Boekbespreking

H. van der Laan: „Spanningen in de Gereformeerde Kerken", 54 blz. Buijten en Schipperheijn, Amsterdam, 1965.

De problemen, die de schrijver in dit referaat, gehouden op een Groninger predikantenconferentie, aan de orde stelt, verdienen ook buiten de kring van de Gereformeerde Kerken belangstelling. Wij moeten er ons telkens weer van bewust zijn, dat er van de Kerken altijd over en weer invloeden uitgaan en dat theologiseren zelden alleen een zaak van de binnenkamer is. Daarbij komt, dat wanneer in Kerken van Gereformeerd belijden spanningen opkomen, allen bij wie deze belijdenis in ere is de oren moeten spitsen.

Het zijn vier punten, die de schrijver noemt: de problemen inzake de eerste hoofdstukken van Genesis; de realiteit van de hel; de aard en functionering van de belijdenisgeschriften en tenslotte de oecumenische roeping van de kerken.

Kort en concreet geeft de schrijver de opvattingen weer van N. H. Ridderbos, van Berkouwer, bij wie hij o.a. mist een abstract-wijsgerige bezinning op de theologie. De schrijver meent, dat er voor christelijke theologie alleen perspectief is, wanneer men, inziet, dat men niet kan theologiseren zonder zich rekenschap te geven van eigen wijsgerige en wereldbeschouwelijke vooronderstellingen die van christelijke aard moeten zijn. Of Calvijn eenzelfde uitgangspunt heeft als de schrijver waag ik te betwijfelen. Ongetwijfeld heeft de theoloog de taak om tegenover het eigentijdse denken en de methode van wetenschapsbeoefening van deze tijd kritisch te staan, — Ook uit deze brochure blijkt overduidelijk, hoe weinig de grenzen van de autoriteit van de Heilige Schrift zijn bepaald en hoe de methode van schriftuitleg nog steeds in discussie is.

Ik had van de discussie ter vergadering over dit referaat gaarne wat gelezen.

Deze brochure prikkelt tot bezinning en studie.

Utrecht – H. Bout

Ds. E. Pijlman: „Met twee woorden". 136 blz., ing. ƒ 5, 90. J. H. Kok, Kampen, 1965.

De auteur geeft in dit werk meditaties bij de oud-kerkelijke schriftlezingen van het kerkelijke jaar en reeds door zijn uitgangspunt te nemen in oud-kerkelijke schriftlezingen, geeft hij iets nieuws; er is voor ons altijd een gevaar om voortdurend over dezelfde teksten te mediteren en daardoor tekort te doen aan de volle rijkdom van de Schrift.

De schrijver heeft iets te zeggen tegen de moderne mens, hij geeft menigmaal een nieuwe kijk op een bekend of onbekend schriftwoord. Wel dacht ik meer dan eens, als een stuk uit was: Jammer, dat de schrijver deze of die lijn niet doortrekt. Maar ik zou niet graag schrijven, dat deze bundel de geest niet verrijkt, integendeel, wie deze bundel leest, komt telkens weer onder de die indruk van de onuitsprekelijke rijkdom van de Schrift; een schriftgeleerde kan daarom - nieuwe en oude dingen daaruit vergaderen.

Het is een boek voor stille uren.

Utrecht  H. Bout

Thijs Booy: „De levensavond van Koningin Wilhelmina", 288 blz., paperback-ed. ƒ 11,90, geb. ƒ 15,90. Uitgeverij W. ten Have, Amsterdam, 1965.

Met grote liefde en diep respect tekent de vroegere particuliere secretaris van Koningin Wilhelmina haar levensavond. Toen de Koningin op de 4de september 1948 afstand deed van de troon deed zij radicaal afstand om geheel plaats te maken voor Koningin Juliana. Zij wilde zelfs geen kroontje meer op haar briefpapier. Deze abdicatie, schrijft Booy, was een getuigenis van grootheid en kracht. De troon werd verlaten en later de troonzaal; met opgericht hoofd de deuren door, weg uit het gezicht. De koningsstem praatte niet op een andere toon nog wat door, maar viel stil. Zo wilde zij voortaan prinses Wilhelmina heten, een titel waaraan ons volk maar slecht kon wennen. Het Loo werd haar domicilie; haar attestatie werd overgeschreven naar Apeldoorn.

Maar zij trad niet terug om niets te doen. Wij lezen hier van haar grote geestelijke activiteit, haar belangstelling, haar werven voor Christus in haar brochures, in haar Eenzaam, maar niet alleen, een boek waarvan de heer Booy zegt, dat de vorstin hierin haar wezen legde. Had zij niet de overtuiging gehad, dat zij met dit boek Christus diende, dan zou zij er nooit mee begonnen zijn. Zij heeft voor God nederiger gebogen dan zeer velen. Ook toen haar ster in het zenith stond, was zij klein voor God. Zij wilde haar laatste krachten geven aan het aanblazen van zuiver vuur, het beschermen en steunen van gave initiatieven, die zwak en teer in de maatschappij stonden, het leggen van bruggen. Van het ontstaan van Eenzaam, maar niet alleen vertelt de schrijver vele bladzijden lang, soms hebben deze aantekeningen het karakter van verduidelijking en aanvulling, altijd tekenen zij de zieleadel van deze grote, sterke persoonlijkheid, al kent Booy haar ook in haar zwakke kanten.

Koningin Wilhelmina is een lichtend voorbeeld voor jongeren en ouderen: zij heeft gewerkt zolang het dag was. „Een vrouw, die met de blik gericht op een ongelukkige, verscheurde wereld, uit alle macht roept dat er Heil is en dat dat Heil die wereld ingedragen moet worden; een vrouw, die neergezeten aan de voeten van haar Meester in zijn groene vallei wenkt en wenkt naar alle zwoegers in de woestijn: hierheen, hierheen; een vrouw, die deelgenoot is geworden in de vreugden en het leed van het grote gezin der mensen."

Het was geen overbodig werk, dat de schrijver gedaan heeft toen hij dit boek voor ons volk schreef. U zult het stellig meer dan eens lezen en het zal u blijven boeien. — Een verzorgd werk, dat van vele illustraties is voorzien.

Utrecht. H. Bout

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen