KRONIEK

Een opzienbarende overgang.

Deze eerste maand van het jaar 1964 hebben we heel wat te verwerken. Eerst de storm, opgeroepen door de televisieuitzending „Zo is het toevallig ook nog een keer" en nu de grote schok, die we ondergingen, toen het bericht bekend werd, dat H.K.H. Prinses Irene reeds tot de R.K. kerk was overgegaan. Bijzonder pijnlijk dat dit bericht uit het buitenland kwam en nog wel uit Spanje, dat voor ons volk een diensthuis was van geloofstirannie. De innerlijke band tussen vorstenhuis en volk gedoogt niet zulk een geheimzinnige gang van zaken. Ruim honderd jaar geleden hadden we de april-beweging. Het herstel van de Rooms-Katholieke hiërarchie werd hier allerminst met ingenomenheid begroet. Hoeveel krachtiger zou die beweging nog geweest zijn, wanneer een lid van het Huis van Oranje was overgegaan naar de kerk van Rome. Het Vaticaan geeft zelf toe, dat het Nederlandse Vorstenhuis op het punt van de religie een van de strengste was.

We kunnen het ook helemaal niet waarderen, dat het grote nieuws zo lang werd stilgehouden. Op dit punt komt wel een groot verschil tussen de Roomse kerk en de kerken der Reformatie naar voren. Ik kan me niet indenken dat een protestanse kerk in alle stilte iemand als lid zou aanvaarden.

In een nadere toelichting van het secretariaat van H.K.H, werd er de nadruk op gelegd, dat Prinses Irene veel interesse had voor de oecumenische beweging. Voor velen leidt de weg van oecumene naar Rome. Een van de verdrietige omstandigheden van onze tijd is de geringe kennis van de leer en van de belijdenis. Hierdoor is er weinig verweer, wanneer de Rooms-Katholieke kerk met bepaalde pretenties en met aantrekkelijkheden, die de zinnen strelen, op de mens afkomt.

We kunnen ons niet verenigen met degenen, die de R.K. kerk zozeer als een christelijke kerk zien en zoveel van een gemeenschappelijke basis weten aan te wijzen, dat ze niet al te zeer betreuren de stap, die de Prinses zette.

Het moet voor allen, die de gereformeerde belijdenis liefhebben, 'n spoorslag zijn om ons te verdiepen in de bevrijdende rijkdom van de confessie, opdat we door woord en wandel anderen mogen winnen voor Christus en velen bewaren bij de ware religie.

Gedurig klinken er stemmen op ter waarschuwing, dat we niet de waarheid mogen opofferen op het altaar van de eenheid, hoe bekoorlijk ook. Predikanten inzonderheid, maar lidmaten evenzeer, hebben een verantwoordelijkheid voor de zielen van de medemensen. Hun bloed wordt geëist van onze hand. Moge er ook in deze dagen veel gebed opgaan voor ons Vorstenhuis. Voor de Heere is niets te wonderlijk. Het geloof opent, waar niemand kan sluiten en waar niemand kan openen, sloot het geloof. Het gebed van de rechtvaardige vermag veel. De liefde hoopt alle dingen.

Spanje.

Spanje geldt bijzonder als het bolwerk van het katholicisme. Het anticlericalisme is echter ook sterk. Nog onlangs hebben Baskische priesters op dit verschijnsel gewezen en om maatregelen verzocht. De Spaanse devotie is met name gericht op Maria en op de verering van de paus. Daarom wordt het protestantisme toch maar zeer schoorvoetend iets meer armslag gegund. Immers juist tegen Maria-verering en tegen het pausschap richt zich het protest van de Kerkhervorming. Daarom juist moeten we het eenheidsstreven met grote nuchterheid bezien. De vernieuwing, die de kerk van Rome terwille van de oecumeniciteit wil ondergaan, is toch stellig nooit bedoeld als een hartgrondige.

Rusland.

De komende vergadering van het uitvoerend comité van de Wereldraad van Kerken zal gehouden worden in Odessa, dus achter het ijzeren gordijn. Dat mag ons echter niet verleiden om de ogen te sluiten voor de positie van de Russische christenen. Nog steeds is de regering er op uit om de kerk te isoleren. Arme gemeenten mogen niet geholpen door gefortuneerde. Priesters moeten hoge inkomstenbelasting betalen. Soms wel tot 83 %. Kerkgebouwen worden afgebroken, omdat ze een obstakel vormen voor het verkeer of ze krijgen een andere bestemming. De historische kathedraal in Novgorod werd omgezet in een planetarium. De geestelijken mogen niet op huisbezoek gaan en begrafenisplechtigheden mogen slechts plaatshebben, wanneer er op het kerkhof een aula aanwezig is. Er is strenge censuur op de preken, die nog worden gehouden. Vooral de jeugd moet verre blijven van de kerk. Misschien is dit alles wel een blijk van het veld verliezend atheïsme, dat niet aanslaat. Men meent wel dat de communistische kerk als zodanig niet achter deze vervolging staat.

Electronisch brein.

De wonderprodukten van de techniek, de electronische breinen, moeten ook hun oordeel geven over de betrouwbaarheid van de Heilige Schrift. Eerst gaf de hoogmoedige rede bescheid. Thans de modernste apparatuur, voortgebracht door hetzelfde vernuft. Het electronische brein heeft uitgemaakt, dat alleen de brief aan de Romeinen, beide brieven aan de Corinthiërs en de brieven aan de Galaten en aan Filémon van de hand van Paulus zijn. Het electronische brein werkt echter volgens instructies, die tevoren zijn ingeprent. Zo werd al eerder Bijbelcritiek gepleegd.

Lippenhuizen.

De synode van de Gereformeerde kerken, in Lunteren bijeen, heeft op een vraag van de kerkeraad van de gemeente Lippenhuizen, besloten geen maatregelen te nemen tegen ambtsdragers en leden, die lid zijn van de Partij van de Arbeid. Deze beslissing bewijst wel hoeveel er aan het veranderen is in de Gereformeerde kerken. Voorheen was de binding aan de A.R. Partij heel sterk. Er zijn wel tuchtgevallen behandeld van mensen, die een andere politieke richting waren toegedaan. In menig opzicht worden de verschillen tussen deze kerk en de Hervormde geringer. Als we ook bedenken hoezeer een sterke groep in de Gereformeerde kerken aansluiting bij de Wereldraad voorstaat. Om tactische redenen blijft de beslissing wachten.

de achttien.

Geen wonder, dat de activiteit van „de achttien", die beide grote protestantse kerken opriepen om de weg naar de eenheid in te slaan, voortgaat. Na het grote congres zijn er allerlei plaatselijke gesprekskringen ontstaan. Men wil nu een zestal regionale congressen organiseren. Elk congres zal besloten worden met een liturgisch spel dat de sacramenten in het middelpunt zal plaatsen. In onze kringen is weinig animo voor een dergelijk spel en zeker niet voor een liturgisch spel. Het eigen geluid in de Hervormd Gereformeerde prediking zal in de kringen, waardoor dit eenheidsstreven wordt voorgestaan, weinig weerklank vinden. Men is er op uit tegenwoordig om heel veel weg te vagen als verouderde vormen en achterhaalde traditie. Het is wel heel nodig, dat we ons grondig afvragen of inderdaad dat eigen geluid slechts een modaliteit is van het Evangelie, of hart en ziel van de boodschap van Gods heil. Berijden we stokpaardjes of rijden we zegenrijk op 't zuiv're woord der waarheid? Dat is de vraag. Staan we de waarheid voor, dan moeten we ook pal staan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen