EEN DING

In de omgeving van de hierboven aangehaalde woorden, vindt u tot twee keer toe het woord: volmaakt. Paulus gebruikt het om er de hoge, de hemelse roeping mee aan te duiden van de Christenen in Phiilippi. Met minder mogen zij eigenlijk niet tevreden zijn, omdat God met minder geen genoegen neemt en omdat zij in Christus Jezus volmaakt zijn.

Hij bedoelt met deze volmaaktheid, de gelijkvormigheid aan het beeld van Christus. Die Hij tevoren gekend heeft, die heeft Hij ook tevoren verordineerd om aan het beeld van Zijn Zoon gelijkvormig te worden, opdat Hij zou zijn de Eerstgeborene onder vele broederen. Hij bedoelt er de gemeenschap met Hem mee, in lijden en dood, om langs die weg tot de wederopstanding der doden te komen. Die volmaaktheid is geen vleselijk streven, het is een geestelijk leven. Het eeuwige leven in al zijn omvang en volheid. Voorwaar geen kleinigheid, dit goed van de toekomende eeuw.

Het bevindelijk leven kan de volmaaktheid niet laten voor wat zij is, omdat de Heilige Geest aan dit leven inhoud en doel geeft. Omdat de kennis Gods er ons telkens aan herinnert en toe dringt. Vandaar, dat dit woord, als een woord uit de hemel midden onder ons valt. Valt in de vijver van ons leven, zodat er steeds bredere kringen getrokken worden. Hoe denkt u over de volmaaktheid, en hoe staat het daarmee in uw leven ?

Sommigen halen, wat geërgerd, de schouders op. Volmaaktheid? Dat is onbereikbaar. Niets is immers volmaakt. En wanneer iemand zou beweren, dat hij volmaakt was, zou hij helemaal de wind van voren krijgen. Niemand is volmaakt en niemand wordt volmaakt. Houdt ons niet te lang op met dit grote woord, haal er maar een dikke streep doorheen. Ook Christenen oordelen zo. Zij hebben dit woord uit hun bijlbel geschrapt. Al zweren ze bij het Woord, dit woord spreekt niet meer mee, het speelt geen rol in hun geestelijk leven.

In Philippi waren er blijkbaar mensen, die er een dikke streep onder zetten. Volmaakt! Dat waren ze ! Hoe ze daarbij kwamen, weten we niet. Het laat zich denken, dat zij veel rekenden voor hun vorderingen, dat ze 't ver gebracht hadden in heiligheid en deugd. De zonden zaten hen niet meer dwars ; ze hadden geen hinder meer van hun oude natuur, 't Was alles overwinning wat de klok sloeg. Niet zozeer de overwinning van Christus, maar de overwinning, die zij na veel strijd en met veel ijver verworven hadden. Wij zouden zeggen : De mensen van de kerk zetten gewoonlijk een streep door dit woord. De mensen van de kring zetten er een onder. Zo eenvoudig ligt het echter niet. Want Paulus, — en hij spreekt door de Geest — behoort dan blijkbaar noch tot de kerk, noch tot de kring.

Hoewel hij mag roemen in de genade Gods, als geen ander. Hoewel hij een zekerheid kent, waarin hij de macht des doods en des duivels uitdaagt: Wie zal hem beschuldigen, wie zal hem scheiden ! Gaat het over de volmaaktheid, dan kan hij niet zo hoog van de toren blazen, als hij wel om zich heen hoort doen : Broeders, ik acht niet, dat ik zelf het gegrepen heb. Merkt u wel, hij staat midden onder hen en spreekt als hunner één : Broeders. Hij wenst hen te overtuigen in liefde. De hooggevoetenden wil hij terugbrengen tot de rechte ootmoed. De nederigen wil hij bemoedigen, door zich  bij hen te scharen.

Ik voor mij, — wat anderen mogen beweren — ik meen niet, dat ik er reeds ben. Dat ik reeds beslag op die volmaaktheid gelegd heb. Dat ik het gegrépen heb. Hij bedoelt hier dus allerminst de zaligheid, het heil in Christus, de vrede met God. Neen, hij bedoelt de volmaaktheid. Vaak maken wij van de apostel, gemakshalve, een man, die het ook nog niet weet. Wij menen dan, dat de worsteling van het nieuwe leven een worsteling is om tot het heil te komen. Daar kunnen we nog in mee. Maar dan moet ik u er op wijzen, dat het veeleer een worsteling is om in het heil bevestigd te worden, tot op de openbaring van Christus Jezus.

Ik acht niet. Dat is geen verstandelijke overlegging; ook geen gevoelige overweging. Neen, dat wordt hij in zijn leven gewaar, van dag tot dag. Dat geeft aan zijn leven richting. Want Paulus behoort evenmin tot degenen, die menen, dat de volmaaktheid onbereikbaar is. Integendeel, zij wenkt hem als een hoog en heilig doel. Vandaar dat grijpen, waarvan in het voorafgaande sprake is : Ik jaag er naar of ik het ook grijpen mocht. Hij oefent zich er dagelijks in.

Wanneer de apostel naar een beeld zoekt, dan vindt hij dat in de wedren. Het doet ons wat vreemd aan, dat hij telkens beelden gebruikt, die aan de sport zijn ontleend. Die beelden waren voor zijn lezers echter heel duidelijk. Bij de oude Grieken had de sport een nog grotere plaats in, dan tegenwoordig bij ons. ledere stad had, bijvoorbeeld, zijn stadion, zijn loopbaan. Ook in Philippi woonden duizenden de wedstrijden die daar gehouden werden bij. Paulus zegt: Ik ben net zo'n deelnemer aan een wedloop. Maar één ding doe ik. Dit éne slechts, is kenmerkend voor de loopbaan van zijn leven. In het Koninkrijk Gods gaat het steeds maar om één ding. Niet om de vele dingen, waaraan wij onze aandacht verspillen en onze kracht verspelen. De menigvuldige begeerlijkheden van deze wereld, de bekommeringen en de beslommeringen van deze tijd. Ons leven is daardoor een verstrooid leven, het richt zich niet naar één doel. Vele dingen!

Geldt dat nog van u? U wordt van het een naar het ander gedreven; hoe vermoeiend is dat. En wat zijn die vele dingen nu eigenlijk waard? Zijn ze de moeite van een heel mensenleven waard? Stellen ze ons niet teleur; ontvallen ze ons niet in het uur van onze dood?

Eén ding heb ik van de Heere begeert, zegt David. Gods heiligdom, Gods heilgeheim. Dat zal ik zoeken; hij wordt één kant uitgetrokken. Kent u dat, in jeugd en ouderdom. Wanneer dat éne ons hart bekoort, moeten de vele dingen daarvoor wijken.

Eén ding is nodig zegt Jezus. Martha is over vele dingen verontrust. Hoe zal het hiermee, en hoe moet het daarmee. Maria mag die vele dingen laten rusten; ze zat aan de voeten van Jezus, en drinkt Zijn woorden in. Zo wordt ze onderwezen en verkwikt. Is dat in uw leven terug te vinden?

Dat is een hoge levenskunst. Alles ondergeschikt maken aan dat éne; alles kwijt raken om dat éne. Net als die koopman, die schone paarlen zocht, en ze allen verkocht, toen hij de parel van grote waarde ontdekte. Paulus vertelt er ons elders iets van: Ik acht alle dingen schade te zijn om de uitnemendheid der kennis van Christus Jezus, mijn Heere.

In het verlengde daarvan ligt dit woord: Maar één ding doe ik. Er zijn andere dingen. Dingen die zijn voornemen doorkruisen. Het kost hem strijd genoeg om daarvan los te komen. Maar zijn veelbewogen leven vereenvoudigt zich door de bediening van de Heilige Geest, tot dat éne. Zo werkt hij zijn zaligheid. Zo wordt hij staande en gaande gehouden. Hij loopt niet heen en weer omdat hij aarzelt tussen het één en het ander. Een dubbelhartig man is ongestadig in al zijn wegen. Hoe komt het gebed naar boven: Verenig mijn hart tot de vreze van Uw Naam. Dat gebed wordt verhoord! Want de Geest bidt het in ons, naar de wil Gods.

Vanuit die verhoring neemt het voornemen vaste vorm aan: Maar één ding doe ik. Het doel wenkt!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen