Boekbespreking

E. Gordon, lm Tal des Kwai, 190 S., geb. Uitg. Friedrich Bahn, Konstanz, 1964.

Dit boek is de Duitse vertaling van het oorspronkelijk in het Engels verschenen verhaal over het lot en leven van krijgsgevangenen in de Tweede Wereldoorlog in de vallei van de Kwai in Thailand. Wie dit boek leest, komt diep onder de indruk van wat door de duizenden en nog eens duizenden, die door de Japanners gevangen genomen, naar de kampen werden overgebracht, is meegemaakt. De schrijver is op het ogenblik studentenpredikant aan de universiteit Princeton. In de jungle, waar alles iedereen ontviel, in het dodenkamp aan de Kwai-rivier waar het leven van een mens voor minder dan niets gerekend werd, vond deze man de weg naar God. Hij vertelt hoe hij en zijn kameraden, wegvluchtend van Singapur, dat in de handen van de Jappen was gevallen, op zee werden gegrepen; zo begon hun 3,5-jarige gevangenschap bij de Japannezen. De Jappen braken met alle wetten van menselijkheid; zij vermoordden in het openbaar, spietsten gevangenen aan de bajonetten, verdronken hen, onthoofdden hen en schoten neer; ze vermoordden hen door bovenmenselijke arbeid van hen te verlangen; ze folterden hen en weigerden doktershulp. Menigeen werd aan zijn duimen opgehangen, anderen werden levend begraven. Van de gevangenen, die in Japanse handen vielen, stierf 27%; in de kampen langs de Kwai was dit percentage nog hoger.

Geen wonder, dat dit boek, dat authentiek is in onderscheiding van de roman, die over de Kwai-burg is verschenen, van begin tot het eind ontroert. Nauwelijks kimnen we ons voorstellen, dat mensen zulke dingen mensen kunnen aandoen. Eerlijk vertelt de schrijver ook, hoe bij de gevangenen de moraal zonk, hoe het bergafwaarts ging in geestelijk opzicht. De brug over de Kwai, een belangrijke schakel in de strategische spoorlijn, moest en zou er komen; ten koste van alles, hoe zwaar en hoe gevaarlijk het was, het móest; met de bajonet en de bamboeknuppel werden de mensen opgejaagd. Epidemieën braken los. Maar de schrijver weet ook te vertellen over wonderen Gods. Men begon de Bijbel te lezen, die men elkaar uitleende; men moest er zuinig mee zijn. Men organiseerde allerlei, om elkaar geestelijk te sterken en de wil om te leven te bewaren; er kwam een kerk zonder muren. Wat moet het een dag geweest zijn, toen het bericht van de kapitulatie als een nauwelijks te verwerken boodschap in de kampen doordrong. Toen de schrijver terugkeerde naar Engeland, waren zes jaar voorbij gegaan.

Het boek begint en eindigt met het woord uit Jesaja 35 vs. 8 over de heilige weg.

Het is goede lectuur voor ouderen en jongeren.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen