De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

KRONIEK

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

KRONIEK

5 minuten leestijd

De 10e december hoopt ds. W.L. Tukker, thans Herv. predikant te Zwille, te herdenken dat hij vijf en twintig jaren in de Dienst des Woords mocht staan. Het Hoofdbestuur vande Gerformeerde Bond wenst hem een gezegende dag toe.  De Heere spare hem tot in lengte van dagen in de vervulling van het bijzondere ambt.   

D.V. Hoopt de heer J.L Verbeek Wolthuys, het oudste lid van ons  Hoofdbestuur en onze tweede penningmeester, de 13e december, degezegende leeftijd van 85 jaar te bereiken. De Heere scheenke  hem een dag van dankbare blijdschap en zegen.

 

Concilie leeggelopen.

Het concilie, waaraan zovele beschouwingen werden gewijd en waaraan ook in deze rubriek niet werd voorbijgelopen, is gesloten. Althans deze zitting. Letterlijk zou ik haast woorden citeren uit een vorige kroniek. De muren van Jericho zijn nog niet gevallen. Er zal nog wel eens een straffere immers conservatieve wind vanuit de Curie-hoek opsteken. Hoe snel, onvoorstelbaar snel zijn die regels uitgekomen. Ex un gue Ie onem, aan de klauw kent men de leeuw, 't Gewichtvolle document van de godsdienstvrijheid bleef liggen. Aan andere schema's werden voetnoten toegevoegd. Maar zo beslissend, dat men zich verbazen moet over de virtuositeit en de autoriteit om met zulke potige krabbeltjes toch precies de bedreigde pijlers weer vast te zetten. Want alle uitvoerige beschouwingen over de collegialiteit van de medebisschoppen ten spijt werd toch de collega's duidelijk te verstaan gegeven: Zonder mij zijt en kunt ge niets. Wel is er een schema, dat de naam draagt van de oecumene, maar de broeders protestanten zijn toch maar gedegradeerd tot zoekers in stee van vinders te zijn van Christus. Ik dacht, dat de Reformatie juist was het hervinden van de Christus der Schriften. Voorts werd Maria plechtig uitgeroepen als moeder van de Kerk. Wat is er uiteindelijk weinig tot stand gekomen? Is de grote klove wel iets gedempt? Hebben de criticasters binnen de kerkmuren van de roomse kerk zelve, die beweerden, dat er na de barensnood van de bergen toch maar een muisje is gebaard, toch gelijk?

Inmiddels heeft de paus zich op reis begeven. Hij is een reizende apostel evenals zijn naamgenoot. Maar hij had wel kunnen leren van zijn grote peter. Want Paulus wederstond zijn conservatieve opposanten in het aangezicht. Geen uur onderwierp hij zich. Het verluidt, dat Paulus VI zijn oor bood aan een kleine conservatieve minderheid. Het hoopvol gebaar van de gift van de kostbare Tiara aan de armen is ook minder gelukkkig geëindigd. De schat komt uiteindelijk in een kathedraal in Washington terecht. Niet bij de armen, maar bij de rijke Amerikanen.

Woord en wederwoord.

De Synode liet een vervolg verschijnen van het omstreden kernwapenrapport. Naar analogie van een bekende propagandazin, die inmiddels aan actualiteit heeft ingeboet, zouden we kunnen zeggen: anti-atoombom: ja (zonder neen); dienstweigeren: neen. Het geschrift laat duidelijk uitkomen dat de consequentie van het standpunt ten aanzien van het nucleaire wapen niet betekent, dat men wil oproepen tot dienstweigering. Men voelt zich solidair. Toch is er niets van 't eerste rapport teruggenomen. Of juist, ondanks de stellige betuiging, wel? Want helemaal rijmen doet het toch niet.  Critiek is vanzelf gemakkelijk genoeg. We moeten wel bedenken hoe boos de moderne wapenen zijn. Hoe apocalyptisch.Woord en wederwoord is volgens ons gevoelen toch ook niet het verlossende woord. Ongetwijfeld geldt van het atoomwapen, wat we lezen van 't zwaard. Ver­ gaat wie het neemt. Niettemin zegt Gods Woord: de overheid draagt het zwaard. Vreselijk zijn de vindingen, die het lichaam kunnen doden. Maar vergeten we evenmin de machten die ziel en lichaam beide uitermate kunnen schaden. 

Elburg.

Over het gebeuren in Elburg een verstandig woord te schrijven is uitermate moeilijk. De kwestie is sub indice. Natuurlijk is er de honger van de perswolven. Maar de journalisten en fotografen zijn exponenten van een gulzig publiek. En daar horen wij bij. U en ik. En voorts hoeven we ons niet te ontveinzen, dat men de feiten als zodanig de gewoonste zaken acht van de dag. Het is ouderwets om daarbij stil te staan. Overigens zou men ook critiek gehad hebben, wanneer niet had plaats gevonden, wat nu zo onbarmhartig baadt in het licht van de schijnwerpers. Immers juist ten aanzien van het onderhavige gebod wordt er — als ik me niet vergis — toch nog weer eens schuld beleden in de Kerk. Dan had men discriminatie geschreeuwd en dat is zoiets als moord en brand. Waarom is men zo geïnteresseerd bij wat de kerk doet, bij wat leden der kerk doen? Ik dacht, dat de kerk geen bedreiging kan betekenen voor de wereld van vandaag. Wellicht representeert toch de kerk in alle zwakheid en gebrek, 'n hoe geringe instantie ook, waardoor de consciëntie wordt verontrust. Wil men met het badwater het kind wegwerpen? Ja, in deze weken mogen we wel zeggen het Kind. Bovenal echter moeten we eerlijkheidshalve concluderen, dat de belijdenis van schuld door alle eeuwen heen een goede klank heeft in het midden van de gemeente. Een psalm van David, voor de opperzangmeester, toen ...

Grote gemeente.

Opdat — alzo — we 's Heeren trouw niet verhelen in de grote gemeente. De Synode behandelde in de tweede lezing de voorstellen tot invoering van de buitengewone wijkgemeenten. Door de aanneming van deze voorstellen zijn vervallen de overgangsbepalingen in de noodvoorzieningen van de pastorale verzorging van minderheidsgroepen. De indruk is wel gevestigd, dat niemand gelukkig is met deze regeling. Voor een keer vaker is de nood tot deugd gepromoveerd. Het is aanmatiging om in het kader van een kroniekje dit vraagstuk met een enkele zin af te doen. Immers er is genoeg over gedacht en gesproken. Maar het is misschien toch nog wel zinvol ons af te vragen of een geografische begrenzing van een wijkgemeente inderdaad het einde is van alles. Indien echter belangrijk, dan moet ook nog van het hart, dat het bestaan van minderheidsgroepen uiteindelijk ook niet helemaal niets met de geografie te doen heeft. Afgezien nog van de omstandigheid, dat de aanduidingen links en rechts aan ruimtelijke indeling zijn ontleend..

We staan voor principiële vragen, maar ook zijn er practische. Uiteraard komen de eerste meer op de gemeenten en de laatste op de minderheidsgroepen af. Intussen zijn de voorstellen aangenomen. Daarom past de bede: Leer mij Uwe weg!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 10 december 1964

De Waarheidsvriend | 8 Pagina's

KRONIEK

Bekijk de hele uitgave van donderdag 10 december 1964

De Waarheidsvriend | 8 Pagina's