Boekbespreking

Ds. H. G. Abma, Het boek Esther, 154 biz., geb. ƒ 4, 95 (bij abonnement ƒ 3, 95), Uitg. De Banier, Utrecht, 1965.

In 1959/60 hield ds. Abma te Putten bijbellezingen over het boek Esther; deze bijbeloefeningen heeft hij nu in enigszins andere vorm uitgegeven, zodat het boek Esther in 35 korte hoofdstukken prakticaal voor ons wordt uitgelegd. — Gaarne bevelen wij dit boek in de belangstelling van onze lezers aan, zowel voor de jongeren als voor de ouderen. Op de hem eigen puntige wijze geeft de schrijver stof voor veel meditatie en bezinning; hij toont de actualiteit van het Woord Gods, ook van het boek Esther, dat dikwijls in de schaduw blijft.

Men klaagt wel eens, dat er zo weinig gepubliceerd wordt in onze kringen; lees in elk geval, wat er verschijnt en ik denk, dait u dan nog wel even vooruit kunt. Hier hebt u een werk, dat het waard is om meer dan eens te worden gelezen: het bevat hartelijke vermaning en rijke vertroosting uit het Woord Gods. — Ik eindig met enige aanhalingen:

„Wij willen niets liever dan etaleren."

„Er zijn mensen, die groot gemaakt zijn door mensen en er zijn er, die door de Heere groot gemaakt zijn. — Wat van mensen geldt, is speciaal van toepassing op predikanten. Sommigen heft de gemeente op het schild, maar ze eten de kudde op; enkelen voert de Heere langs diepe dalende wegen opwaarts." —

„Zo Gij in 't recht wilt treden, : — Dit zijn verzen, die wij twee keer leren. Toen we kind waren en toen we werden als een kind."

„De verloren zonen op weg naar hun vader zijn koningskinderen."

U.

Woord en Wederwoord, geschrift vanwege de Generale Synode der Nederlandse Hervormde kerk, 45 blz., ƒ 1, 50, Boekeneentrum N.V., 's-Gravenhage 1964.

Dit geschrift werd destijds opgesteld met de bedoeling, in te gaan op reacties op het geschrift over de kernwapenen van 1962. Het behandelt enkele belangrijke punten, die in deze reacties naar voren waren gekomen, welke punten hoofdstuksgewijs worden besproken. Het kon echter, zoals ook de inleiding vermeldt, niet alle aspecten van de kernbewapening opnieuw behandelen, en wil daarom in samenhang met het oorspronkelijke geschrift van 1962 gelezen worden.

Het geheel is helder gesteld en geschreven. De bedoelingen van het oorspronkelijke geschrift worden daardoor stellig hier en daar verduidelijkt.

In deze zaak speelt het dilemma van enerzijds de enorme verwoestingen van een kernoorlog, anderzijds een overheersing van de gehele wereld door een macht, die wordt gedragen door een ideologie die het christendom ten diepste niet verdraagt; met de westerse wereld hieraan uit te leveren wondt de vrijheid van de kerk prijsgegeven, de kandelaar weggenomen.

Ons bezwaar blijft, dat evenals in het geschrift van '62 ook weer in dit Woord en Wederwoord van '64 dit dilemma niet wordt doordacht. Ten dezen komt het niet verder dan de bespreking van de vraag: Brengt het radicale neen de veiligheid en vrede niet in gevaar? (hfdst. IV) waarbij evenwel de geestelijke achtergrond van de tegenstelling tussen de grote politiek-militaire blocs buiten gezicht blijft en „veiligheid" en „vrede" uitsluitend seculair worden opgevat.

Niettemin een belangrijk geschrift, waarvan ieder die zich voor deze zaak interesseert kennis moet nemen.

Dr. K. Strijd en prof. dr. J. de Graaf, Wederwoord op wederwoord, voortzetting van het gesprek over het vraagstuk van. de kernwapenen, 48 blz.. De Tijdstroom, Lochem 1965.

Schrijvers gaan namens het hoofdbestuur van „Kerk en Vrede" in op het hierboven aangekondigde Woord en Wederwoord van de Synode. Deze vereniging wijst de oorlog „in woord en daad" af en is daarmee ook van mening „dat geen enkele rechtvaardiging van oorlog en bewapening steun vindt in het evangelie". Het is dus een vereniging van kerkelijk georiënteerde pacifisten, die behalve de kernbewapening ook de conventionele bewapening afwijzen.

Hun uitgangspunt is, dat Rom. 13 niet slaat op de verhouding tussen volken en staten (blz. 38/39). Waarom eigenlijk niet?

Met dit uitgangspunt is de weg vrij voor een rechtlijnigheid, waarmee ook tegen het Wederwoord wordt geopponeerd. De synode gaat hun niet ver genoeg; zij zien het Wederwoord zelfs als een achteruitgang ten aanzien van het oorspronkelijke geschrift over de kernwapenen van 1962. Zij weten in hun betoog goed van de zwakke zijden van het Wederwoord te profiteren. Dat gaat hun in hun rechtlijnige redeneertrant eo ipso ook gemakkelijk af.

Men kan zo uit het boekje de denkbeelden van Kerk en Vrede nog eens vernemen. Nieuwe gezichtspunten daaromtrent levert het niet op.

Sm.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen