HET ENIGE FUNDAMENT

door ds. Jac. Vermaas

Het enige fundament.

Het fundament van een gebouw ondergraven, is een levensgevaarlijke bezigheid. Het fundament waarop de Heere het gebouw van Zijn kerk optrekt ondergraven is evenzeer een levensgevaarlijke bezigheid.

Een ander fundament dan hetgeen God Zelf gelegd heeft is er namelijk niet. Het is derhalve ook niet mogelijk dit fundament te laten voor wat het is om dan toch te gaan bouwen op een ander fundament dat men naast het van God gegevene wil leggen.

Daarom blijft het Woord Gods en het gezag van dit Woord voor ons van essentiële betekenis. Wie het Woord en het gezag van het Woord aantast, tast God Zelf aan en het gebouw dat Hij doet rijzen naar Zijn gemaakt bestek.

We hebben niet te vragen naar wat wij zo eens van de Heilige Schrift zeggen of denken. Neen, we hebben ons te buigen onder wat de Heilige Schrift van Zichzelf getuigt. We hebben te luisteren naar en te gehoorzamen aan wat de Heilige Schrift hiervan zegt. Wat Christus ervan zegt wanneer Hij zich beroept op het te boek gestelde Woord Gods.

De belijdenis.

Onze Nederlandse Geloofsbelijdenis spreekt dit wel zeer krachtig uit in de desbetreffende artikelen. ('3—7). Beleden wordt dat dit Woord Gods niet is gezonden noch voortgebracht door de wil eens mensen, maar de heilige mensen Gods, van de Heilige Geest gedreven zijnde, hebben het gesproken. En door een bijzondere zorg die de Heere voor ons en onze zaligheid draagt heeft Hij geboden Zijn geopenbaarde Woord te boek te stellen.

Al de boeken, welke wij in de Heilige Schrift vinden (zie art. 4) ontvangen wij nu voor heilig en kanoniek, om ons geloof daarnaar te reguleren, daarop te gronden en daarmee te bevestigen. Al wat daarin begrepen is geloven wij zonder enige twijfeling. Niet zozeer omdat ze de kerk aanneemt en voor zodanig houdt. Maar inzonderheid omdat ons de Heilige Geest getuigenis geeft in onze harten, dat zij van God zijn ...

Van deze Heilige Schrift geloven we dat hij de wil Gods volkomenlijk vervat en dat al hetgeen de mens schuldig is te geloven om zalig te worden, daarin genoegzaam geleerd wordt.

Niets van mensen mag met deze Goddelijke Schrifturen gelijk gesteld worden. Want alle mensen zijn uit zichzelf leugenaars en ijdeler dan de ijdelheid zelve. Daarom wordt al wat met deze onfeilbare regel niet overeenkomt van ganser harte verworpen.

Wij wensen ons geloof niet te regelen naar menselijke inzettingen of menselijk goeddunken.

De artikelen van de faculteit der Heilige Godgeleerdheid te Parijs.

In verband met de vorderingen van de „ketterij" riep de Faculteit der Godgeleerdheid te Parijs haar dekens en doctoren tezamen om een korte belijdenis van het „katholieke" geloof op te stellen. Dit is gebeurd in het begin van het jaar 1543.

Deze in de Sorbonne opgestelde artikelen werden nog in hetzelfde jaar te Geneve bekend, waar Calvijn ze vrij onverschillig ontving.

Beza schrijft dat Johannes Calvijn op twee wijzen deze artikelen heeft beantwoord. Eerst in het eigen jargon van de opstellers om hun domheid aan ieder in het oog te doen springen, daarna zeer wijselijk met het Woord Gods, zodat er geen beschaafd man was, die niet de spot dreef met hun ezelachtigheid. Desniettemin liet de koning niet na de voornoemde artikelen bij koninklijk besluit te bekrachtigen en sedert dien zijn zij als geloofsbelijdenis aanvaard.

Verschillende uitgaven zijn hiervan verschenen. Het eerste in het Latijn met het weerwoord van Calvijn in het jaar 1544. De eerste Franse uitgave kwam ook in 1544. In het Nederlands is dit weergegeven door ds. J. Wit, predikant van de Waalse gemeente te Nijmegen, uitgegeven bij Callenbach te Nijkerk, waaraan we ook de bovenstaande gegevens hebben ontleend. De titel luidt: Johannes Calvijn. De artikelen van de faculteit der Heilige Godgeleerdheid te Parijs. Betreffende ons geloof, onze christelijke religie en de vorm onzer prediking. Met de remedie tegen het venijn. In de inleiding — zoals we dit stukje zouden willen noemen — wijst de Faculteit op de tegenstrijdige en afwijkende leringen, die sommige predikers brengen. In twist en tweedracht. Daardoor worden verscheidene gelovigen, zoals Paulus aan de Efeziërs schrijft, gelijk kleine kinderen onstandvastig en bewogen en in beroering gebracht. Ze laten zich meevoeren door allerlei wind van verscheidene leer.

De Faculteit acht zich verplicht deze vloed van onrust tot rust te brengen. Daarom besloten ze in het kort op te stellen wat de getrouwe doctoren en predikanten behoren te prediken en te lezen en wat de overige Christgelovigen met de katholieke kerk behoren te geloven aangaande sommige op afwijkende en tegenstrijdige wijze uitgelegde artikelen en stellingen omtrent het geloof.

Hierbij wordt opgemerkt, dat de Meesters geen bewijsvoering hebben willen laten volgen, omdat dit afbreuk zou gedaan hebben aan de oude voorrechten en loffelijke gebruiken van onze Moeder, de Universiteit van Parijs. Terwille van sommige spotters worden dan toch enkele bewijskrachtige en al te overvloedige redenen aangevoerd om dit gebrek aan te vullen. De heren Meesters schieten nu wel tekort ten aanzien van bewijsplaatsen uit de Schrift, maar dit vergoeden ze dan ruimschoots op andere wijze, nl. doordat ze met het gezag der kerk bekleed zijn, dat — let wel — gelijkwaardig is aan de Heilige Schrift, ja, zelfs overvloediger is in zekerheid, volgens de doctoren.

Waar zij allen het over eens zijn, moeten wij aannemen. Want zij toch zijn vooral verlicht door de stille mis van de Heilige Geest, die men voor hen zingt. En sommigen hebben hun vernuft gescherpt met goede wijn na het ontbijt, anderen zijn in toorn ontbrandt, daar zij helemaal niet ontbeten hebben, om betere ijveraars te zijn.

Wordt vervolgd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen