VROME GEESTEN

Onder dit opschrift komt in het nummer: „Kracht Van Omhoog" van 31 jan. 1964 een artikel voor van de hand van de hr. J. E. v. d. Brink. Daarin hekelt de schrijver het farizeïsme in onze tijd, waarin de gebondenheid van de schare onder invloed van vrome geesten aan de kaak wordt gesteld. Het is vooral de Alblasserwaard, die het ontgelden moet. Allerhande karikaturen worden ontworpen en de lezers voorgehouden: deze streek is gebonden door vrome geesten, de geboden van mensen hebben de overhand en men bedrijft daar godsdienst.

Een kerkgang op één der dorpen wordt beschreven. De schrijver weet uit ervaring, dat nog geen vijf procent antwoord zou kunnen of willen geven op de vraag naar het kindschap van God.

't Is niet mijn bedoeling enige streek in ons vaderland, of enig dorp, waar dan ook, model te laten staan. Wanneer er misstanden worden bestreden, dan mogen wij daarvoor dankbaar zijn. Wanneer gewezen wordt op gebrek aan blijdschap, dan is dit — mits uit de liefde gebeurd — te prijzen. Wanneer op de wreedheid van een wettische godsdienst opmerkzaam gemaakt wordt in de gezinnen, waar wèl de knoet, maar niet met de liefde regeert, dan is dat juist.

Maar stamt, dit artikel uit de liefde? De heilige toorn van Jezus is ingegeven door de liefde. Wie kan toornen als Jezus? Wie kan ontmaskeren als Jezus? Alleen hij, die door de Heilige Geest wordt geregeerd ook in zijn schrijven. Dat vraagt van elke schrijver heel erg veel. Ook van de heer Van den Brink.

Wanneer hij dan ook schrijft, dat vrome geesten een diepe afkeer van gezangen hebben, waarin Jezus verheerlijkt en grootgemaakt wordt, dat zij bij voorkeur psalmen op een onnatuurlijke slepende wijze zingen, omdat zij verzekerd zijn daarin de naam van Jezus niet tegen te komen, dan vragen wij hem of dit door de liefde en de waarheid is ingegeven.

Ter verheldering van het punt: ik breek geen lans voor het onnatuurlijk en slepend zingen van de psalmen. Persoonlijk — daarover kan menigeen anders denken — geef ik onder bepaalde voorwaarden de voorkeur aan het rhytmisch zingen. Dit mag in ieder geval geen punt van verkettering zijn.

Mijn bezwaar tegen dit schrijven van de heer Van den Brink gaat over zijn suggestie, als zouden de psalmen gemakkelijker te zingen zijn dan de gezangen, omdat in de psalmen de naam van Jezus niet zou worden ontmoet.

Dit is een zó grove miskenning van de inhoud der psalmen, dat daartegen gewezen mag worden op Jezus' eigen woord (Luc. 24 : 44), waarin Hij tot Zijn discipelen zegt: Dit zijn de woorden, die Ik tot u sprak, als Ik nog met u was, namelijk dat het alles moest vervuld worden, wat van Mij geschreven is in de Wet van Mozes, en de Profeten en de Psalmen.

Achter dit vers staat: Toen opende Hij hun verstand, opdat zij de Schriften verstonden.

Wanneer ik nu in dezelfde trant schreef als de heer Van den Brink, dan zou ik schrijven: De voorkeur, die hij aan de dag legt voor de gezangen, wijst er op, dat Christus zijn verstand niet heeft geopend om de Schriften te verstaan en in die Schriften vooral de psalmen. Dan zou ik erbij schrijven: Dat komt omdat de een of andere vrome geest uit de Pinkstergroepen hem gebonden heeft.

Moeten wij zó met elkander omgaan? Moeten wij, zelfs wanneer wij van elkander vrezen, dat deze verlichting door de Heilige Geest ontbreekt, op deze wijze schrijven en onszelf op de rechterstoel van Christus zetten en over elkander oordelen? Hoe weet de heer Van den Brink, dat de voorkeur voor de psalmen samenhangt met de angst voor de naam van Jezus? Mag ik hem o.a. verwijzen naar het proefschrift van Dr. H. F. Kohlbrügge over Psalm 45, waarin hij vers voor vers op Christus en de gemeente toepast?

Er zou over dit artikel meer te schrijven zijn. Zelfs véél meer. Wat ik op het oog heb is dit: Naar mijn bescheiden mening kunnen de Pinkstergroepen de kerk het Woord Gods zo onontwijkbaar voor ogen stellen, dat er op menig punt bezinning komt en zelfs op sommige punten een diepgaand zelfonderzoek en heroriëntering. Dat moge de kerk tot ootmoed en leergierigheid stemmen. Want ik geloof, dat God machtig en gewillig is om de kerk opnieuw te doortrekken met de Geest Gods in de bijbelse zin van het woord. Daarom zou het mij spijten, dat deze hernieuwde bezinning en worsteling wordt tegengestaan door de Pinkstergroepen, wanneer geschreven wordt in de trant van de heer Van den Brink.

Omgekeerd mag in alle bescheidenheid tot de Pinkstergroepen worden gezegd: Kan het voor u kwaad om de hemelse leer, zoals de reformate die verstaan heeft en zoals die beleden wordt in de belijdenis der kerk, te doorgraven en aan de Schriften te toetsen? Ook dat struikelblok van dat kleine begin van de nieuwe gehoorzaamheid, dat al Gods kinderen hebben, is meer levensecht dan ge meent. Daarop zullen alle perfectionistische tendenzen te pletter slaan. Dit is een stuk bijbelse waarheid, dat geleerd wordt in de school van de H. Geest, waarin enerzijds de verootmoediging ons leven lang aan de orde blijft en anderzijds de volkomenheid van de Heere Jezus Christus het één en al is.

Tenslotte mogen wij de Kerk èn de Pinkstergroepen eraan herinneren, dat de eerste vrucht van de Heilige Geest de liefde is? Het lied der liefde staat nog altijd tussen 1 Cor. 12 en 1 Cor. 14.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen