In gesprek

Wat te vrezen viel, is gebeurd. De synode nam het besluit, waarbij de mogelijkheid van een buitengewone wijkgemeente in de kerkorde is geschapen, terwijl overgangsbepalingen de buitengewone wijkgemeente in wording mogelijk maken. Het behoeft geen betoog, dat wij dit besluit betreuren; onze bezwaren hebben we reeds eerder uiteengezet.

Het mag ons wel bevreemden, dat aan deze en dergelijke bezwaren zo weinig aandacht geschonken werd. Ze waren toch echt niet uit de lucht gegrepen, en betroffen de hele structuur van de gemeente. De wijziging in de kerkorde is van ingrijpende aard. Men kan het bezwaar niet wegwuiven met de verklaring: ook de buitengewone wijkgemeenten blijven deel uitmaken van de gemeente. Dat is bepaald niet het geval: er ontstaan meerdere gemeenten, op grond van onderlinge verscheidenheid. Het verband tussen die gemeenten kan in het gunstigste geval nauwelijks meer kerkelijk genoemd worden.

Men dient zich voortaan uit te spreken over de vraag: Tot welke gemeente wenst u te behoren? Kijkt men daar even verbaasd van op, dan biedt een volgende vraag ons de helpende hand: Van welke modaliteit, minoriteit, mentaliteit bent u? Weet u dat niet? Nu, dan moet u zich maar bij de gewone wijkgemeente voegen. En anders, wordt u overeenkomstig uw antwoord ingedeeld ! Wat een verwarring wordt hierdoor geschapen. Déze verwarring verdriet ons het meest: Dat de gemeente het stempel gaat dragen van hen, die er toe willen behoren. Inplaats van het stempel van het Woord Gods, dat op iedere gemeente dient te worden gedrukt. En hoe wordt „hervormd" hier uitgehold!

Wij zijn niet de enigen, die hier bezwaren hebben. Ook in het Hervormd Weekblad : De Gereformeerde Kerk, wordt teleurstelling uitgesproken over deze gang van zaken. Professor van Itterzon, met name, heeft de aanvaarding van deze voorstellen ten sterkste afgeraden. Hij is van mening, dat deze bepalingen in de kerkorde niet thuis horen, en hij voerde daar steekhoudende argumenten voor aan. Het was verheugend, dat de Gereformeerde Kerk en De Waarheidsvriend op dit punt een gelijkluidend advies gaven. Ook op de Classicale Vergaderingen bleek deze overeenstemming.

Daarom doet het wat pijnlijk aan, wanneer we nu lezen: „De Gereformeerde Bond en de Vereniging van Vrijzinnig Hervormden krijgen nu de kans van hun leven". De samenvoeging van twee, zo ongelijksoortige grootheden, is reeds bedenkelijk. Ik weet zeker, dat Professor Van Itterzon ons niet over één kam wil scheren, waarom hen dan in één adem genoemd? Waarom er niet bij vermeld dat de Gereformeerde Bond hier kennelijk haar kans niet zag, getuige haar advies.

Het nu gevallen besluit heeft een lange voorgeschiedenis. Het is een gevolg van een hevige aandrang die op de synode werd uitgeoefend, niet door de Gereformeerde Bond, maar door het verband van evangelisatie's op de Veluwe. De synode heeft aan deze aandrang eerst weerstand geboden, door overgangsbepalingen aan de kerkorde toe te voegen, de zo genaamde noodvoorzieningen. Toen die niet tot het gewenste doel leidden — en dat was te voorzien, en dat is ook voorzegd ! — moesten er knopen doorgehakt worden. Die zijn nu doorgehakt. Ik meen te weten, dat voornoemd verband, met deze beslissing, zoal niet gelukkig, dan toch gelukkiger is, dan met die noodvoorziening, en dat dit verband, reeds vele jaren, de „oplossing" in deze richting zocht.

Tast ik ver mis, wanneer ik deze evangelisatie's — en ze zijn er ook elders in den lande — confessioneel noem ? In ieder geval stellen zij op deze naam prijs. De eerlijkheid gebiedt dan te zeggen: De confessionele evangelisatie's in gereformeerde gemeenten hebben van meet af aan de synode verzocht als buitengewone wijkgemeente erkend te worden, wanneer deze synode de kerkeraden niet rechtstreeks en van hogerhand wilde dwingen dit te doen. Zou het nu billijk zijn om te zeggen: „De Conf. Vereniging en de Vereniging van Vrijz. Herv. (om een paar sprekende gevallen te noemen, die in de kerk het meeste voorkomen) krijgen nu de kans van hun leven? " Daar zal ik mij wel voor wachten!! Toch zijn dit de sprekende gevallen, die hun mond open deden! En ze komen in de kerk het meeste voor, omdat zij van de overgangsbepalingen het meest gebruik gemaakt hebben. Waarmee ik maar wil zeggen, dat ook een professor soms wat uit de pen vloeit, dat de toets van de feiten niet kan doorstaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen