DE BET-WETER

De wijze, waarop de discipelen tot Jezus zijn gekomen, is voor elk zeer verschillend geweest.Van ongeveer de helft wordt in de Schrift ons dit verhaald. Van de overigen weten we niet hoe zij tot Jezus zijn gekomen. We vermoeden, dat als we het van hen ook zouden weten, dat het ons nog meer onder de indruk zou doen komen van de variabiliteit. De één wordt door zijn broer tot Jezus gebracht. Die moest het van zijn familie hebben! De volgende werd door Johannes de Doper op Hem gewezen. De prediking en de prediker mogen niet worden uitgeschakeld. We lezen ook, dat de Heere anderen persoonlijk aansprak en uitkoos. Onze vraagsteller, Nathanaël, wordt er door een geestdriftige Philippus bij betrokken. De verhouding tussen deze twee is niet recht duidelijk. Het is waarschijnlijk zo geweest, dat Philippus van Nathanaël heeft geweten, dat hij hunkerde naar de komst van de Messias.

Is zijn zitten onder de vijgeboom daar een teken van? Was hij bezig met Wetsstudie? In ieder geval komt Philippus in vuur en vlam met de boodschap: Wij hebben Dien gevonden, van Welken Mozes in de Wet geschreven heeft en de Profeten, namelijk Jezus, de zoon Jozefs, van Nazareth! Nathanaël reageert onmiddellijk en heel scherp: „Kan uit Nazareth iets goeds zijn? "

Het lijkt ons toe, dat door zo'n vraag het enthousiasme wel aanmerkelijk zal bekoeld zijn geworden. Zou het nu zo scherp bedoeld zijn?

Och, vaak bedoelen wij het ook niet scherp, maar we kunnen toch niet voorkomen en we kunnen het ook niet ontkennen, dat wat we zeggen, soms ongelooflijk scherp is. Met een weigerichte straal scepticisme is al heel wat geestdrift geblust. Denk maar eens aan uw jeugd en wat doen wij vaak onze jongeren aan. Ongeloof en scepticisme zijn ten nauwste verbonden. Nathanaël zal zeker de komst van de Messias hebben verwacht, maar dan toch niet uit zo'n nederige en geringe omgeving als Nazareth. Dit komt hem eenvoudig belachelijk voor.

Het staat voor hem vast, dat dit vol­slagen onmogelijk is, daarom twijfelt hij er niet aan of Philippus vergist zich deerlijk. Zijn vraag is geen vraag van iemand, die vraagt omdat hij niet weet, neen, zijn vraag is de vraag van iemand, die geen antwoord nodig heeft. Hij weet het veel te goed. Door zijn vraag wil hij alleen maar de ander vastzetten. Er gaat iets hooghartigs vanuit. Het is alsof hij de naam van dit geringe plaatsje uit Galilea nauwelijks in zijn mond kan houden: „Nazareth ..." Wat moet hij wel gezegd hebben als hij geweten had van de stal en de kribbe. Het is voor hem veel te laag bij de grond. Is dat voor u een vreemde zaak? Laten we maar eerlijk zeggen, dat we daar allemaal de grootste moeite mee hebben.

We moeten zakken, terwijl we juist liever gingen stijgen. Kunnen we zelf niet erg goed in de lucht blijven, dan moeten „onze" vromen als ballonnetjes in de lucht zweven, en o wee, als ze te dicht bij de grond komen, dan is er altijd wel iemand, die ze met een pats de lucht inslaat. Ja, soms klapt er wel een, maar die is dan kennelijk geen écht ballonnetje geweest.

't Is erg jammer voor Philippus, maar de man, die het zo goed weet, wijst hem met een kort en scherp vraagje op zijn betreurenswaardige vergissing. Hoe langer we er over nadenken, des te meer rijst het vermoeden, dat het wel degelijk scherp bedoeld is. Wellicht goed thuis in Mozes en de Profeten heeft Nathanaël het aan gedurfd zo hoog van de toren te blazen. Kennis maakt opgeblazen, lezen we en onwillekeurig denken we dan weer aan die ballonnetjes. Wat kunnen kinderen verlangen naar die wapperende en flapperende dingen. Laat niemand erin prikken, want daar kunnen ze niet tegen en toch verlangen ze ernaar.

Is er nu voor Philippus ook reden om jaloers te zijn op Nathanaël? We dachten van niet. De vraag, die hem werd gesteld, zal hem wel hebben bezeerd, want daarmede werd zijn zopas verworven bezit met een machtige zwaai weggeveegd. Er werd zelfs geen ruimte gelaten voor iets (!) goeds.

Zeer pijnlijk was het, dat daarmede ook een aanval gedaan werd op zijn Messias. Ongeloof springt ongevoelig om met het liefste bezit der gelovigen. Moest u dat ook ondervinden in uw leven? Toch heeft Philippus niet willen ruilen. Het lijkt wel, alsof de man, die het weet, meester is van het gehele terrein doch kennis buiten Christus is een grote leegte met een schone vorm.

Neen, Philippus heeft geen reden om jaloers te zijn, al doet Nathanaël nog zo uit de hoogte, Nathanaël is eerder te beklagen. Deze kant mogen we niet verwaarlozen. Waarom oordeelt Nathanaël zo snel, waarom is hij zo scherp? Als we ons niet vergissen, dan is er zeker ook veel positiefs van te zeggen. Stelt u het zich maar eens voor, dat u, zoals hij, als Bijbelgetrouw mens de Messias verwachtte, ja hunkerde naar Zijn komst, en u kreeg dan een boodschap zoals hij die kreeg, dan kan het niet anders of de naam Nazareth moet hem geschokt hebben. Hij is niet zo maar de eerste de beste geweest, hij heeft er werkelijk „naar geleefd", dat blijkt wel uit de wijze, waarop de Heere hem straks zal begroeten.

Zijn scherpe vraag zal hem zelf ook hebben getroffen. Omdat hij er zo op hoopte, daarom is hij zo ontmoedigd. Zijn vraag komt niet uit grenzeloze onverschilligheid voort, maar hij zag uit naar „iets goeds". Zou dat nu uit Nazareth moeten komen? Zo hoog waren zijn verwachtingen gespannen, dat hij bang geweest moet zijn op een verkeerd spoor geleid te worden. Daarom weert hij zich fel en scherp, wat moeten we nu met zulk een aanvangen? Daarover bij leven en welzijn de volgende keer.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen