GODS VERRASSENDE LIEFDE

Het ongeloof redeneert. Redeneert zo, dat alle verantwoordelijkheid, alle schuld afgewenteld wordt en God ter verantwoording geroepen wordt. Wat is het een grote genade als de Heere de mens tot zwijgen brengt. Maar daar is dan ook Gods almachtige genadekracht voor nodig.

Het volk Israël is na jarenlang redeneren in Babel tot zwijgen gebracht. ]eruzalem is verwoest. De tempel ligt in puin. En aan de rivieren van Babel, daar zitten ze. De harpen hangen aan de wilgen. Stilzwijgen. Wat is het een zegen aIs ons hart stil mag worden voor God. Adam en Eva redeneerden zodanig honderd uit tegen de Heere om eigen onschuld aan te tonen en in grond de Heere voor alles schuldig te stelen, totdat ze beiden zwijgen voor God.

Als wij in ons leven met al ons godsdienstig geredeneer mogen zwijgen voor die Heere, dan is dat geen vrucht van eigen akker. Wij springen liever al redenerend in de hel dan voor God te zwijgen.

Zwijgend bukken voor de Heere is alleen door genade van Jezus Christus. In het gericht toen Hij als Borg de schuld op zich nam, zweeg Jezus stil. Hij aanvaardt de eis en de vloek der Wet volkomen. En nu is het door Zijn Borgtochtelijk zwijgen dat zondaren leren zwijgen doordat ze de schuld der zonde overnemen en de straf der zonde aanvaarden.

„De Heere is mij verschenen van vere tijden".

Is het een grote zegen als het hart onvoorwaardelijk mag buigen voor de Heere, het is evenwel geen eindpunt. Het gaat om het smaken van Gods gunst en Zijn liefdtevolle gemeenschap.

Israël zit in Babel, in stilzwijgen. Daar ziet het achteruit, de geschiedenis in. Oh, hoe heerlijk is de Heere ons verschenen in oude tijden. Hoe wonderlijk was Zijn opzoekende liefde in Egypte. Hoe heerlijk was Zijn leidende liefde in de woestijn. Hoe Koninklijk Zijn overwin­nende liefde toen Hij het volk in Kanaan bracht. Kortom: hoe heerlijk en hoe verrassend was het telkens als de Heere ons verscheen. Ja, de Heere is mij verschenen van verre tijden. Maar hoe moet het ooit weer zo worden? Och, werd mijn ziel derwaarts weer geleid!

Dit woord getuigt van een levend gemis. Ja, de Heere is mij verschenen van verre tijden toen ik lag op het vlakke des velds, vertreden dn mijn bloed. Toen zei Hij: „Zie, hier ben Ik". De Heere is is mij verschenen toen mijn hart door schuldbesef verbroken en verslagen was. Toen zei Hij: „Ik, Ik ben het die al uw zonden uitdelg. De Heere is mij verschenen van verre tijden toen Hij mij ondertrouwde in gerechtigheid. Oh, hoe groot, hoe wonderlijk heerlijk was het toen Hij tot mij kwam. Hoe moet het ooit weer zo worden? Ik kan mijn hart niet in dat leven stellen. De Heere moet het doen.

Maar hoe kan dat? De Heere Jezus heeft toch gezegd, die van dit water drinkt die zal niet dorsten en het zal in hem worden een fontein springende tot in het eeuwige leven? En die fontein kan toch niet weg zijn?

Vroeger, en nu nog wel, kan een pomp „leeg" staan. Dan gaf hij beslist geen water. Gooide men er dan een ernmer water in en men pompte, dan begon het water weer te stromen.

Zo kan het doods zijn in ons hart. Geen water om uit te storten op de velden. Een lederen zak gelijk. Maar o, als de Heere het water des Geestes in ons uitstort, dan vloeit ons hart over. En daarom roept hier het hart uit dit levend gemis tot de God van levend water.

En daar klinkt 't Goddelijk antwoord: „Ja, ik heb u liefgehad met een, eeuwige liefde".

Nee, mijn liefde is niet als die van de mens: onvast en wisselvallig. Vandaag : kun je bij iemand in de gunst staan en morgen is het radicaal anders, Vandaag kan ons hart in liefde tot God en Zijn dienst branden en morgen kan het koud zijn voor geestelijke en eeuwige dingen.

Maar zo is het bij de Heere niet. Ik heb u lief gehad met een eeuwige liefde. Ik ben die Ik ben en daarom zal mijn liefde u niet begeven noch verlaten. Mijn liefde is niet aan schommelingen of impulsen onderhevig.

Mijn liefde die opkomt uit Mijzelf, gefundeerd is in het offer van Mijn Zoon, gewerkt wordt in het hart door de Heilige Geest is een liefde van eeuwigheid tot eeuwigheid. Ja, Ik heb u liefgehad met een eeuwige liefde.

Wat een balsem van Gilead voor 't verbroken hart. In het hart dat enerzijds mocht zwijgen door Gods slaande hand te rechtvaardigen en anderzijds mocht klagen uit de landstreek van de Jordaan, klinkt hier dit Goddelijk woord.

Ja Heere, als de liefde niet vast lag in U, we zouden zelfs na ontvangen genade nog met een eeuwige afwijking van U afwijken. Heere, als de liefde niet vast lag in Uw verkiezende liefde, ik ware reeds lang vergaan. Maar omdat Uw genaderoepingen onberouwelijk zijn, is het door Uw souvereine liefde dat U mij niet overgeeft aan mijzelf. En nu zie ik het dat Gij mij daarom getrokken hebt met goedertierenheid. Al Uw tuchtigingen, al Uw kastijdingen, het is al liefde. Het is omdat. Gij mij niet overgaaft aan de zonde. Daarom had ik Uw slaande hand zo nodig.

Het is enkel uit goedertierenheid en getrouwheid dat Gij mij verdrukt hebt. Dan wordt de roede Gods gekust en dan zegt het hart: lout're goedheid, liefdekoorden, anders niet.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen