Uit het Nieuwe Testament

Enige tijd geleden schreven wij enkele artikelen over dit onderwerp. Wij gaven eerst een historisch overzicht van het z.g.n. Chiliasme. Vervolgens gingen wij nader in op de uitleg van Openbaring 20 zelf.

Hierbij brachten wij steeds naar voren, dat er, globaal genomen, wat de uitleg van dit hoofdstuk betreft, eigenlijk twee opvattingen tegenover elkaar staan. De éne houdt het er voor, dat wij in Openbaring 20 te maken hebben met een visioen, waarvan de vervulling van datgene, wat daarin getoond wordt, reeds in de huidige ontwikkeling der geschiedenis te vinden zou zijn. De andere meent, dat die vervulling nog komen moet, aan het einde van de ontwikkeling der geschiedenis.

In de voorafgaande artikelen stelden wij vooral de éérste opvatting in het licht. Volgens de exegeten, die deze opvatting zijn toegedaan, is datgene, wat Openbaring 20 visionair in beeld brengt, — het duizendjarig rijk — dus een bijzondere aanduiding van de koninklijke heerschappij van Christus, welke Hij vanuit de hemel op aarde uitoefent vanaf Zijn hemelvaart en waarin Zijn gemeente op een bijzondere wijze deelt.

Gedurende de tijd, waarin Christus deze heerschappij uitoefent, woedt Satan nog wel onder de volkeren, die met het Evangelie bekend zijn geworden èn in de harten der mensen afzonderlijk, maar hij is niet bij machte de andere volkeren te mobiliseren tot de grote strijd tegen de zegevierende opmars van het Evangelie in de wereld. Deze opmars gaat inderdaad zegevierend voort.

In deze zin is Satan gebonden.

Echter, dit zal dus niet altijd zo blijven. Er zal nog een periode in de geschiedenis aanbreken, waarin het gelden zal, dat in dit opzicht Satan ontbonden is. Hij zal nog éénmaal de gelegenheid krijgen om de volkeren ten strijde te doen treikken tegen die zegevierende opmars van het Evangelie, dus ook tegen de gemeente des Heeren. Dan zal het een bange tijd zijn, vooral voor die gemeente. Doch die tijd zal slechts van korte duur zijn.

Na deze periode zal Christus weder komen ten gerichte. Daarbij zal de Boze definitief verslagen worden. De eindtriumph is dan aan Christus, het eeuwig oordeel gaat over al Zijn vijanden, het eeuwig Koninkrijk is dan voor allen, die in Hem geloofden !

Bij déze uitleg van Openbaring 20 gaat men dus uit van de gedachte, dat wij in de verschillende opeenvolgende hoofdstukken en visioenen in het laatste Bijbelboek geen chronologische volgorde zouden mogen aannemen. Wat achtereenvolgens in de verschillende visioenen getoond wordt, wordt niet in dezelfde orde in de tijd vervuld. Wel lezen wij meerdere malen in de Openbaring : „na deze zag ik", maar dat betekent alléén, dat Johannes dus weer een ander visioen zag. Niet, dat datgene, wat hij dan zag, ook precies in de tijd moest gebeuren, volgend op wat hij in het vorige visioen aanschouwde. Neen, in de hem geopenbaarde visioenen, wordt steeds op een andere manier héél het gebeuren, vanaf Jezus' hemelvaart tot op de jongste Dag, in beelden belicht. Die beelden mogen wij dus niet in de geschiedenis in historische volgorde projecteren.

Men spreekt hier wel van de z.g.n. recapitulatie theorie. D.w.z. de mening, dat in de verschillende visioenen vaak wordt gerecapituleerd, herhaald, met een ander beeld, wat in een vorig visioen reeds aan de orde is geweest.

Men beroept zich voor deze mening op verschillende gedeelten uit de Openbaring. Vooral haalt men hier Openbaring 12 aan. Dit hoofdstuk geeft niet een voortgang, na wat in de voorafgaande hoofdstukken is getoond, doch leidt weer terug en laat het gebeuren in de wereld, dat ook al in het voorafgaande belicht werd, weer onder een andere belichtinig zien.

Bij deze opvatting van het laatste bijbelboek huldigt men dus tevens die mening, dat wat in Openbaring 20 beschreven staat, haar verwerkelijking in de geschiedenis niét vindt, precies volgend op de verwerkelijking van wat in Openbaring 19 beschreven wordt, n.l. de verschijning van Christus en de daarmee samengaande ondergang van de wereldmacht, aan het einde der tijden. Openbaring 20 leidt opnieuw terug in de geschiedenis en werpt weer een ander licht daarover!

Bij genoemde uitleg ziet men dus de bindinig van Satan niet als iets volstrekts. Tijdens zijn gebonden zijn heeft de Boze nog wel veel macht en invloed; alleen de volkeren organiseren en mobiliseren tot de grote strijd tegen de voortgang van het Evangelie is hem onmogelijk De binding, waarvan in Openbaring 20 sprake is, is eigenlijk een andere manier van zeggen voor het overwonnen zijn van de Satan door Christus' kruis en opstanding.

Vervolgens, datgene, waarvan in vs. 4 v.v. sprake is, moet, volgens genoemde uitleg, gedacht worden als iets, dat zich in de hemel afspeelt. Wat zich daar afspeelt, is wel van invloed op de gang van zaken op aarde, doch het is iets, dat in de hemel gebeurt. Daar bevinden zich de tronen, daar zitten zij op de tronen en heersen zij met Christus de duizend jaren.

En, volgens degenen, die déze uitleg geven, moet de uitdrukking „zielen" in vers 4 dus zó opgevat worden, dat er duidelijk een tegenstelling in ligt met de gedachte aan een stoffelijk, lichamelijk bestaan van de mens. Het zou hier dus gaan om een leven, in de geest, van de martelaren en andere getrouwe gelovigen, na hun dood.

De opstanding, waarvan in dit Schrift gedeelte sprake is, en die de eerste opstanding wordt genoemd, is volgens deze exegeten dan ook niet op te vatten als een lichamelijke, doch als een geestelijke. Zij nemen het woord „opstanding" hier dus niet in letterlijke, maar in overdrachtelijke zin. Zij verwijzen, als bewijs voor deze opvattinig, naar andere plaatsen in het Nieuwe Testament, waar het woord opstanding éénzelfde overdrachtelijke, geestelijke betekenis heeft. En zo gaat het, volgens deze uitleg, in Openbaring 20 niet alleen om een bijzondere aanduiding van de koninklijke heerschappij van Christus in en vanuit de hemel, sinds Zijn hemelvaart, doch ook om een bijzondere openbaring van de heerlijkheid, welke de Zijnen na hun sterven ten deel valt. Zij mogen in de hemel op een voor ons overigens verborgen wijze delen in de glorie van hun Heere.

Tenslotte vatten de aanhangers van genoemde uitleg ook datgene, waarvan sprake is in vers 9, niet in letterlijke, maar in overdrachtelijke zin op. Het gaat in dit vers dus over het feit, dat na de loslating van Satan de door hem gemobiliseerde volkeren in de laatste, grote strijd zullen optrekken tegen de legerplaats der heiligen en de geliefde stad. Deze zijn een aanduiding van de gemeente des Heeren, die in de loop der eeuwen op aarde werd vergaderd en ook dan nog op aarde zal zijn. De laatste uitbarsting van woede van de Boze tegen Christus en de laatste aanval tegen de voortgang van het Evangelie zal zich uit de aard der zaak vooral tegen die gemeente richten.

Onder de exegeten, die in deze zin Openbaring 20 uitleggen, zijn er wel, die toch denken aan een bijzondere bekering en een herstel van Israël, en die menen, dat dit Israël nog éénmaal voor de eindtijd een bijzondere plaats in het geheel van de gemeente van Christus zal innemen.

Een volgend maal willen wij nog nader ons bezig houden met de opvatting en uitleg van hen, die in Openbaring 20 een aanduiding vinden van dingen, welke nog in de toekomst, aan het einde van déze geschiedenis, zullen plaats vinden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen