Geen vals dilemma

Vanuit de oorlog herinneren wij ons wel de schema's, waarin ons volk moest denken en handelen. Toen de strijd uitbrak tegen Sovjet-Rusland verschenen grote spandoeken, waarop stond, dat de keus was tussen Mussert of Moskou. Een andere keus zou er niet zijn. Verreweg de meesten van ons volk weigerden in deze keuzemogelijkheid te denken. Zij wilden geen van beiden, maar begeerden het Huis van Oranje terug.

Laat ik nog een voorbeeld noemen. In 1950 kwam in de Generale Synode in behandeling de nieuwe kerkorde. Daartegen waren vele en gewichtige bezwaren van onze kant. Toen deze ter tafel werden gebracht zei één van de synodeleden tot hen, die overwegende bezwaren hadden tegen de nieuwe kerkorde en daarom in de eindstemming tegen zouden stemmen, dat zij daarmee kozen voor het algemeen reglement van 1816. Daarop is toen door deze leden geantwoord, dat zij zich in dit schema niet lieten inpassen en tegen beide — èn de nieuwe kerkorde èn het algemeen reglement — bezwaren hadden. Daarom betekende de stem tegen de nieuwe kerkorde niet de goedkeuring van het algemeen reglement, maar was deze tegenstem de uitdrukking van de begeerte een kerkorde te verkrijgen, die helderheid verschafte in het stuk van de belijdenis èn voluit presbyteriaal was.

Aan deze twee voorbeelden moest ik denken nu van bepaalde zijde gesuggereerd wordt, dat, wanneer iemand voor het lidmaatschap van de I.C.C.C, be­dankt, hij dus voor de Wereldraad van Kerken kiest en deze steunt. Het is niet de bedoeling in dit stukje doel en werkwijze van de Wereldraad van Kerken en de I.C.C.C. te bespreken. Dit moet — als het gebeurt — in veel breder verband plaats vinden. Het is nu alleen de bedoeling aan de lezers duidelijk te maken, dat iemand overwegende bezwaren tegen de Wereldraad van Kerken kan hebben, zeer veel sympathie kan hebben voor de principia van de I.C.C.C. en toch met het optreden en de werkwijze van de I.C.C.C. niet kan mee gaan.

Wanneer dan ook leden van het hoofdbestuur niet langer lid zijn van de I.C.C.C, betekent dit op geen enkele wijze een voorkeur voor de Wereldraad van Kerken, maar wel dat zij van harte hopen, dat de I.C.C.C. in haar optreden en werkwijze verdere medewerking mogelijk maakt. Overigens kan duidelijk zijn, dat dit bedanken geen beslissing is van de Gereformeerde Bond, maar van sommige leden van deze Bond. Krachtens ons zijn in de Nederlandse Hervormde Kerk kunnen wij niet als organisatie lid zijn van de I.C.C.C. Dit zijn wij dan ook nooit geweest. Het enige wat gebeurd is, dat sommige leden zich tot hun spijt genoodzaakt zagen voor de I.C.C.C. te bedanken. Deze beslissing verhindert ons niet het werk van de I.C.C.C, in zonderheid de hulp aan getroffenen in het buitenland, van harte in uw steun en gebed aan te bevelen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen