ALLES OF NIETS

Het is onze aard vermaak te hebben in de zonde. Dat is door de zondeval ons element geworden. Zeker, geen uitbrekende zonde. Daar zijn we te fatsoenlijk voor. Dat is een zegen van Gods algemene genade. Maar met de zonde breken! De zonde laten!

Ja, dat moet je maar kunnen. Dus u dacht dat als u het zou kunnen, dat u het dan ook deed? Dan doen we het nog nog niet!

In iheit paradijs konden we de zonde •laten en haten. En deden we het? Nee. We kozen de dood vooi- het Heven. En dat doen we nog. Alleen Gods genade geeft de kracht om met de zonde te breken. Alleen Gods genade maakt de zonde bitter. Dan zegt Paudus: „ik veTmocht niet te zonchgen". De liefde Gods is het enige middel waardoor het ommogelijk is de zonde aan te hangen omdat 'dde liefde Gods niet anders is dan vijandschap tot de zonde. Het is de eerste belof be, ide moederbelofte, geweest 'die de Heere gaf to'en de mens vriendsdhap sloot met de zonde en dn vijandschap ontbrandde tegen de Heere. En a!lleeai door die belofte waarin de Heei'e tot zonidai'en zegt: Ik zal vijandschap zetten in uw hart tegenover de zonde, is het dat wij de zonde kunnen gaan haten. En door dat Goddelijke: „Ik zal" is heit dat de Heere mij te sterk wordt. Zonder Gods ahnaohtige geoadekracjht was het voor mij eeuwiig onmogelijk aan het geweld der zonde te ontkomen.

Maar, al is door Gods genade de Wcht der zonde gebroken, we idrageneen onbekeerHjk hart mee. En daar klaagt Efraïm over tot de Heere. „Ik heb wel gehoord dat zich Efraïm beklaagit, zeggende: Gij hebt mij getuchtigd en ik hen getuöhtigd geworden ails een onigewend fcaitf". Efraïm is getuchtigd door de Heere. Efraïm ds 'buiten het land gezeit, is buiten Gods gemeenschap gezet. De hand des Heeren heeft Efraïm zwiaiar getroffen. Maar Efraïm gevoelde, dait in dit alles zijn hart was ails een kalf dat aicih verzet tegen het juk idat hem opgelegd wordt. Nee, de zwaarste slagen op zichzelf bekeren het hant niet. Maar wat een zegen van Gods genade als de reden van die slagen gevoeld mag worden. Dan gaan we niet klagen over de slagen. Dan gaaoi we niet Magen over de Heere. Maar dan klagen we tot de Heere over ons onbekeerhjk hart. Dan klagen we onszelf bij de Heere aan. Dat doet Efraïm. Dat bHjkt hieruit dat hij niet gaat wagen om van die tuchtigingen verlost te worden. Dat is wel onze aard om dan daarna weer volop in de zonde te kunnen leven.

Als een schip op weg naar Tarsis in nood komt, roepen allen om verlossing van die nood. Maar in die nood, in die tuchtiging gaat één man overboord. Zo n man hebben we ook hier. Hij verwacht van ziohzeU niets. Onbekeerlijk is mijn liant. Uit mij geen vmcht in der eeuwigheid. Heere, „bekeer mij, zo zal ik bekeerd zijn". Heere, als Gij mijn hart niet inneemt, dan blijf ik een onigewend kalf. Efraïm gaat overbooad o-m onder te gaan in zichzelf maar met en door Jezus Christus. Want als we alleen ondergaan, gaan we eeuwig onder. Maar als we met Christus ondergaam, inderdaad, dan hebben we in onszeM geen enkel houvast meei', - maar dan worden we vastgehouden door Hem idie göheel alleen is ondergegaan. Hij is zelfs gdheel losgelaten van Zijn Vader toen Hij uitriep: „Mijn God, mijn God waarom höbt Gij Mij veaiaten? " En dat is gebeurd opdat Hij met ons zou kunnen ondergaan, opdat wij met Hem zouden sterven om in Zijn doorboorde handen opgevanigen te worden en door die handen gezöt te worden op de Rotssteen'der eeuwen.

„Heere, bekeer mij, dan zal ik bekeerd zijn". Efraïm heeft alle crediet in zichzelf en in zijn godsdienst verloren. Hij heeft allfeen crediet 'VOor Gods werik.

„Dan zal ik bekeerd zijn". W'ant als Gij werkt, wie zal dam keren! Uw w^erk is vtolmaakt.

Hier zegt Efraïm: de Heere moet het doen'. De Heere moet er aan te pas ko­ men. Hoe vaak wordt dit woord niet gebruikt 'om het vooitgaan op de weg van onibekeerHjiHi'eid met vrome godsdienstigheid te 'dokken. Dan is het een beschuldigen van 'de Heere en een zich verontschuldigen voor de onbékeerlij'kheid -van eigen hart. Maar zo doet Efraïm niet. Hij klaagt zichzelf 'bij de Heere aan en tegéHjk roept hij de Heere aan en smeekt om Gods bekerende genade. Dan zal 'hij door God tot God bekeerd zijn.

En dat gebed, die stormloop op de troon van Gods genade is gegrond op G'ods souvereine 'belofte. „Want Gij zijt de 'Heere, mijn God". In het Verbond dei" genade zijt Gij met de belofte der genade uit soeuvereiine liefde tot mij gekomen en hebt Gij gezegd: „Ik zal vijandschap zB'tten". „Ik zal Mijn Wet in uw hart schrijven". „Ik ben 'de Heere uw God". Daarin inu alleen is de enige grond 'van mijn gebed. In Uw belofte alleen is mijn 'vrijmo'edigheid O'lii tot U te 'komen. Door Uw bölofte waarin Gij souverein Uw genade aanbiedt is het alleen dat ik 'geweld doe op Uw koninkrijik om mijn hait te bekeren zodat ik gewillig en m'et viieugde mag 'gaan in het effen spoor van Uw gerechtigheid. Dan zal ik Uw juk op mij nemen zodat, als Gij mijn hart verwijd zult hebben, ik 'de weg Uwer geboden zal lopen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen