunnen vinden, daar immers ieder verklaart dat hij, niet de ander haar bezit". (Opbouw blz. 19). Daarom is de eenheid der Kerk „slechts een andere naam voor de onbelemmerde heerschappij van Jezus Christus". (Opbouw blz. 25) Kraemer drukte ditzelfde uit in deze veelzeggende slagzin: „De eenheid der kerk is de redding der wereld". (Vgl. Volten, blz. 31).

Het schijnt inderdaad betekenis te hebben als men dit zo leest. En er ligt ook wel wat in: de kerk moet één zijn en de ware kerk is ook één in Christus, want de ware kerk is geen zaak van menselijke makelij, maar de zaak van Christus. Zij is Hem van de Vader gegeven en Hij heeft voor haar het offer gebracht, geleden en gestreden en de weg van de eeuwige vrede geopend. „Want wij zijn Zijn maaksel, geschapen in Christus Jezus tot goede werken, welke God voorbereid heeft, opdat wij in dezelve zouden wandelen". (Efeze 2 : 10).

En wat er in Johannes 17 staat, het gebed van de Christus: „Dat zij allen één zijn, opdat de wereld gelove, dat Gij Mij gezonden hebt" (vs. 21) slaat op de kinderen Gods, nl. op degenen, die de Vader aan de Zoon gegeven heeft, (zie vs 24) Dat zijn dus degenen, die bij God gekend zijn.

Maar daarom zijn de woorden van Johannes 17 maar niet van toepassing op de aardse kerk en zeker niet in de dogmatische verdeeldheid van de kerken op aarde, die bovendien haar eenheid vinden niet in de verkiezing Gods, waarover de aangehaalde plaats van Johannes spreekt, maar in het verbond, dat breder is dan de verkiezing en wat de mate van zuiverheid van belijdenis betreft, afhankelijk is van de trouw en de doorwerking van het waarachtig geloof.

Ds. Volten kan daarom terecht schrijven; dalt de Heere Jezus in dit hogepriesterlijk gebed bidt om de eenheid der kerk, om de eenheid van allen, die door het woord der apostelen in Hem geloven zullen, (blz. 30) Maar die kerk en die allen, die door het woord der apostelen door de eeuwen heen in Hem geloven zullen, vertegenwoordigen een andere menigte dan de aardse verzameling of niet-verzameling van kerken, die ds. Volten wil herinneren aan haar geestelijke roeping. Hij heeft gelijk als hij beweert en aantoont, dat de kertk tot een club is geworden. „Zo krijgen we kerken met een eigen geaardheid, met een eigen „ligging", van een eigen „type" en heb ik me slechts af te vragen, waar ik het beste pas." (blz. 30)

Hij voegt daaraan toe, dat dit alles anders wordt, „wanneer de eenheid van de ker k weer in het licht getrokken wordt van de verheerlijking Gods", (blz. 30).

Wij geloven wel, dat ds. Volten dit goed bedoelt, maar hoe wil hij, dat de eenheid van de kerk weer in het licht getrokken wordt van de verheerlijkking Gods?

Als we een antwoord van hem verwachten, komen we er niet uit. En hij komt er zelf ook niet uit. „Omdat dit alles groeien moet, is het thans nog niet de gelegenheid om precies aan te geven waar de fundamentele artikelen liggen, die wij als kerk niet mogen verloochenen. Men kan dus in zekere zin de kreet der bezorgdheid uiten: waar gaan we naar toe? En die bezorgdheid heeft haar recht." (blz. 54)

Vergelijken we nu de algemene kerkelijke toestand van heden, die een formule van enkele woorden toestaat als akkoord van gemeenschap bij de Wereldraad met de hoofdsom in de Artikelen des Geloofs, die met uitzondering van de Greks-orthodoxe kerk toch door alle christelijke kerken is aanvaard, dan kunnen we toch geen vertrouwen koesteren in de voorgestelde oecumenische beweginig.

Dat wil niet zeggen, dat we de afbuiging en versnippering van de verschillende groepen van Gereformeerden goedkeuren. Dat kunnen we voor het aangezicht van de Koning der kerk ook niet. Mogelijk, dat de oecumenische beweging van de Wereldraad aanleiding zal geven tot de bijeenvergadering van Schriftuurlijke belijders. Want vergeten we niet, dat de kerk in de laatste twee eeuwen en met name in de laatste eeuw een aanmerkelijk verlies heeft geleden ten gevolge van de invloed van Schriftkritische beschouwingen, die het goddelijk gezag der Heilige Schrift niet verstonden. Velen, die de kerk niet hebben vaarwel gezegd, zijn ook niet door de orthodoxdie getrokken. Zij zijn in het algemeen slecht op de hoogte met de inhoud der kerkelijke belijdenisgeschriften.

Wij bedoelen ook niet, dat den Gereformeerden vernieuwing wacht van uit deze hoek, maar de gang van zaken kan wel meebrengen, dat de Gereformeerden wakker wonden en bij de geestelijke goederen bepaald worden, die maar de mens gesproken, op het spel staan. Dat ze eigenzinnigheden en aangelegen belangen loslaten om op de waarheid te letten en de waarheid te doen. Immers het Woord zegt: die de waarheid doet, komt tot het licht, opdat zijn werken openbaar worden, dat ze in God gedaan zijn.

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen