VRAGEN VANUIT DE Pinksterbeweging

De Doop inet de Heilige Geest.

Wat is dit vervuld worden met de Heilige Geest? Het is geen vaag besef, geen gevoelsrimpeling, geen overspannen extase, die als een strovuur is opgebrand, maar een persoonlijk ontvangen van de Heilige Geest.

Van de Geest staat geschreven, dat de Vader Hem zendt, dat Hij komt, dat Hij valt op mensen, dat Hij uitgestort wordt, dat Hij stromen van levend water meebrengt, dat Hij mensen vol doet zijn van Zichzelf, dat Hij verzegelt, en een onderpand is van de erfenis, dat Hij verzekert van het eeuwige leven.

Deze Geest is een gift van de Vader, die alleen in 't geloof ontvangen wordt. Hij vraagt geloof, gehoorzaamheid en volstrekte overgave.

Alle woorden als: vervullen, komen over, vallen op, uitstorten, stromen, vol zijn, verzegelen, zijn de gevolgen van de doop met de Heilige Geest, die door Johannes werd aangekondigd en door Jezus wordt overgenomen en uitgevoerd.

Dit vervuld worden met de Heilige Geest staat in de allernauwste betrekking met Christus. De doop met de Heilige Geest is niet algemeen, maar voor allen, die in Christus zijn. Het in- Christus-zijn is in de Bijbel de aanduiding van de allernauwste verbinding met en de inlijving in Christus.

Wij mogen dus zeggen, dat de Geest in al deze werkingen blijft. Maar er is meer. Ook de openbaringen van deze werkingen, de begeleidende tekenen van deze werkingen blijven. In bepaalde opzichten herhaalt Pinksteren zich.

Wij zagen reeds, dat de apostelen en de gemeenten telkens opnieuw vervuld worden met de Heilige Geest. Ook wanneer de apostelen in Samaria de handen opleggen, wordt de Heilige Geest ontvangen. (Hand. 8 : 17).

Wanneer Petrus tot Cornelius en de zijnen het Woord Gods spreekt, valt de Heilige Geest op de hoorders. (Hand. 10 en 11).

Wanneer het Evangelie in Pisidië komt, worden de hoorders vervuld met blijdschap en de Heilige Geest.

In Efeze (Hand. 19) ontvangen de leerlingen van Johannes de Doper die niet eens weten, dat de Heilige Geest op Pinksteren is uitgestort, van Paulus nader onderricht. Na de handoplegging komt de Heilige Geest op hen, spreken zij in tongen en profeteren.

Uit de brieven aan de Galatiërs en de Corinthiërs blijkt, dat er krachten en gaven (charismata) zijn, die duidelijk teruggaan op de Heilige Geest.

Tenslotte blijkt uit vele schriftplaatsen, dat de gang van het Evangelie begeleid wordt door wonderen, tekenen en krachten.

Met het bovenstaande voor ogen kunnen wij dus in zekere zin van herhalingen van Pinksteren spreken.

Niemand kan met de Schrift in de hand dit ontkennen. Nu zijn er echter verklaarders, die zeggen, dat deze her­halingen van Pinksteren alleen plaats vinden, wanneer het Evangelie nieuwe groepen van mensen aangrijpt. Bij voorbeeld, wanneer het Evangelie van Jeruzalem naar Samaria gaat, dus van de Joden naar de Samaritanen, dan gaat deze ' inbraak van het Evangelie gepaard met een herhaling op bepaalde punten van Pinksteren. Evenzo, wanneer het Evangelie voor het eerst tot de heidenen komt (Corinthiërs) krijgen wij iets dergelijks. Ook wanneer de discipelen van Johannes in de pinksterwerkelijkheid worden betrokken, gebeurt er iets wonderlijks.

Deze gedachtengang heeft iets aantrekkelijks. De Geest geeft een trommelvuur op bijna onneembare vestingen. Is die vesting eenmaal genomen, dan blijft het trommelvuur (de bijzondere tekenen) achterwege. Soortgelijke dingen hebben zich de eeuwen door soms op de zendingsvelden voorgedaan. Wie weet niet van zendelingen, die jaren geworsteld hebben met de machten van het heidendom in bepaalde landen en soms in veel vasten en gebeden om een doorbraak van de Heilige Geest worstelden? En dan gebeurde 't soms, dat onneembare vestingen vielen en de kracht van de Heilige Geest op bijzondere wijze openbaar kwam en komt.

Ongetwijfeld zijn er snijpunten in de bijbel en de kerkgeschiedenis, waarin de Heilige Geest op een bijzondere wijze openbaar komt.

Maar wanneer wij uit deze snijpuntenleer zouden concluderen, dat de Heilige Geest Zich daar alleen op bijzondere wijze openbaart, dan vergissen wij ons. Deze vergissing is vrij hardnekkig. In bijna alle handboeken van de gereformeerde geloofsleer komen wij dit misverstand tegen. Dit misverstand kan kort zo geformuleerd worden: De doorbraak van de Heilige Geest op Pinksteren en op de snijpunten na Pinksteren zijn alleen in die bijzondere omstandigheden. Daarmee hebben wij niet te maken.

Deze gedachte is onhoudbaar. Let daartoe op 't volgende. In Hand. 4 : 31 worden alle Joden — in gemeentevergadering bijeen — met de Heilige Geest vervuld. Maar dat gebeurt ook met de heidenen. Niet maar alleen aan het begin. Maar telkens opnieuw. In Antiochië, Galatië, Efeze, Corinthe en Rome komen wij dezelfde vervulling met de Geest tegen.

Bovendien stelt de Heilige Schrift nog een machtige doorwerking van de Geest in de eindtijd in het vooruitzicht. Daarmee is de gedachte van het alleen toen maar niet te verenigen. Deze gedachte moet verworpen worden. Zij bindt de handen van de Heilige Geest — voorzover dit door mensen gedaan kan worden.

Wij mogen geloven, dat de Heilige Geest met dezelfde vervulling en met dezelfde begeleidende tekenen ook vandaag werken kan. Of dit de Heilige Geest overal en op dezelfde wijze behaagt, is een andere zaak. Dat is de vrijheid en de vrijmacht van de Heilige Geest, die te eren en te respecteren valt. Maar deze vrijheid en vrijmacht staat nooit los van het Woord Gods en de beloften daarin gegeven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen