GENESIS II

IV.

De schepping van de vrouw.

Toen deed de Heere God een diepe slaap op Adam vallen, en hij sliep; en Hij nam een van zijn ribben, en sloot deze plaats toe met vlees.

En de Heere God bouwde de ribbe, die Hij van Adam genomen had, tot een vrouw, en Hij bracht haar tot Adam. (Genesis 2 : 21 en 22).

Toen — wanneer — onder welke omstandigheden was dat ?

Wij hebben er al even op gewezen in het vorige stuk. Toen Adam bezig was met de dieren te bestuderen en een naam te geven, zoals men weet, op Gods bevel.

Alle dieren waren gepaard, een mannetje en een wijfje, zo merkte hij op, „maar voor de mens vond hij geen hulpe, die tegen hem over ware", (vs. 20).

De mens werd zich bewust van. het gemis. Hij kwam tot ontdekking daarvan. Hij zou een ledige plaats gaan gevoelen, maar de Heere God is hem voor.

Toen deed de Heere God een diepe slaap op Adam of op de mens vallen.

Even een opmerking naar aanleiding van dit op Adam, of op de mens. Adam betekent mens en men kan begrijpen, dat het een eigennaam geworden is, maar dat er verschillende gevallen zijn, waarin het de voorkeur verdient mens te vertalen.

Hij sliep, en dan gebeurt er iets zeer wonderlijks. Alle schepping, alle goddelijk werk is wonderlijk. Wij kunnen er niet bij; we begrijpen het niet, maar als wij er iets van verstaan in het geloof, komen we onder de indruk van de waarheid en de majesteit Gods.

Hij nam een van zijn ribben én sloot de plaats dicht met vlees.

Een van zijn ribben.

We gaan maar niet proberen, of wij er iets van begrijpen. Van die diepe slaap kunnen we wel iets verstaan. Want God nam een van zijn ribben en sloot die plaats toe met vlees. Dat is een pijnlijke operatie, zouden wij zeggen, maar Adam was in handen van de almachtige Schepper.

Had die Schepper Adam geen vrouw kunnen scheppen helemaal buiten Adam om? Had die almachtige Schepper nu waarlijk een van de ribben van de mens nodig en had Hij niet een vrouw kunnen maken zonder deze wonderlijke kunstbewerking op Adam uit te oefenen?

We kunnen begrijpen, dat dergelijke vragen bij de mens opkomen en soms ook heel dom en oneerbiedig worden beantwoord.

Maar let nu eens op de woorden van Adam, toen hij de vrouw, zijn vrouw aanschouwde, die de Heere tot hem bracht: „Deze is ditmaal been van mijn benen en vlees van mijn vlees. Men zal haar Manninne heten, omdat ze uit de man genomen is". En de Heere God zegt: „Daarom zal een mens vader en moeder verlaten en zal zijn vrouw aanhangen en die twee zullen tot één vlees zijn". (Gen. 2 : 24. Zie ook Matth. 19 : 4—6).

Het huwelijk heeft ook een geestelijke symboliek te vertolken.

In Efeze 5 : 29 lezen we: „Want niemand heeft ooit zijn eigen vlees gehaat, maar hij voedt het, en onderhoudt het, gelijkerwijs ook de Heere de Gemeente.

„Want wij zijn leden Zijns lichaams „van Zijn vlees en van Zijn benen".

Daarom zal een mens zijn vader en moeder verlaten, en zal zijn vrouw aanhangen; en zij twee zullen tot één vlees wezen.

„Deze verborgenheid is groot; doch Ik zeg dit, ziende op Christus en de Gemeente".

Men ziet dus, dat de Heere Jezus, de liefde tussen man en vrouw tot een symbool maakt van dè liefde tussen Christus en de Gemeente.

Dit teken gaat verder dan men zou onderstellen, „want deze verborgenheid is groot", zegt de Heere.

Zoals God uit Adam een rib neemt om daaruit een vrouw te scheppen, zodat er een echte en reële grond is: zij is uit de man genomen, zo is er ook een echte en reeële geestelijke grond in het leven van Christus en Zijn Gemeente. Want — de Gemeente is ook uit de Christus genomen. Dat is de verborgenheid.

Want wij zijn Zijn maaksel, geschapen in Christus Jezus tot goede werken, welke God voorbereid heeft, opdat wij in dezelve zouden wandelen. (Efeze 2 : 10; 2 Kor. 5 : 17).

In Christus is maar niet een figuurlijke spreekwijze, maar drukt een geestelijke werkelijkheid uit. In Christus is een nieuw volk geboren. In de opstanding van Christus is Zijn Gemeente opgestaan in een nieuw leven.

In de schepping van Eva uit de eerste mens, uit Adam, heeft de Almachtige reeds het oog op die Gemeente in Christus gehad.

Het huwelijk heeft derhalve een treffende symboliek te vertolken, welke gekend en geëerbiedigd, de band des huwelijks voor man en vrouw tot een teken maakt en wij mogen wel zeggen tot een gezegend teken maakt.

Vergelijk ook het huwelijksformulier: „Hoezeer dan ook de getrouwden velerhander tegenspoed en kruis vanwege de zonde overkomt, zo mogen zij evenwel in hun harten verzekerd zijn van de gewisse hulp Gods in hun kruis, en leven in het vertrouwen, dat Hij hun Zijn bijstand altijd wil bewijzen, ook wanneer men zulks allerminst verwacht".

Deze troostvolle woorden worden door het formulier den gehuwden mede gegeven, omdat de opstellers overtuigd waren, dat het huwelijk een inzetting van God is, die Hem behaagt.

In het voorafgaande hebben wij erop gewezen, dat de apostel Paulus in het huwelijk een geestelijke symboliek van het leven van Christus en Zijn Gemeente ziet.

Wij mogen niet nalaten erop te wijzen, dat deze goddelijke onderwijzing aangaande het huwelijk voor de samenleving van grote betekenis is en een bron van veelvuldige zegen Gods kan zijn, indien zij ernstig genomen wordt.

Doch, wat kan men verwachten van een samenleving, die de heiligheid des huwelijks in toenemende mate vergeet en veracht, en waarin de echtscheidingen met de ellendige gevolgen en wantoestanden daaraan eigen, toenemen?

Hoor des Heeren Woord:

Zo men zijn vrouw verlaat en een ander trouwt, die doet overspel tegen haar.

En, indien een vrouw haar man zal verlaten, en met een andere trouwen, die doet overspel. (Markus 10 : 1—12)-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen