Het Heiligdom van de Heilige Schrift

In een prachtige witte enveloppe is de denneboom verpakt. Het oude huis is in bruidstooi. De bomen dromen roerloos in hun pracht. De aarde is als Gods disch. In een wollen deken is alle geluid gewikkeld. Onder deze pracht zwijgt hemel en aarde. In één ogenblik is het wonder geboren. Gods adem heeft verkild alle spoor van water in de lucht. Ontelbare molecule zijn in één moment veranderd in een uitstalling van schitterendste diamanten. De wet der aantrekking, die in de hele natuur heerst, heeft ze naar elkaar toegedreven. Zeshoekige sterren vormen tezamen de deken van schoonheid, die de aarde bedekt. En elke ster verschilt in heerlijkheid van de andere ster. Onder duizenden sneeuwkristallen zijn er geen twee gelijk. Wanneer de regenwolken bevriezen, teistert de hagel. Maar wanneer de milliarden stofjes in de atmosfeer de bouwterreinen leveren voor de bevroren water-moleculen, dan maken we kennis met het teerste en willicht het schoonste omhulstel dat de mens kent. Zacht vlijen zich de vlokjes, de boomtakken buigen. Het hert schudt weerbarstig zijn machtige kop en springt van verrukking in de wijde witte wereld. Helderder en verrukkelijker sjilpt de laatste wintergast.

Mateloze overstroming van schoonheid. Is er wel groter natuurwonder? Geen goudsmid op aarde kan uit zijn edel metaal zulke dunne naalden trekken, die de ribben vormen van het sneeuwkristal. Zijn gouden geometrische figuren zijn belachelijk smakeloos bij de precisie van Gods kunstwerk: het sneeuwkristal. Elke straal van deze ster vormt een hoek van zestig graden met zijn buurman. Zes takken aan een lichtboom. Zes wieken aan een lichtmolen. Glorie van God in een wereld van wonderen. Het licht in de ziel van de Psalmdichter, als hij uitroept: Hij geeft sneeuw als wol. En als hij in Psalm 51 : 9 zegt: was mij en ik zal witter zijn dan sneeuw, dan grijpt een ander facet van dit Goddelijk oog zijn ziel aan. Als billioenen van kristallen neerzijgen, en elk zich vlijt op zijn eigen plaats, als de lagen van blanke schoonheid tezamen één witte substantie vormen, dan treedt de bruid van de dag uit haar slaapkamer. Nu begint alles te flonkeren en te schitteren. Hoe is dat mogelijk, daar elk kristal niets anders is dan een spoortje bevroren water, even kleurloos als dat water. Maar de bruid sluit een huwelijk met elk spiegelglad vlakje der kristallen. In de spiegelzaal van deze reine schepping zag de dichter de toekomst van Gods Kerk, wanneer zij weer teruggebracht zal zijn onder de vleugels van Goddelijk licht, leven en heil.

Op zichzelf is elk kristal lichtloos, het is kleurloos ijs. Sneeuw is niet wit van zichzelf. De witheid wordt veroorzaakt door de reflectie van het licht op de myriaden spiegeltjes van de kristallen. En wij zien wit, wat op zichzelf niet wit is. Zo zal de zondaar, door Gods Geest beardbeid, eens weer met zijn schoonheid pralen. En dan zal hij niet alleen licht zijn, omdat Gods Geest hem verlicht. Maar hij zal inwendig verheerlijkt zijn, gewassen door het bloed van Christus en gereinigd door Zijn Geest. En dat zal het einde zijn. Zacht vallen de kristallen op aarde. Kristal op kristal en daartussen veel lucht. Die begraven wordt onder deze luchtige deken, verrast door sneeuwstorm, bleef soms nog twee dagen in leven. Hij bezweek meer door uitputting, dan gebrek aan lucht. Onder deze luchtige deken bewaart de Schepper ook de teere zaadjes, in de herfst gezaaid. Het sluimerende voedsel voor een mensenwereld in nood, wordt onder deze luchtige deken beter bewaard dan in de beste ijskast.

Het is al wijsheid, wat ons oog opmerkt, als het door Gods Geest verlicht wordt. Vraagt iemand nu, hoe kan ik sneeuwit worden, daar ik dagelijks twijfel aan de genade, mijn geloof onvolkomen is, mijn hart ongeduldig en opstandig tegen God is? Gods Geest mij overtuigt, dat ik gedurig zondig in gedachten en woorden en werken tegen alle geboden Gods, zodat mijn geest en mijn lichaam bezoedeld is voor God en mensen? De enige weg is: Was mij! Het bloed van Christus is waarlijk en geheel rein. En deze reinheid krijgen wij door het horen van het Woord, in het geloof. En wanneer een kind van God bevlekkingen van geest en vlees aankleven, zijn zij toch bedekt door de reinheid, de witheid van Christus, die wij door de Heilige Geest van Hem verkrijgen, in het horen van Zijn Woord, in het geloof. Hij geeft vrede met God. Hoeveel wonderen doet de Heere in de natuur. Daar valt de sneeuw. De kleine vlokjes rijen zich aaneen tot heuvels, tot bergen, die woningen bedekken en wegen blokkeren. De wegen worden verlaten en alle haastige spoed is opgehouden. Het is stilte. Maar wanneer dat bloed van Christus onze ziel bedekt, dan heeft de aanklacht, de beschuldiging van wet, geweten, zonde en duivel een einde genomen. En in die schuilplaats des Almachtigen, Gods geliefde Zoon, leven in vrede tezamen, een heilig God en een alles verbeurd hebbend zondaar. Het wonder van de sneeuw. Groot in de natuur. Maar allergrootst en heerlijkst in het rijk der genade. Heerlijk boek, heiligdom van de Heilige Schrift, dat ons deze wonderen nabij brengt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen