KRONIEK

Nationaal.

Het christelijke hoeft het nationale niet uit te sluiten, alhoewel het eerste inderdaad het eerste is, normgevend voor onze houding ten aanzien van land en volk. We hebben de ellende aan de lijve gevoeld, toen een Duits christendom kracht moest bijzetten aan een nationaal-socialisme, dat meer nationalisme was dan socialisme.

De laatste decennia is men ook druk bezig om het befaamde drievoudig snoer: God, Nederland en Oranje uiteen te rafelen. Misschien heeft men het er ook wel eens naar gemaakt, dat er critiek loskwam. Maar de bezwaren moeten ook niet aan topzwaarte gaan lijden, immers we mogen ons Oranjehuis wel degelijk zien als een gave aan onze natie. Wie gave zegt bedoelt opgave, 's Heeren bemoeienissen verplichten. Volk en vorstenhuis mogen gedenken aan Gods daden van bevrijding vanouds. Ongetwijfeld mogen we het Oranjehuis voor Nederland niet klakkeloos met het huis van David voor Israël op een lijn stellen. Zoals de Heere met Zijn volk handelt wil Hij met geen volken handelen. Maar in Davids zaad zullen alle geslachten en alle volkeren der aarde gezegend zijn. In Hem is een schat van zegeningen hun deel. Het spreekt vanzelf, dat die diverse zegeningen overeenkomst en gelijkenis vertonen met de bronzegen, waaruit ze alle voortvloeien. In alle vrijmoedigheid mogen we van de Koning der koningen begeren, dat hij aardse vorstenhuizen stelt tot zegen, tot exempel voor land en volk in ware vreze van Zijn doorluchte Naam. Gelukkig is het land, waar men zingen kan:

Dan passen, Uwe Naam ter eer, Om Uwes tempels wil, o Heer, De vorsten op Uw wenken.

Op een zonnige dag vertoonde zich vrij plots het Oranjezonnetje. Onverwacht hoorden we van de verloving van Prinses Margriet. De Heere zegene het verloofde paar en Hij geve in hun hart het verlangen om hun huwelijksleven, wanneer ze de wens van hun hart verkrijgen, te besteden in Zijn dienst.

Onwillekeurig denken we aan de vorstelijke verloving van verleden jaar. We maken vergelijkingen. Toen kwam het eveneens onverwacht. Maar de verschillen zijn meer dan de overeenkomstigheden. Ons volk stond voor het grootste deel afwijzend tegenover de verbintenis. Bij de een waren het meer religieuse en bij de ander politieke bezwaren.

Grievend was ook de behandeling van ons vorstenhuis door de familie Bourbon. We kregen sterk de indruk, dat het huis van Oranje niet doorlucht en voornaam genoeg was om een echtgenote te leveren voor de telg uit de oude dynastie, die met alle kracht de aanspraken op de Spaanse troon staande wilde houden. Hoe geheel anders bij deze verloving.

We willen ons niet op het standpunt stellen, dat vorstenkinderen alleen maar aan elkander mogen worden uitgehuwelijkt. Natuurlijk zijn er grenzen. We willen zelfs het punt van godsdienst zwaarder laten wegen dan overwegingen van rang en stand. We leven volop in de eeuw van democratie en op het gebied van democratisering is vandaag aan de dag heel veel mogelijk. We moeten ons er wel voor hoeden, dat we niet van het ene uiterste in het andere geraken. In dezen geldt de regel, dat we niet al te rechtvaardig en niet al te goddeloos mogen zijn.

Onze Statenvertalers zien in het Hooglied een gesprek tussen Christus als Bruidegom en de Bruid, Zijne kerk, onder voorbeeld van Salomo en zijn Bruid. Volgens veler gevoelen heeft Salomo liefde opgevat voor een eenvoudig meisje van het land. „Ik ben zwart, doch liefelijk". „Ziet mij niet aan, dat ik zwartachtig ben, omdat de zon mij heeft beschenen; de kinderen mijner moeder waren tegen mij ontstoken; zij hebben mij gezet tot een hoedster der wijngaarden; mijn wijngaard dien ik heb, heb ik niet gehoed". Ook in Zijne hoogste liefde, waarmee Hij Zijn tot vrouw des Lams verkorene mint, let de hemelse Bruidegom niet op adel en rijkdom. Dit geestelijk exempel mogen we niet klakkeloos imiteren, maar niet graag zou ik willen beweren, dat dit alles niets navolgingswaardigs bevat.

Verschillen van rang en stand zijn niet buiten de Voorzienigheid, maar ze mogen evenmin als de Voorzienigheid zelve als afgoden fungeren. De rechtvaardige kent tijd en wijze.

Alle huwelij kspolitiek moet doordrongen zijn van de fundamentele waarheid, dat de Heere als met Zijne hemd de gelieven tot elkander voert. Voor elk gezin gelde: Ik en mijn huis, wij zullen de Heere dienen.

Wanneer we spreken van regering, denken we aan koningin en ministers. Gelukkig had deze verloving niet zovele staatsrechtelijke consequenties als die van Prinses Irene, want dan was het voor een demissionair kabinet ongetwijfeld moeilijker geweest om regelend op te treden. Op het moment ziet het er nog niet naar uit dat de kabinetscrisis spoedig tot het verleden behoort.

Het accoord van Wassenaar hield de vier regeringspartijen bijeen. Het zwakste punt van dit accoord was buiten kijf de passage over het toekomstig radio- en televisiebeleid. Verwijzing naar een commissie betekent niet altoos in de doofpot ermee. Althans niet zo in de doofpot, dat het niet eens opgerakeld wordt.

Niemand wil de verantwoordelijkheid voor de programma's in de handen leggen der commercieel belanghebbenden, die via radio en televisie reclame willen maken. Of niemand dit wil? Men acht het in ieder geval niet haalbaar. Wel is er bereidheid om reclame toe te laten. Ook wil men andere gegadigden gelegenheid bieden om naast de zoetjes aan „beruchte" zuilen uitzendingen te verzorgen, maar over gelijke monniken en gelijke kappen kan men het niet eens worden. Dat wil zeggen men is er allen niet van overtuigd, dat alle instanties, die zich laten horen en zien, onder één overkappend of overkoepelend orgaan moeten saamgebracht. Evenmin over de vraag of alleen het getal van aanhangers beslissend is voor toelating en voor de tijd, die men ter beschikking krijgt om uit te zenden. Als we beseffen, dat de moderne communicatiemiddelen, met name de televisie een machtige greep geven, begrijpen we tevens, dat op dit terrein een felle strijd wordt gevoerd.

Het is in  het verleden wel duidelijk geworden, dat het televisiescherm zich zeer wel leent om met God en godsdienst te spotten. Voor alle dingen is van belang dat dit juist zoveel mogelijk wordt tegengegaan en onmogelijk gemaakt.

Christelijk.

Gods Woord is maatgevend voor allerhande gebeurtenissen en situaties op nationaal en internationaal gebied. Meer dan in het verleden wel eens het geval was, doet de kerk of doen kerken uitspraken inzake wereldse aangelegenheden.

Zo lezen we, dat de Wereldraad heeft aangedrongen op staking van de vijandelijkheden in Vietnam en op de weg van onderhandelingen. Lang genoeg smeulde het in Oost-Azië. Er is reden te over om beducht te zijn voor een oorlog op ruime schaal met de modernste wapenen. Hoe zwaar wegen vaak beslissingen. De weg van onderhandeling is lang niet altijd de veiligste. We duchten de uitbarsting van een moderne oorlog, doch ook de schrik voor München zit er terdege in. Vaak weten we niet uit en in te gaan, niet links noch rechts. Het lijkt wel eens goedkoop om in moeilijke situaties te verwijzen naar het gebed om wijsheid van Boven. Maar is het toch niet alle eeuwen door de ervaring van velen, dat ze juist door de nood en het gebrek aan zicht op uitkomst gedreven werden tot Hem, die mild en zonder verwijt wijsheid verleent aan de radeloze? Ken Hem in al uwe wegen. Dat staat ook geschreven voor allen die in hoogheid zijn.

Gedurig spreekt het christelijk geweten en het getuigenis der kerken in de vraagstukken van rassendiscriminatie, zoals die vooral acuut zijn in Zuid- Afrika en bijzonder in de Verenigde Staten de laatste dagen. De courant berichtte van de gewelddadige dood van een blanke predikant, die deelnam aan de betoging voor burgerrechten voor negers in Selma onder leiding van de negerpredikant Martin Luther King. Oordeelt een rechtvaardig oordeel, zegt de Schrift. Amerika krijgt wel een rekening gepresenteerd voor de slavenhandel, die in de vorige eeuw zo welig tierde. We mogen echter de dingen niet forceren. De zaaier moet over een bepaalde lankmoedigheid beschikken. Terecht is vastgesteld, dat in het verleden de kerk zich wel eens tezeer op het boventijdelijke en eeuwige had geconcentreerd, zodat er geen oog was voor actuele toestanden. Het is echter een slechte sanering, wanneer we van een uitsluitend verticale lijn overschakelen op een uitsluitend horizontale. Het is alles medemenselijkheid wat de klok slaat.

Een andere bedreiging van de wereldvrede is de al zo lang durende scheiding van beide Duitslanden. De bisschop van Pommeren, Wilhelm Krummacher, schreef een brief aan de wereldraadscommissie voor internationale aangelegenheden, waarin hij betoogde, dat het misschien dienstig was, dat de kerk in dezen een initiatief nam door met werkelijkheidszin een zakelijke toenadering voor te staan, omdat de kwestie al te zeer was vastgelopen en omdat velen slechts illusies najagen.

Nogmaals een bewijs, dat christenen mensen zijn van hun tijd, behoren tot hun land, in allerhande verwikkelingen hun handen niet in onschuld kimnen wassen, in de wereld zijn. De enige troost bestaat ongetwijfeld in de geloofswetenschap het eigendom te zijn van Christus. Maar zulken worden gezonden als schapen temidden van de wolven. Oprechtheid der duiven en voorzichtigheid der slangen is van node zolang deze schapen temidden van de wolven verkeren. In de wereld en niet van de wereld. Dat geeft spanningen. Dat moet uitdrijven, elke dag opnieuw, tot de bede komt: Leer mij de weg door U bepaald. Geen isolement zonder meer, geen engagement zonder meer is de roeping. Geen vrede gelijkerwijs de wereld hebben we na te streven.

Ik hen, o Heer, een vreemd'ling [hier heneên; Laat Uw gehoon op reis mij niet [onthreken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen