OPSTAAN EN LEVEN

Het woord „opstaan" in deze tekst houdt niet minder in, dan een opstanding uit de dood tot het leven.

De vader van de jongste zoon uit de bekende gelijkenis van de verloren zoon, zegt bij zijn thuiskomst: Deze mijn zoon was verloren en is gevonden, hij was dood, en is levend geworden.

Neen, zo had deze jongeman het niet gezien, toen hij wegtrok van zijn vader en van zijn ouderlijk huis.

Nu zou hét leven pas komen!

Het leven zonder de levensbelemmering van het vaderlijk gezag. Het zou een vrij leven worden.

Ongebonden, naar eigen norm, en eigen maatstaf.

Nu zou hij zich kunnen uitleven.

Maar zijn vader zegt: Dit is de dood!

Dat is de boodschap van Gods Woord over wat wij mensen leven plegen te noemen.

Het leven losgemaakt van de verbondenheid met God.

Het leven in eigen hand.

De vrijheid naar eigen zin en ongebondenheid.

Dat is het geloof in de leugen van de vader der leugen.

Het is begonnen in Genesis 3, en het trekt door in alle levensfacetten.

De opstand tegen God.

Daardoor komt het dat wat wij leven plegen te noemen, door God wordt getekend als de dood.

En de vrijheid is in wezen de slavernij onder de macht van de zonde.

Wat van God zich losrukt is een prooi van de dood.

Net als bloemen afgesneden van de levenswortel.

Die sterven onherroepelijk.

Die zijn verloren.

We hebben het over de gelijkenis van de verloren zoon.

En in dat verloren klinkt door de hopeloosheid, de reddeloosheid.

De totale onmogelijkheid om zelf daar uit te komen.

Ik zal opstaan!

Dus toch nog uitkomst?

Ja, dat is het Evangelie!

Geen uitkomst van onszelf uit. Wij redden onszelf niet, noch ontworstelen onszelf aan de doodsverlorenheid.

Wij moeten deze gelijkenis lezen in verband met de beide andere gelijkenissen uit Lukas 15.

God de Vader zoekt het verlorene in de Goede Herder, die het schaap thuisbrengt.

Ook deze gelijkenis is vol van Christus, die haar uitsprak.

We kunnen ze alleen verstaan tegen de achtergrond van Christus' kruis en opstanding.

Opstaan!

Bij de varkens, als een aan lager wal gekomene, kwam de jongeman tot zichzelf.

Tot de werkelijkheid, want hij kreeg zijn vader weer in het oog, die God hem gegeven had.

Zijn goede, allerbeste vader.

Opstaan begint daar waar wij de gebroken verhouding tot God ontdekken.

De harde les.

God heeft ons leven niet stukgemaakt, noch deze wereld, dat hebben wij gedaan.

Toen de jongen wegging dacht hij: Die vader van mij, die heeft het slecht met mij voor. Een slechte vader — en ik ben zo goed!

God heeft toch altijd alles gedaan.

Wij niet!

Daarom is het nodig dat wij tot onszelf komen.

Wordt eens wakker!

Dat is zelfkennis leren door de overmacht van Gods roepstem.

Door de Heilige Geest.

Daarom komt God tot ons met Zijn wet en Zijn Evangelie.

Slapen we nog, en dromen we nog over leven en vrijheid.

Met het Woord van God schud ik u bij de arm.

Want dromend over leven en vrijheid ... zij we op weg naar de nacht van eeuwige dood.

Wakker worden, tot zichzelf komen. De dingen recht gaan zien. De dood zien waar de dood is, bij zichzelf.

Het leven zien, waar het leven is, in de gemeenschap met God.

O God, wees mij zondaar genadig!

Ik ben niet meer waard uw kind te heten. 

Opstaan: dat is de rechte verhouding tot God vinden.

De vrede met God in de vergeving der zonden.

Het leven in Zijn gemeenschap.

De grote verrassing.

Toen de jongen nog een heel eind van huis was, zag hem zijn vader en liep hem tegemoet. En vóór de jongen iets zeggen kon viel zijn vader hem om de hals en ontving hem met de kus van vergeving.

Opstaan, betekent niet dat wij het zelf met God weer in orde proberen te maken.

Dat heeft Luther geprobeerd in het klooster door goede werken, vasten en vroomheid, maar het baatte niet.

Opstaan, opstanding is er alleen in Hem in Wie God zijn armen naar ons uitsteekt, Jezus Christus.

In Zijn kruis en opstanding.

Hij is de Weg, de Waarheid en het Leven.

Niemand komt tot de Vader dan door Hem.

De weg tot God is Christus, Zijn volbracht werk. Zijn offer tot verzoening.

Zijn opstanding, want daarin zet God Zijn zegel op Christus woord: Het is volbracht.

Deze weg gaan, dat is „het arme zondaars geloof", dat al zijn zaligheid zoekt buiten zichzelf alleen in deze Christus.

In Hem vinden zondaren de grondeloze liefde van de Vader.

Want zovelen Hem aangenomen hebben, die heeft Hij macht gegeven kinderen Gods te worden.

Daarom is er thuiskomst voor een mens, die met de vodden van zijn verlorenheid déze Weg gaat.

Niet opgesierd of opgelapt, maar zoals we zijn.

Dat is opstaan ten leven.

Leven onder de gunst van God in Jezus Christus.

In de gemeenschap met God door de Heilige Geest.

Dat leven in zijn rijke bijbelse zin komt zo heerlijk uit in het slot van het eerste deel van deze gelijkenis.

De zoon kreeg een nieuw kleed.

Het kleed van Gods heil, de mantel van de gerechtigheid.

De rechtspositie als kind thuis.

De weelde van de vrede met God in Christus.

Dat het weer echt goed mag zijn tussen God en die schuldige mens.

Om niet op te kunnen!

De ring aan de vinger.

Het garantieteken van de liefde van de vader.

Want deze nieuwe verhouding ligt vast — niet in ons — maar in de liefde van God de Vader, die de eerste was.

Van voor alle tijden.

Wij hebben Hem lief, want Hij heeft ons eerst liefgehad.

Dat is leven in de vrijheid.

De vrijheid, als van een visje in het water — in z'n levenselement.

De vrijheid in gebondenheid.

De gebondenheid aan God in Christus door Zijn Geest.

Aan Zijn woord en gebod.

Niet als een loondienst, maar als liefdedienst.

Als twee mensen echt van elkaar houden, dan is het geen last om te doen wat de ander graag wil.

Dit juk is zacht, die last is licht.

Leven! 

Het feest! De vader uit de gelijkenis zet het beste op tafel.

God is geen karig Vader.

Daarom mogen we er rijk van leven.

Het armetierig leven bij Gods rijk voorziene tafel is zeker niet tot Zijn eer.

Zo wordt de verwondering al rijker... en wij steeds kleiner.

Het wordt aanbidding.

En als wij kinderen zijn, zijn wij ook erfgenamen. 

Het beste wacht nog.

De erfenis — de eeuwige thuiskomst.

Waar noch onze zonde, noch de duivel de weelde kan verstoren.

Leven, eeuwig leven.

Als kind thuis.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen