Een zucht van verlangen

Sinds de zondeval is de wereld vol zuchten om verlangens die niet vervuld worden. We leven in een gebroken bestaan en dat ervaren we dagelijks opnieuw.

Nu spreekt de Schrift hier ook van een zuchten, maar dat is een verlangen naar de dag waarop de eeuwige heerlijkheid zal aanbreken. Een zuchten dat door de Geest des Heeren wordt gewerkt in al Gods kinderen. Maar het wonderlijkste is, dat de Bijbel ook spreekt van een zuchten van de Géést! Niet alleen de schepping ziet uit naar de komende dag, niet alleen de Gemeente van Christus, maar ook de Geest. Die Geest trekt door alles heen. Ja, Hij trekt het op naar God en Zijn toekomst. Hij duwt ons als het ware van beneden naar boven. Hij drukt de Kerk door naar de toekomst van Christus.

Wij zijn zo zwak, zegt de Apostel. En die zwakheid komt nog allermeest tot uiting in het gebed. Hoe kunnen wij met God spreken in de juiste bewoordingen? En bovendien: gaan de zaken van het Koninkrijk Gods niet ver boven ons bevattingsvermogen. Ons bidden kan nooit anders dan stamelen zijn. Sommigen spreken wel over mensen, „die bidden geleerd hebben". Toch is dat maar betrekkelijk. Tegenover een dergelijke uitdrukking moeten we zeer voorzichtig zijn. We weten immers niet te bidden gelijk het behoort.

Nu is het wonder dat waar een bidden is met het oog op Christus alleen, de Heilige Geest niet buiten de deur blijft. Hij komt als de Geest des gebeds. Hij pleit voor ons met onuitsprekelijke zuchtingen. Hier komt de vrucht van Pinksteren voluit naar voren. We hebben niet een Geest buiten ons, maar in ons. De Geest bidt voor ons, we kunnen ook zeggen: bidt in ons. Neen, Hij gebruikt geen eigen woorden. Hij gaat geen apart gebed doen naast ons gebed. Dan zouden we kunnen zeggen: Laat ik maar met bidden ophouden, want de Geest bidt wel voor me. Neen, de Geest schakelt de mens niet uit, om los van die mens zijn eigen werk te doen. De Geest van God wil juist in en door het mensenleven heen gaan worstelen naar God toe.

Hij gaat als het ware in ons zwakke gebed zitten, en duwt het naar boven. De Geest gaat al meebidden, zo gauw een zondaar om genade vraagt. Hij staat erachter als een gebed opstijgt om de vervulling van de belofte, om de Komst van Zijn Koninkrijk.

De Geest gaat onze gebrekkige gebeden omvormen tot gebeden die voor God kunnen bestaan. Als er staat: onuitsprekelijke zuchtingen, dan moet u niet denken, dat de Geest zonder woorden bidt. Hij spreekt juist wél de woorden uit, die wij mensen niet kunnen uitspreken. Hij weet wel dat de bedoeling goed is, maar dat we het niet onder woorden kunnen brengen. Daarom zegt Hij het vóór ons en in ons. Waar de woorden van mensen tekort schieten, als we spreken over de erfenis der heerlijkheid, daar gaat de Heilige Geest vertolken wat door ons wordt bedoeld. Wat ik wil zeggen, maar niet kan zeggen, omdat het zo onmetelijk groot en zo geweldig onuitsprekelijk is, daaraan geeft Hij uitdrukking.

Hij kan zo goed om de heerlijkheid bidden omdat Hij Zelf uit de heerlijkheid komt. Omdat Hij Zelf God is. Hij is Zelf gegeven als voorschot op de erfenis. Hij is Vast vooruitgezonden als het eerste stuk van de erfenis. Geen wonder dat Hij dan gaat bidden om de weg naar de toekomst steeds verder open te maken. Hij bidt de toekomst naar God open!

Zou zulk een bidden niet gehoord worden? Natuurlijk wel! De Hartendoorzoeker dat is God de Vader, vindt in óns hart niets dan modder als Hij het peillood uitwerpt. Hoe zouden wij met onze zondige harten voor God aangenaam kunnen zijn? Als Hij maar even in ons hart kijkt, dan bekruipt ons al bittere wanhoop.

Maar wat zegt nu Paulus? De Hartendoorzoeker kijkt niet naar wat de gelovigen van zichzelf zijn, nl. onrein van hart ook in het bidden, 't Is heel anders: God let op het bidden van de Geest in de Zijnen. Die Twee begrijpen elkaar wel — met eerbied gezegd. Ze zijn dezelfde God. De Vader kent de bedoeling van de Geest. Hij proeft wat de Geest bedoelt. De Heilige Geest is hier de gebedsmiddelaar. God neemt Zijn gebed aan voor het gebed van de Zijnen. Hij doet alsof het ons gebed is.

Dikwijls wordt het niet gevoeld, dit Geesteswerk. Het moet geloofd worden. Omdat het in Gods Woord staat. In dat geloof moet er geleefd worden.

Er klinkt een roep over deze aarde: KOM, KOM! Dat roept de Bruid. Maar er is nog iemand Die roept! Dat is de Heilige Geest. Hij roept ook: Kom, Heere Jezus! Maar Hij roept het door de stem van de Kerk heen. De Bruid heeft het van de Geest geleerd.

Eenmaal zal dit zuchten voorbij zijn. Als de dag van het nieuwe Jeruzalem zal zijn aangebroken zal er alleen maar vreugde zijn als op een verjaardag, wanneer eindelijk alle cadeaus worden uitgepakt. Dan zullen droefheid en zuchting wegvlieden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen