EN ZIJ DWONGEN HEM

Ongeveer een jaar geleden had ik het voorrecht tijdens de paasdagen in Jeruzalem te zijn. En toen vertoefde ik een ogenblik bij de vijfde statie op de via dolorosa. Boven een poort stond een romeinse V met het kruisvaarderskruis in de muur gebeiteld en voorts kon je er in het latijn lezen: hier werd aan Simon van Cyrene het kruis opgelegd. Het punt ligt precies op een hoek van de straat, waar de via dolorosa een scherpe hoek maakt.

Aan dit gebeuren worden we herinnerd bij het lezen van de hierboven afgedrukte tekst. Het zal 's morgens ongeveer kwart voor negen geweest zijn toen een droeve stoet de stadspoort van Jeruzalem uitging. In tegenstelling met de huidige situatie lag Golgotha toen nog buiten de stadsmuren. Voorop rijdt een Romeinse officier, dan volgen enkele soldaten. Daarachter gaat een drietal mannen die de bittere kruisdood tegemoet gaan. Een daarvan is Jezus, de Nazarener. Voor iedere misdadiger loopt een man met een bord, waarop zijn misdaad staat aangegeven. Achter dit drietal lopen opnieuw soldaten en ten slotte dichte drommen verwanten, vrienden en mensen die op sensatie belust zijn.

Terwijl de Heiland op weg is naar de kruisheuvel beginnen de krachten Hem te begeven. Geen wonder, de lichaamspijnen, maar vooral de zielekwellingen hebben Zijn krachten verteerd. Denk maar eens aan de strijd in Gethsemane, aan de smart door een „vriend" verraden te worden, aan het verhoor voor Annas en Kajafas, aan de hoon en laster van het Sanhedrin, het onderzoek door Pilatus, de zware tocht naar de zinnelijke Herodes, de geseling en de doornenkroon. En in hoe korte tijd heeft zich dit alles voltrokken! Bovendien was het bij de Romeinen gewoonte dat de veroordeelden zelf hun kruis of althans de dwarsbalk daarvan dragen moesten. Ze wilden daarmede uitdruk­ ken dat de gestrafte aan zijn eigen straf meewerkte en zo de billijkheid daarvan erkende. We kunnen er wel zeker van zijn dat dit gewoonlijk alleen maar een blote vorm zal zijn geweest. Ook ditmaal zullen twee van de drie ter dood gedoemden hun kruis met bitterheid hebben gedragen. Alleen bij Jezus was het nu eens geen ledige vorm. Hij was volstrekt eenswillend met het oordeel dat door Zijn Vader over Hem was uitgesproken. Hij ging daar immers als het Lam Gods dat de wereldzonde droeg.

De Romeinen zien dat Hij dreigt te sterven voordat Hij Golgotha bereikt heeft. En de Joden en de Romeinse soldaten zijn het er over eens: dat mag niet! Al was het om verschillend motief beiden zullen proberen dit ten koste van alles te verhinderen. Maar wat dan? Geen Romeinse officier zal het in zijn hoofd halen om een zijner soldaten te dwingen Zijn schouder onder die schandpaal te zetten. En een Jood? Dat zou een formele opstand onder dit volk kunnen veroorzaken, dit zou de vonk in het kruitvat kunnen zijn, vooral nu tijdens de paasdagen Jeruzalem vol Joden was. Pilatus heeft ons volk gekrenkt door een der zonen Abrahams te dwingen het vloekhout te dragen! Neen, een Jood dat gaat ook niet. Maar wie dan? Het lot is gunstig. Ja, zo lijkt het. In waarheid bestuurt niet het lot, maar God dit gebeuren. Er komt een vreemdeling van de akker naar huis. Hij is een buitenlander, afkomstig uit Cyrene in Noord-Afrika. Misschien een proseliet, misschien als vreemdeling te herkennen aan zijn huidskleur, in ieder geval als vreemdeling bekend staande. Dat is een pracht oplossing: geen Romein, geen voluit Jood. Een buitenlander. Natuurlijk heeft deze Simon er ook geen zin in om het kruis van Christus op zich te nemen. Maar de Romeinse macht kent geen pardon: ze dwingen hem het kruis te dragen. Laten we Si­mon daar niet te hard over vallen. Wie draagt graag een kruis? Wie is blij en dankbaar als de horizontale lijn van ons verlangen en ons streven gesneden wordt door de verticale lijn van Gods bestel? En zijn er velen die roemen in de verdrukking? Zijn er velen die getroost met Christus meegekruisigd sterven? Ja, dat kan. Maar is er in ons leven iets anders gekomen dan wat de natuurlijke mens drijft en beweegt. Dan is de overmacht van Gods genade in ons leven gekomen en is de ergernis van het kruis weggenomen. Ik dacht dat het zo ook gegaan is in het leven van Simon.

Toen de stoet op Golgotha was aangekomen heeft Simon zijn last mogen neerleggen. In de oude christelijke kerk waren er mensen die beweerden dat niet Jezus maar Simon aan het kruis is gehecht. Gelukkig is dat niet waar. De weg naar de hemel zou voor immer geblokkeerd zijn. Jezus nam nu het kruis weer over. Eigenlijk heeft Simon het echte kruis van Christus nooit gedragen. Want dat bestond niet uit hout, maar uit de toorn van God over een schuldige mensheid. Als we de dingen in de juiste verhouding zien, dan is Christus het kruis blijven dragen, ook voor Simon.

Hij stierf opdat Simon leven zou, opdat deze Afrikaan als een ander mens zou terugkeren naar zijn akker.- Want wie waarlijk Christus in Zijn leven ontmoet heeft vergeet zijn akker akker niet, maar leert nu zijn dagelijkse arbeid zien en beoefenen als een goddelijk beroep.

Misschien denkt u is dit niet te veel gezegd. Helaas niet ieder vindt in Christus' kruis het leven. De bijbel zegt dit duidelijk. De praktijk van het leven bevestigt dat. Hoe zit dit dan met Simon? Veel weten we niet van hem af. Alleen in het slot van bovengenoemd Schriftgedeelte staat dat hij de vader is van Alexander en Rufus. Zijn beide zonen waren dus bekende personen voor de eerste lezers van het evangelie aar Markus. En die lezers waren volgens oude traditie de leden van de Gemeente van Rome. En nu lezen we in Rom. 16 : 13: Groet Rufus, de uitverkorene in de Heere en zijn moeder en de mijne. Het ligt dus wel erg voor de hand om beide malen in Rufus dezelfde persoon te zien. Wat is dan het gezin van deze Simon rijk door God gezegend. Hij werd in de ware zin des woords een kruisdrager achter Christus.

Zondag a.s. zullen er overal in het land weer vele jongeren en ouderen hun ja-woord uitspreken voor God en Zijn Gemeente. En wij die eenmaal belijdenis deden worden aan onze belofte herinnerd. Iemand die Christus volgt en Hem belijdt, die ervaart telkens weer dat in belijden het woord lijden voorkomt. Het kruis is wezenlijk aan het geloof eigen. Mijn ja wordt vaak gekruist door Gods neen en omgekeerd. En dan geldt: wie achter Mij wil komen, verloochene zichzelf en neme zijn kruis dagelijks op. En toch is deze kruisweg een gezegende weg, want over dit leven van strijd en zelfverloochening valt reeds het licht van de paasmorgen. De pelgrims onder het kruis trekken voort naar Gods Vaderhuis. U ook?

(Dirksland)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen