DE LEVENDE WEG

Het is onze aard op de vlucht te zijn voor God en voor onszelf. Vluchten betekent: redding zoeken. Maar in dit geval is het precies het tegenovergestelde. Vluchten voor God en voor zichzelf betekent zich haasten naar zijn eeuwig verderf. En zo is ons leven vanuit onszelf. Zo was het met de verloren zoon totdat hij bij de zwijnen tot zichzelf komt. Daar krijgt hij door genade oog voor zijn vreselijke situatie. Daar ziet hij hoe goed zijn vader voor hem geweest is en hoe dwaas hij geweest is.

Israël komt in Babel tot zichzelf. Daar zien ze hun grote dwaasheid in terwijl de Heer hen nagelopen heeft met Zijn goedertierenheden.

Het is een grote zegen als we in dit leven tot onszelf mogen komen. De rijke dwaas kwam pas in de buitenste duisternis tot zichzelf. Maar dan is het een eeuwig oordeel dat niet afgewend wordt. Hier in dit leven door Gods genade tot zichzelf komen, betekent tot God wederkeren met geween en smeking om door Hem geleid te worden aan de waterbeken van Zijn ontfermende liefde.

„Zij zullen komen met geween". Is dit zullen komen het zullen van de Wet? Als dit zo zou zijn dan zou de Heere hier zeggen: ze zullen komen omdat Ik zoveel vertrouwen in de mens heb. En dat is zeer beslist niet het geval. De Heere spreekt hier dan ook niet vanuit de Wet, maar vanuit de genade. Ze zullen komen omdat mijn trekkende liefde hen te sterk geworden is. En daarin ligt nu de mogelijkheid en de kracht voor iedere zondaar om tot God weder te keren.

Ze zullen komen met geween. De Heere verlaten gaat altijd gepaard met het genot van de zonde. Maar tot de Heere wederkeren gaat altijd gepaard met een hartelijke droefheid over de zonde en een innige smart gezondigd te hebben tegen een goedertieren God.

Menigeen verstaat de kunst om urenlang te spreken of ellenlange stukken te schrijven over ontdekking en zonde. En men vergeet dat dit gedaan wordt om de consciëntie tot zwijgen te brengen.

Ze zullen komen met geween. Iemand die hartelijk weent heeft niet veel te praten. Als Petrus in de alles doordringende blik van Christus zijn diep zondige aard ziet, gaat hij naar buiten, en weent bitterlijk. Dit wenen over de zonde doodt de kracht van de zonde, terwijl het praten over de zonde de zonde in de hand werkt want de eigengerechtigheid effent de weg tot de ongerechtigheid.

Ze zullen komen met geween. Wederkeren tot de Heere omdat de liefde Gods te sterk geworden is, gebeurt altijd in een hartelijke droefheid. Het is een zoete droefheid want het is de liefde Gods die het hart doet wenen. Dit wenen is verdiend door de Heere Jezus Christus. Indien Hij niet bedroefd geweest was tot de dood toe over het kwaad van de zonde dan zouden wij nooit één traan van innige smart over de zonde hebben kunnen wenen. In elke weldaad van Christus smaakt het hart iets van de liefde van Christus.

„En met smekingen zal Ik hen voeren". Het komen tot de Heere met geween komt voort uit een onvoorwaardelijk knielen voor de Heere. Het hart belijdt het niet waardig te zijn Gods kind genaamd te worden. Vanwege de zonde getuigt Gods kind: ik ben uw gramschap dubbel waardig. En zo Gij, Heere, de ongerechtigheden gadeslaat, Heere, wie zal voor U bestaan.

„De arme smeekt smekingen". En dat doet hij op grond van Gods ontfermende liefde wat hij uitdruikt in dat éne woordje „maar". „Maar" bij U is vegeving. Wees mij dan o Heere, genadig. Ze zullen met smekingen gevoerd worden. Dat wil niet zeggen dat ze diverse dingen te smeken hebben. Eén ding is immers nodig. Maar dat meervoud ziet op de intensiviteit van het smeken. Zoals een waterstroom alsmaar doorloopt, zo is het hart dat wederkeert tot de Heere als een waterstroom. Het is een bidden zonder ophouden. Een aanlopen van de Heere als een waterstroom. En dat biddend leven is verdiend door de Heere Christus. Hij heeft de zaligheid biddende verdiend en men wordt die zaligheid in de weg van het gebed deelachtig.

„Ik zal hen leiden aan de waterbeken". In het Oosten is het water een zeer schaars artikel. Geen wonder dus dat allerlei weldaden vergeleken worden met water.

De weg naar het hemelse Kanaan gaat door de woestijn van dit moeitevolle leven. En zonder het water van Gods genade zou het nieuwe leven niet alleen niet mogelijk zijn maar ook niet in leven gehouden kunnen worden. Ik zal hen leiden aan de waterbeken.

Hier hebben we weer dat Goddelijke: „Ik zal". Want indien de Heere ons er niet heen leidt, we zouden net als Hagar, hoewel we er vlak bij zijn, geen oog voor de fonteinen des heils hebben. En op dit Goddelijk „Ik zal" mag het dorstende hart pleiten, om door de Heere geleid te worden tot al de weldaden van het Verbond van Zijn genade. En elke weldaad die op die weg genoten mag worden is zo vol en zo rijk dat het een volle beek vanwellust is.

Daartoe leidt de Heere hen op een rechte weg waarin zij zich niet stoten. Wij proberen altijid langs een kromme weg ons doel te bereiken. Jacob's begeerte naar de eerstgeboorte zegen was wel echt, maar de weg die hij ging om dit te bereiken was krom. En dat neemt de Heere niet over. Want langs een kromme weg naar de hemel gaan betekent je voet zó stoten dat een eeuwige val het gevolg is.

De Heere leidt op een rechte weg zodat de zondaar op grond van recht en gerechtigheid deelgenoot wordt van de eeuwige zaligheid en gefundeerd wordt op de Rotsteen Jezus Christus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen