Synodalia

De vorige week vergaderde de Synode van onze Kerk van maandag tot en met donderdag. De agenda was overladen. Wanneer gewichtige stukken in kort tijdsgewricht moeten worden afgewerkt heeft dit uiteraard van de zijde van het Moderamen en de diverse commissies een grondige voorbereiding nodig. Wij denken daarbij in het bijzonder aan de synodeleden, die niet alleen vier dagen uit hun werk moeten stappen, maar alle toegezonden stukken diepgaand moeten bestuderen, zodat zij een helder en geestelijk oordeel hebben over de vragen die aan de orde komen.

Is dit mogelijk? Dit is onmogelijk. Een synodelid dient dan wel zoveel gestudeerd te hebben en zoveel gaven van God gekregen te hebben, dat hij op alle terreinen een gezaghebbend woord kan spreken. Toch blijft de noodzaak om dat ideaal te benaderen. De beste onder de predikanten, ouderlingen, diakenen en ouderlingen-kerkvoogd is nog niet goed genoeg. De meest geestelijke van de ambtsdragers, die van eigen onbekwaamheid diep doordrongen is, is de meest aangewezene. Of die zich beschikbaar stellen? Dit is een andere vraag. Er zijn er, die er zich met hart en ziel voor geven. Zij verdienen ons respect, zij hebben de voorbede van de gemeente nodig, zij moeten veel aan zelfverloochening doen en geestelijk kunnen lijden aan de Kerk.

Immers, met waardering voor het goede, dat ook door de Synode wordt verricht, moet geconstateerd worden, dat er beslissingen vallen, die tegen de Schrift ingaan.

Wij denken aan de beslissing de kerkordelijke wijzigingen voor te bereiden om ook de vrouw tot het predikambt toe te laten. Aan deze zaak werd verbonden de bepaling, dat de vrouwelijke predikant in geval van een vacature niet door een bezwaarde gemeente behoeft aanvaard te worden. Wanneer zulke voorstellen tenslotte als één voorstel in stemming worden gebracht, wat moet een gereformeerd synodelid dan doen?

Sommigen (4) hebben uit overwegende bezwaren tegen de vrouw in het ambt, ook tegen dit voorstel gestemd. Zij zullen geen bezwaar hebben gehad tegen het ontzien van een bezwaarde gemeente in vacature tijd, maar hun bezwaar tegen de vrouw in het ambt gaf de doorslag.

Anderen, die dezelfde bezwaren hadden tegen de vrouw in het predikambt en waardering hadden, dat de vacante gemeenten werden ontzien, wisten niet goed wat zij moesten doen en stemden blanco.

Weer anderen, die, naar wij aannemen, hun bezwaren tegen de vrouw in het ambt handhaafden, meenden, dat het hier niet meer ging over het principe vóór of tegen de vrouw in het ambt, maar over de leefmogelijkheid van de gemeenten, wanneer de vrouw zou zijn toegelaten, en stemden voor het voorstel. Daarbij legden zij er de nadruk op, dat hun stem vóór niet betekende, dat zij nu voor de volle openstelling van het ambt waren.

Uit deze drieërlei houding van de bezwaarden kunt ge zien in welke verwarde situaties synodeleden door deze voorstellen kunnen terechtkomen.

Persoonlijk ben ik van overtuiging, dat de eerste (tegen) en de tweede houding (onthouding van stemming) (blanco), 't meest aannemelijk lijken.

Maar wat verschijnt er nu in de pers ? Grote koppen: Hervormde Synode : 4 stemmen tegen de vrouw-in-het-ambt. Tegen deze bepalingen en dus tegen de vrouw-in-het-ambt stemden vier synodeleden op grond van principiële bezwaren". Dit communiqué is niet van de journalisten van de grote bladen, maar van het Hervormd Persbureau.

Deze voorlichting is onjuist. Er had op zijn minst moeten worden bij vermeld, hoeveel synodeleden zich aan stemming onttrokken en hoevelen hun stem hebben gemotiveerd. En ... hoeveel absenten waren er?

Nu is mij bekend, dat de journalisten van de grote pers op de Synode zijn toegelaten. Wij kunnen alleen maar dankbaar zijn dat de Synode dit besluit nam, zodat wij een objectieve weergave van de vergaderingen uit de diverse dagbladen kunnen verzamelen. Bewaar ons voor gefilterde en tendentieuze voorlichting.

Nu moest ds. L. Roetman van Gouda, assessor van de Synode, aan de intussen gearriveerde journalisten een rectificatie van het communiqué verstrekken. Wij zijn hem dankbaar voor deze voorlichting en de dagbladen voor de opname ervan. Intussen is het kwaad gebeurd en mist zijn uitwerking niet!

Wat belangrijker is: aan de classicale vergaderingen is nu het voorlaatste woord over de toelating van de vrouw in het predikambt. Laten deze vergaderingen waakzaam zijn en niet slapen de slaap der gerusten. Hoe overwegend ook de bezwaren zijn tegen de aanwezigheid van vrouwelijke ambtsdragers op de classicale vergaderingen, laat voor die vergaderingen niemand thuisblijven en ieder in Gods kracht en Naam nogmaals een duidelijk neen laten horen.

Dr. Goedhart heeft met opoffering van 'n deel van zijn vacantie een boekje geschreven: Een vrouw op de kansel? Wij zijn hem veel dank verschuldigd. Het hoofdbestuur heeft dit aan alle predikanten van onze Kerk, alsook aan anderen doen toekomen. Een tweede druk is in overweging. Laten al onze kerkeraden en belangstellende gemeenteleden dit boekje bestellen bij ds. Timmer in Woerden. (Zie oproep van ds. Timmer in De Waarheidsvriend van vorige week).

Er wordt nogal eens gesproken over de inbreng van de gereformeerde bond in het geheel van de Kerk. Inderdaad kan deze inbreng nog stukken beter. Hier is een deel van deze inbreng. Wordt ernaar geluisterd? Heeft men wezenlijk naar de stem van dr. Goedhart geluisterd? Inderdaad heeft dit geschrift zijn uitwerking niet gemist. Eén van de synodeleden verklaarde onder de indruk van de argumentatie van dr. Goedhart gekomen te zijn en te hebben tegengestemd.

De praeses, dr. De Ru, heeft volgens het communiqué, aan de pers verstrekt, gezegd: „De bezwaarden kunnen wel tegemoet gekomen worden in een kerkordelijke bepaling, maar in de wezenlijke bezwaren tegen de vrouw in het ambt kan niet tegemoet gekomen worden".

Op deze uitspraak, die aan duidelijkheid niets te wensen overlaat, geef ik liever geen commentaar. Het deed mij denken aan fasen in het leven van Jeremia, die een-en andermaal bot vangt, wanneer hij het Woord des Heeren aan het volk heeft overgebracht en dan maar stil naar huis gaat en zijn hart voor Gods aangezicht uitstort.

Dit is de plaats, waar wij genodigd worden. Het gaat niet om de gereformeerde bond, ook niet om de bezwaarden. Wij moeten er allen tussenuit en het overgeven aan Hem, die rechtvaardig oordeelt. Intussen is ook dit woord aan de praeses een reactie, zij het een negatieve!

Hadden wij maar iets meer van Jeremia, die zeide: Och, dat mijn hoofd water ware en mijn oog een springader van tranen! Zo zou ik dag en nacht bewenen de verslagenen van de dochter mijns volks. Dan komen wij pas recht bij de eigen schuld, zoals Jeremia tenslotte alleen maar sprak over ik, wij en ons, maar dan in de gemeenschap van de schuld.

(Wordt vervolgd).

Katwijk aan Zee  G. Boer 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen