VOORTGEZET PAASFEEST

Deze woorden brengen ons midden in een bekende geschiedenis aan de avond van de eerste Paasdag. Kleopas en zijn vriend hebben de voor hen onvergetelijke tocht gemaakt van Jeruzalem naar Emmaus. Lang was de reis niet, ongeveer twee uur gaans. Maar het is de reis van hun leven geworden.

We moeten wel aannemen dat deze mannen volkomen gedesillusioneerd zijn geweest. Ze zeggen zelf tegen de Vreemdeling, die zich bij hen voegt: wij hoopten dat Hij de Verlosser van Israël zou zijn. Wij hoopten. Verleden tijd. Vroeger leefden ze in deze stellige hoop. Maar nu is die verwachting als rook vervlogen. En dat kwam omdat het kruis in hun leven gekomen is. En daar is die hoop tegen te pletter geslagen. En ze gaan nu met de scherven van die vroegere schat naar huis terug.

Nu zou het naar onze smaak het eenvoudigste zijn geweest als de Heiland tot hen gezegd had: zie Mij eens goed aan, kijk eens naar m'n handen. Herken je Mij dan niet? Jullie weet toch wel dat Ik zo menigmaal voorzegd heb dat Ik lijden moest en daarna zou opstaan? Maar zo gebeurt het niet. Er staat zelfs dat hun ogen gehouden worden dat ze Hem niet kenden. God handelt met hen via een omweg. Althans naar onze smaak lijkt het een omweg. „De Schrift wordt ingeschakeld, Mozes en al de profeten. En zo wordt aan hen duidelijk gemaakt dat het kruis geen onoverkomelijke hinderpaal behoeft te zijn om Christus als Messias" te erkennen. Om deze reden behoeven ze werkelijk het werkwoord hopen niet in de verleden tijd te vervoegen. Door het kruis is er juist alle reden om het hopen in de tegenwoordige en toekomende tijd te gebruiken. Sterker nog, als het licht van de Schrift valt over de jongste gebeurtenissen te Jeruzalem dan is er alleen maar reden tot hoop. Zo is de Heiland bezig om door de Schriften een revolutie te bewerken in hun denken. Wat hun een ergernis scheen, moest het fundament der zaligheid worden. Zo stond het in de Schriften en daarom moest het gebeuren. Dat hebben we natuurlijk niet louter formeel op te vatten. Alsof we zouden kunnen zeggen wanneer het niet in de Schriften voorkwam, was het kruis dus niet noodzakelijk geweest. Neen, we kunnen zeggen, het moest ook in de Schriften voorkomen. De Heere is een rechtvaardig God. We kunnen dit begrip wellicht het beste zo omschrijven: God handhaaft Zichzelf. Hij handhaaft Zichzelf tegenover alle aanranding van Zijn eer, tegen alle overtreding van Zijn Woord, Alleen in de weg van verzoening kan God vergeven. Zo wordt het kruis noodzakelijk. Hier handhaaft God zich tegenover de daemonische macht van zonde en schuld. Zo rijst uit de Schriften het kruis op als teken van de ernst der zonde.

Dit inschakelen van de Schrift heeft de Heiland mede gedaan voor u en voor mij. Ook wij kunnen tot de rechte kennis van kruis en opstanding alleen komen door de Schriften. Alom in ons vaderland en ver daarbuiten zijn ze gedurende de Paasdagen weer geopend. Hebben ze ook een revolutie, een omwenteling in ons denken teweeggebracht? Is het ons duidelijk geworden dat de Christus lijden móést? Ik denk niet dat er onder de lezers van de Waarheidsvriend zullen zijn die Jezus alleen zien als een martelaar, die stierf voor zijn hoge en heilige idealen en wiens opstanding alleen maar te verklaren is als een wensdroom der discipelen. Als dat zo zou zijn waren deze Kleopas en zijn vriend niet zo diep teleurgesteld uit Jeruzalem gegaan. Dan zouden ze zich gretig hebben vastgeklemd aan de geruchten dat vrouwen Zijn graf ledig gevonden hadden en dat sommige mannen dit gerucht haclden bevestigd. Voor lichtgelovige zielen met wensdromen was hier overvloedige stof. Neen, aan die dwaasheden zullen we maar geen aandacht schenken. Ik vrees dat de wens niet de vader geweest is van de droom der discipelen maar van de droom dier twijfelaars. Het Sanhedrin is in de loop der geschiedenis niet de enige gebleven die er veel geld voor over had om Jezus dood te verklaren. Want van een dode Jezus kan niemand zeggen „eer Hij u als Rechter komt richten". Toch kan het zijn dat we dit goddelijke „moeten" niet dtudelijk hebben beleefd. De vraag is hoe zie ik, hoe weeg ik wat de zonde is. En de andere vraag hoe zie ik, hoe ontmoet ik God? Hier zijn legio antwoorden mogelijk; Ik geef alleen het antwoord uit een onzer formulieren dat God eerder de dood van Zijn Zoon heeft geëist dan dat Hij de zonde ongestraft zou laten. Hier hebben we Gods zelfhandhaving, die God, die Zijn Woord houdt en houden moet. Hier zien we de afgrondelijke diepte van de zonde, hier is plaats voor de noodzaak van het kruis. Maar zo komt er ook plaats voor dat andere: Gods vergeving. Het is u misschien wel eens opgevallen hoe in de bijbel de gerechtigheid Gods nu eens gebruikt wordt als dreiging, dan weer als troost. God handhaaft zich buiten het kruis als een oordelend Rechter, maar in het kruis als een vergevend Ontfermer. Hij houdt getrouw Zijn Woord. Hij is de God van het Verbond, de waarachtige, zowel in Zijn oordelen als in Zijn beloften.

Als we zo Paasfeest hebben gevierd, dan zal dat ook blijken. Het is de vraag of we nu een punt, misschien wel een uitroepteken achter ons Paasfeest zetten om verder over te gaan tot de orde van de dag, of dat ons Paasfeest nog een vervolg zal hebben.

De Heiland doet, waneer ze in Emmaüs zijn aangekomen, alsof Hij verder zal gaan. Zullen ze na het paasonderricht Hem kunnen laten heengaan of zullen ze Hem vasthouden? In hun verzoek: blijf bij ons, want de avond is gedaald, zit meer dan alleen maar Oosterse gastvrijheid Hun harten zijn gaan branden onder Jezus' prediking. Was dat ook zo bij u onder de Paaspreek? Dan zal dat nu moeten blijken. Dan zult ge Hem mogen dwingen in te komen in uw huis en hart. Dat is een groot woord: dwingen. Past dat voor ons, snode zondaren? We hebben toch geen enkel recht? Neen en ja. Neen, als we op ons zelf zien. Ja, als we op Jezus zien. God heeft Zich gebonden aan Zijn Woord en beloften. Hij is de Rechtvaardige en Waarachtige. Zoekt en gij zult vinden. Wie tot God komt moet geloven dat Hij is en een beloner is dergenen die Hem zoeken. Zo deden de Emmaüsgangers en ze vierden Paasfeest. Ze dwongen Hem en Hij liet zich verbidden. Laten we ons dan verlaten op het woord van de Waarachtige. Hij leeft om al Zijn beloften te realiseren. Maar laten we ons haasten. De tijd is kort. De avond daalt. Er is maar één schrede tussen ons en het graf. En de avond van heel de wereld is nabij. Want gij weet de dag en het uur van Zijn wederkomst niet. Zo waakt dan!

Blijf met mij Heer als 't zonlicht niet meer straalt

Blijf met mij Heer als straks de avond daalt

Als vrienden henengaan in stormgetij

Blijf Gij ter hulp gereed. O, Blijf met mij.

(Dirksland)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen