KRONIEK

Synodaal.

De ambten waren op het Hydepark te Driebergen in synodale vergadering bijeen. In de betrekkelijk korte tijd van functie zijn de overgangsartikelen 235 en 238 beroemd of berucht geworden. Er zijn in verloop van enkele jaren nog al heel wat noodgemeenten ontstaan. Noodvoorzieningen mogen geen permanent karakter krijgen. De datum was aangebroken dat er met die noodgemeenten iets moest gebeuren. Ieder, die met het kerkelijke leven maar een tikje meeleeft, wist dat de nood nog niet voorbij was. Thans is besloten om deze noodgemeenten een toch iets meer structureel karakter te geven. Allereerst is het wanneer het besluit van kracht wordt straks mogelijk voor een centrale kerkeraad om een wijkgemeente in het leven te roepen, waarvan de leden niet in één wijk samen wonen, maar juist over alle wijken, die de gemeente telt, verspreid.

Op deze wijze krijgen de ambtsdragers van deze buitengewone wijkgemeenten zitting in de centrale kerkeraad en kunnen ze ook deelnemen aan de grondvergadering van de kerk. Modaliteitsgemeente. Modaliteit betekent wijze. We krijgen dus wijk- en wijsgemeenten. Daar men echter wel weet, dat niet elke kerkeraad genegen is om een dergelijke buitengewone wijkgemeente te creëren, kent — wanneer de voorstellen rechtsgeldig worden — de kerkorde straks ook nog buitengewone wijkgemeenten in wording. Hier doet de provinciale kerkvergadering wat des kerkeraads is. De hele constructie is wel helemaal bedoeld als een gedienstigheid van de practijk. Het is een vreemde toestand dat meerderheden in groter verband binnen engere grenzen minderheden kunnen zijn en minderheden plaatselijk meerderheid. Maar nog ingewikkelder is de kwestie, wanneer we bedenken dat een meerderheid niet het privilege bezit het ware standpunt te vertolken. We kunnen begrip opbrengen voor deze beslissingen, maar liever ware ons, wanneer het mogelijk was geweest om aan te wijzen, waar sprake is van het evangelie anders en waar van een ander evangelie. Die vraag is misschien voor menigeen niet zo gemakkelijk om te beantwoorden, maar het is toch feitelijk de vraag in dit kader.

De synode besprak ook een project, waarin over het gebed wordt gehandeld. Ik meen, dat destijds prof. Smits zich laatdunkend uitliet over de waarde van het gebed in tijden van droogte, watersnood en dergelijke. De urgente aanleiding is zo vervaagd, dat die met zoveel woorden niet eens meer genoemd wordt. Inmiddels zijn er in het befaamde boekske Honest to God ook wel dingen gezegd over het gebed. Men was beducht om het schrijven als herderlijk te laten uitgaan, daarom werd besloten het als pastorale handreiking te verspreiden. Een kwestie van ter­ minologie want pastoraal is bij mijn weten ook herderlijk en tussen een schrijven en een handreiking zie ik ook zo grote verschillen niet. Natuurlijk zijn we benieuwd naar wat er in deze handreiking al en niet gezegd wordt omtrent het gebed, door de catechismus terecht genoemd het voornaamste stuk van de dankbaarheid. Niet minder nieuwsgierig zijn we naar de inhoud van het geschrift; Woord en wederwoord, dat verscheen als reactie op alles wat te berde kwam na de verschijning van het herderlijk schrijven over de kernwapenen. Merkwaardig genoeg dat de synode in dit geschrift over de kernwapenen zich zo anders uitspreekt in grote meerderheid dan het merendeel van de toch wel meelevende hervormden, die in militaire kringen of in parlement hun visie op het kernwapen-vraagstuk vertolkten. We hopen, dat de misverstanden, waarmee veel is geschermd, inderdaad worden weggenomen. Er zal wel gelegenheid zijn om bij leven en welzijn op een en ander terug te komen.

Over het gebed en wel speciaal op de openbare scholen is in Amerika in het Huis van Afgevaardigden ook een kwestie gerezen. De Amerikaanse grondwet namelijk verbiedt dit gebed. Aanvankelijk was er een sterke aandrang om dit verbod op te heffen. Juist echter van de kant van de kerken zijn er naderhand toch heel sterke bedenkingen gerezen. Men realiseerde zich de moeilijkheden, die in de practijk zich zouden voordoen, hoezeer er ook alles voor te zeggen was dat de schooltijden met gebed zouden beginnen. Nog zijn er wel bekende leiders, die het pleit voeren om het gebed in te voeren, mensen als de bekende Billy Graham, Mc Intire, de kardinaal van Los Angeles en de New Yorkse hulpbisschop Sheen. Maar juist het lijstje van deze voorstanders van zo uiteenlopende opvattingen doet ons gevoelen de moeilijkheden, die zich kunnen voordoen. Men verwacht dat de zaak wel blijft zoals die was.

Tenslotte heeft de synode zich beziggehouden met de zending en met de verhouding hervormd - gereformeerd. Het laatste aan de hand van ook al weer een concept geschrift. Het oordeel werd geuit dat het stuk wat hoogmoedig van toon zou zijn. Het geschrift zegt dat wanneer de functie van het belijden — een van de taken van de kerk — in geding is, dat de gereformeerden zich moeten hoeden voor vormelijkheid, waardoor de belijdenis krachteloos wordt, terwijl de hervormden op hun beurt ervoor moeten waken dat ze niet terwille van het actuele de gemeenschap met het verleden verliezen. Feitelijk is hiermee uitgesproken dat beiden in meerdere of mindere mate in het ieder eigene gevaar terecht zijn gekomen, want wanneer en de gereformeerden zich voldoende zouden gehoed hebben en de hervormden ervoor gewaakt, dan zou er in feite tussen beide niet zo grote discrepantie kunnen bestaan.

Overigens is de animo tot toenadering en in nog verder verschiet hereniging nog niet zo groot ondanks de fervente lippendienst gelet op de opkomst op de regionale congressen georganiseerd door de zogenaamde achttien. Het is een zaak van enkelingen. De massa blijft apathisch. Een eerste maal wil er wel eens een menigte op de been komen én uit de slof schieten. Maar als het nieuwtje eraf is loopt men zo hard niet meer.

Als we de kwestie van hereniging van toch voor zeker over de negentig procent van dezelfden van politieke kant bekijken dan leeft toch wel de idee, dat dit met de partijen gebeuren moet dat men eenparig optrekt. Tenminste het NIPO, het instituut voor de Publieke Opinie meent dat 92 procent van de C.H.U. voor een samengaan is van A.R. en C.H.U. en 88 procent van de A.R. is hiervoor. Doch het is een steekproef en het is de vraag of men hiervoor de crapaud verlaten zou. Voorts is altijd nog de vraag of de mensen inderdaad de eenheid als eenheid willen of de eenheid omdat dit wat anders is. Zou men wanneer de eenheid kerkelijk of waar ook werkelijkheid geworden is en wanneer de schaduwzijden daarvan voor de dag komen weer niet gescheidenheid prefer en. Velen begeren alleen iets nieuws en iets dat anders is.

De generale synode besloot voorts om het gesprek met de rooms-katholieke kerk voort te zetten. Beide kerken zullen theologen aanwijzen.

Consumptie.

Niet alleen het NIPO publiceert cijfers. Hetzelfde doet het CBS, het centraal bureau van statistiek. Deze getallen zijn op enigszins andere wijze bij elkaar gekomen. Het CBS kwam ons zojuist vertellen dat de consumptie opvallend is gestegen. Verkoopstijgingen zijn in de branche van de parfimierie 23%, textiel 17%, huishoudelijke artikelen 23%, slijterijen 16%, bij de juwelier 33%, meubelzaken idem 33% en de banketbakkerijen 19%. Met de totale consumptiecijfers is 't hetzelfde beeld. Vergeleken worden de cijfers van jan. en februari van dit jaar. Het gaat om hoeveelheden niet om het bestede bedrag, anders zou men menen dat de prijsstijging nog een rol van betekenis speelde. Voor voedings- en consumptiegoederen 16% en 30% overige goederen en diensten 2% en 3,5% en totaal verbruik 6,5% en 12%. De besparingen geven een beeld juist andersom In miljoenen uitgedrukt werd er vorig jaar januari 51 en dit jaar 44 naar de spaarbanken gebracht in februari 75 en 58 in maart 34 en 14 en in april 18 en 9. Leerzame cijfers in ieder geval. Niet slechts dat het gebruik van genotmiddelen stijgt geeft aanleiding tot verontrusting. Meer nog het feit, dat de druk om verdovende middelen te krijgen toeneemt. Ook literatuur, film, televisie, mode moeten steeds krachtiger prikkelen. Vanzelfsprekend komt de jeugd in dit alles niet achteraan. Men kan wel stellen dat alle eeuwen door de ouderen de jeugd hebben beschimpt, maar zelfs in de vakbladen van opvoeders maakt men zich zorgen. Iemand zei: De generatie van opvoeders met de baard is uitgestorven. Ad rem werd opgemerkt dat thans degenen die op te voeden zijn de baard laten hangen. Iemand schreef in een weekblad voor leraren: „Nog een klein stapje en de jeugd regeert". Meestal blijft dat kleine stapje achterwege en gebeurt er iets waardoor het beeld grondig wordt gewijzigd. We geloven echter op grond van Gods Woord, dat de wereld vroeg of laat ondergaat en dat naarmate de tijd van het einde naderbij komt tekenen van ondergang en ontbinding scherper naar voren zullen treden. Alle eeuwen door blijft het vermaan van kracht om de tijd uit te kopen, omdat de dagen boos zijn.

Metalen-overall.

Onlangs stond er een stukje in een krant dat Amerikaanse ingenieurs hard werkten aan een metalen omhulsel, waarmee de mens een super-mens zou worden. Zo zou hij aldus geharnast grote snelheden kunnen ontwikkelen, modderpoelen doorwaden, bomen ontwortelen, over automobielen heenstappen enzovoort. We moeten er maar niet aan denken, want de misdadiger kan met behulp van dit werkpak zich ontpoppen als een super-misdadiger. Hoewel anderzijds we zoveel reusachtig onkruid ontwaren in deze wereld, dat we gaarne over zulke abnormale krachten zouden beschikken om het uit te roeien. Maar ach wat wil een mens? De gelovige zegt: Ik vermag alle dingen door Christus, die mij kracht geeft. Wat willen we dan nog meer? Bekleed met Zijn gerechtigheid en heiligheid, bekleed met ootmoed en oprechtheid. Doet aan de Heere Jezus Christus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen