Pinksterbeweging

De doop met de Heilige Geest

Dit korte overzicht bedoelt alleen maar aan te duiden de groei in het komen van de Heilige Geest. Pinksteren is, wat de Geest betreft, het grote keerpunt. Voor die tijd is de Geest aanwezig. Dat klinkt wonderlijk, maar toch is het zo. De Geest is aanwezig in schepping, kunst, gelovigen en profeten. Hij is er in Zijn volheid alleen in Christus. Dat wil zeggen in Zijn werk is de Geest ook in het Oude Testament aanwezig, maar in Zijn Persoon nog niet. Dat wacht op Pinksteren.

Dit verschil is af te lezen van het leven van de apostelen vóór en na Pinksteren. Voor Pinksteren zijn zij zeker niet zonder de Heilige Geest, maar na Pinksteren zijn zij bij alle opgang en neergang vol van de Heilige Geest. Dat is een verschil in niveau. Dat is geen kramp bij de discipelen, maar een gave. Zij denken niet: O, nu is het Pinksteren, nu moeten wij ons tot deze volheid van de Geest opwerken. O neen! De Geest komt tot hen, over hen, en in hen en overstroomt hen.

Op dit verschil in mate van de Heilige Geest moeten wij letten. Wij moeten inzicht verkrijgen in de bedoelingen Gods met Zijn Kerk. Anders gaan wij de zaak vervlakken en vervagen. Anders brengen wij de gemeente van vandaag terug op het niveau van vóór Pinksteren en bedroeven wij de Heilige Geest.

Zien wij echter niet in, dat de Heilige Geest in Oud- en Nieuw-Testament dezelfde is, al is er voortgang, dan krijgen wij de verachting van het Oude Testament, van de psalmen, van de profetieën. Dan is de voortgang van het werk Gods in de Schriften verbroken. Wij moeten op dit alles letten. Ook nu zijn er mensen, die in een kramp leven. Zij zien, dat het niveau van de gemeente van vandaag erg verschilt van dat van de eerste christelijke gemeente. Zij gaan zich afzetten tegen de gemeente van nu, hebben daarop veel critiek en ... vervallen in activisme. Waarom? Omdat de bediening van de Heilige Geest hen ontbreekt.

Met Pinksteren komt dus de Heilige Geest als Persoon inwonen in Gods gemeente. De doop met de Heilige Geest is volstrekt bijbels. Het is hetzelfde als de vervulling met de Heilige Geest, die in de bijbel telkens opnieuw genoemd wordt. Wie deze Geestesdoop verwerpt, verwerpt Pinksteren, bedroeft de Heilige Geest en staat Hem in Zijn werkingen tegen.

Wanneer dan ook de Pinksterbeweging de waterdoop aanduidt als het be­gin van het geestelijk leven en de Geestesdoop als de volle doorwerking van Christus in Zijn verhoging in een mensenhart, dan is dit niet onbijbels. Er is inderdaad een voortgang in het werk Gods, zowel in de verwerving als in de toepassing van het heil, de zaligheid.

Met andere woorden: de toepassing van Christus en al Zijn weldaden is vandaag dieper dan in het Oude Testament. Na Pinksteren verzegelt de Heilige Geest de weldaden van Christus (Ef. 1 : 13, 14).

Willen wij dit alles beter verstaan, dan moet de bezinning op het eigensoortige van Pinksteren nog dieper gaan.

Wat is het enige en herhaalbare van Pinksteren?

Letten wij op de tekenen van vuur en wind. Deze komen nergens meer terug. Hoezeer Pinksteren in de Handelingen der Apostelen en in de brieven zich herhaalt, de tekenen van vuur en wind zijn er niet meer bij.

Letten wij verder op het komen van de Geest op Pinksteren. Hij komt van boven. Loodrecht naar beneden. Hij meldt: Jezus is gekomen bij God. Hij is verheerlijkt bij de Vader. Jezus Christus gaat het verzoeningswerk ten volle uitwerken.

Letten wij op de vervulling van de beloften Gods. De Geest gaat Gods Wet schrijven in de harten van de kinderen Gods. De schaduwen maken plaats voor het Lichaam. De belofte gaat in vervulling. De Kerk wordt mondig. Zij is vrij van de Wet in haar verbindend karakter als paedagoog. De onder voogdij gestelden worden vrije kinderen. Zij zijn de erfgenamen. De Geest is niet alleen het deel van de leidslieden, maar ook van de geleiden, ook van de gewone man.

Letten wij op de gevolgen.

De nationale grenzen worden doorbroken. De kerk wordt wereldkerk. Joden en heidenen hebben door één Geest toegang tot de Vader. De kerk wordt de nieuwe mensheid, vergaderd uit alle talen, natiën en tongen. Zij wordt internationaal. Landskerken zijn eigenlijk uit de boze. De kerk wordt oecumenisch, dat wil zeggen beslaat de gehele bewoonde wereld. Zij is katholiek, dat wil zeggen, zij is er geweest van het begin der wereld en zal er zijn tot aan het einde. Zij is er over de gehele aarde. Zij is, wat de hoofdzaken van de leer betreft, één.

Met de kerk van het Oude Testament is er geen principieel verschil, wel een verschil in graad.

Let nogmaals op het verband van O.T. en N.T. Pinksteren schaft 't O.T. niet af, maar neemt het — ontdaan van de windselen en schaduwen — mee in het N. Testament. Pinksteren neemt het Oude Testament in zich op en maakt het dienstbaar aan de komst van het Koninkrijk Gods.

In het Oude Testament wordt soms op Pinksteren vooruitgegrepen. Het Pinkstervuur brandt reeds voor een ogenblik in de woestijn, wanneer Eldad en Medad gaan profeteren. Zo ook grijpt Pinksteren weer vooruit op het Koninkrijk Gods en Iaat een ogenblik, een paradijs op aarde zien. Denk maar aan de paradijselijke toestanden van de eerste christehjke gemeente in Jeruzalem.

Let vooral op de prediking na Pinksteren. Die is voller en rijker. Petrus geeft het classieke voorbeeld van een prediking op en na Pinksteren. Het is een door en door bijbelse preek, doorspekt met aanhalingen uit het Oude Testament, die tintelt van Geest en leven. Het is een prediking, waarin alle bijbelse accoorden worden gehoord, die van God uit tot het volk komt en daarom ook uitloopt op een dringend bijbels appèl tot geloof en bekering. Het eigen werk van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest komt tevoorschijn en het is toch het ene werk Gods.

De conclusie op deze bezinning van de eigen aard van Pinksteren kan niet anders tonen, dan dat Pinksteren in veel opzichten enig en onherhaalbaar is.

Maar ... en dat is de vraag die ons bezig houdt, mag dit enig karakter van Pinksteren ook uitgebreid worden tot de Geestesdoop of de vervulling met de Heilige Geest? Met andere woorden: is de doop met de Heilige Geest of de vervulling met de Geest vandaag niet meer nodig of werkelijk? Dit is beslist, niet waar!

Het wezen van Pinksteren ook vandaag is: het vervuld worden met de Heilige Geest. Hoeveel er ook in Pinksteren enig en onherhaalbaar is, het hart van Pinksteren is altijd opnieuw: het gedoopt worden of vervuld worden met de Heilige Geest. Toen de discipelen gedoopt werden met de Heilige Geest, werden zij vervuld met de Heilige Geest.

Deze vervulling is er niet alleen met Pinksteren, maar is er keer op keer. Zie het aan Petrus. Hij is vervuld met de Heilige Geest op Pinksteren, maar ook wanneer hij voor het Sanhedrin gedaagd wordt, ook toen hij met de gemeente bad. Dan lezen wij telkens: en hij werd vervuld met de Heiige Geest.

Pinksteren is dus een beginpunt, van waaruit de apostelen en gemeenteleden op weg gaan. Op die weg worden zij telkens opnieuw vervuld met de Heilige Geest.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen