HET KAN ME NIET SCHELEN

Het kan mij niet schelen. Dat is in onze dagen een veelgehoorde uitdrukking. Er ligt een sluier van onverschilligheid over de gedachten en de harten van vele mensen. En zoals dat meestal gaat: zo'n geest houdt niet stil voor de drempel van de kerk! Het leven eist ons zo nadrukkelijk op, dat het lijkt of bepaalde gebieden voor ons gesloten zijn. We geven alle aandacht aan onze plaats in dit aardse leven, we werken voor geld en ontspanning en de „hogere dingen", de dienst van God, komt hoe langer hoe meer op de achtergrond. De vragen van de eeuwigheid krijgen hoe langer hoe minder plaats: het kan me niet schelen ... Deze onverschilligheid komt echter ook in minder duidelijke vorm voor. Misschien bekommeren we ons nog wel om onze eigen zaligheid, maar zijn we onze medezondaars vergeten. Onze levenshouding is dan: als ik maar zalig word, wat kan mij mijn naaste schelen. Ben ik mijns broeders hoeder?

Deze onverschilligheid kan vele oorzaken hebben. De diepste grond ervan is toch wel het vervuld zijn met zichzelf. Dan vragen we alleen maar naar wat kostbaar is voor onszelf, wat voor onszelf belangrijk is, wat onszelf bevredigt en tot voordeel is.

Hoe heel anders is daartegenover de instelling van de apostel Paulus. Ook hij zegt: het kan mij niet schelen. Maar het is geen onverschilligheid, omdat hij alleen maar denkt aan zichzelf. Integendeel! Zijn onverschilligheid heeft juist betrekking op dat wat hemzelf betreft: zijn leven. Paulus gaat het om één ding: zijn loopbaan in de dienst van Christus volbrengen, het Evangelie van de genade Gods betuigen, dat geopenbaard is in de Here Jezus Christus. Daarbij vergeleken valt alles in het niet: zijn leven en alles wat van hemzelf is. Paulus verlangt maar één ding: dat Evangelie moet betuigd worden voor de mensen, mensen moeten wakker geschud worden, opdat zij hun zaligheid zouden zoeken in het volbrachte werk van Christus Jezus.

Hoe komt het dan, dat Paulus deze dienst met alle hartstocht en onverschillig voor al het andere volbrengen wil?

Omdat hij zelf in zijn leven de kracht van dat Evangelie heeft leren kennen. Hij heeft Christus ontmoet, toen hij in dwaling en verblindheid voortstormde, menende Gode een dienst te bewijzen, maar ondertussen geheel en al van zichzelf vervuld was. Daar is hij geworden tot een klein mens, ineengeschrompeld, zodat er niets dan een verloren zondaar van hem overbleef, toen Christus hem bij zijn naam noemde: Saul, Saul, wat vervolgt gij mij! Toen Paulus ontdekt had, dat dit de kracht van het Evangelie is, dat de Here Christus, die hij vervolgde, zich nochtans om hem bekommerde en hem behouden wilde. Toen is zijn leven veranderd. Toen heeft Christus zijn leven vervuld en is Paulus zich gaan bekommeren om mensen in schuld verloren, om het koninkrijk van Christus, Die hem geroepen had. De van zichzelf vervulde mens is onverschillig voor anderen, wier zonde en ongerechtigheid hem niet aangaan. Een geroepene wil in de Naam des Heren redden, terechtbrengen. Daarom schrikt een moeilijke toekomst hem niet af; menselijk beklag laat hem zijn roeping niet vergeten. Hij spoedt zich van stad tot stad. Er is geen tijd te verliezen. Het Evangelie der genade Gods moet betuigd worden. Er moeten zondaars gered. Het Rijk van Christus moet gebouwd. De rest kan hem niet schelen, zelfs al zou het hem zijn leven kosten.

Er zijn vele belangrijke dingen in ons leven. We hebben vele verantwoordelijkheden. Onze grootste verantwoordelijkheid is: het Evangelie van de genade Gods betuigen. Daar behoef je geen apostel of dominee voor te zijn. Het Woord Gods geeft ons grote verantwoordelijkheid tegenover hen, die ons zijn toevertrouwd: in de eerste plaats wel ons gezin, maar evenzeer de gemeente waarbij de Here ons laat behoren, ja allen, die God op onze weg plaatst: het Evangelie van de genade Gods moet betuigd worden door onze woorden en daden, door onze hele levenshouding, waarin voor onverschilligheid geen plaats mag zijn, tenzij dan de gelovige onverschilligheid van Paulus: het mag me alles kosten: als het Evangelie maar betuigd wordt!

Maar: hoe zullen we dat kunnen? Niet uit onszelf. Hoezeer moeten we de onverschilligheid in ons eigen hart en leven vaststellen in het licht van het Woord Gods. Hoe zeer zijn we vervuld van onszelf! Hoezeer staan we schuldig! Hoe zullen we onze roeping kunnen vervullen. Alleen als we zelf in schuld verslagen zien op Hem, Die in de gestaltenis Gods zijnde geen roof geacht heeft Gode evengelijk te zijn, maar heeft Zichzelve vernietigd. Jezus Christus, Wien het niet kon schelen de hemelse heerlijkheid op te geven, als Hij maar zondaars kon redden van het eeuwig verderf. Daarvoor heeft Hij alles over gehad. Dat is het wonder van het Evangelie, van de roeping en de verkiezing. Toen wij nog vijanden waren — onverschilligen — heeft Christus alles gegeven voor ons.

Het geloof in dit Evangelie is door het Woord en de Geest leven met deze Christus: dit gevoelen zij in u! Daar wordt de waardering der dingen anders. Daar wordt ons aardse leven gesteld in het licht van de eeuwigheid. Dat licht zet heel veel dingen waar wij van nature voor strijden en vechten tussen haakjes. Het maakt ons onverschillig, gelovig onverschillig, voor veel waarvoor mensen het vuur uit de sloffen lopen. Daar worden we in dienst genomen. Maar het is een liefdedienst, die nooit verdriet, een loopbaan die gelopen wordt met alle strijd en zelfverloochening met blijdschap. Want de genade is erin, de verzoening en de vergeving. En het oog wordt gericht op de toekomst. Veel kan me niet meer schelen, want Zijn koninkrijk komt. Het heil zal de aarde in het rond verheugen.

Renkum, M.J.G. van der Velden

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen