Het nieuwe begin

We zijn weer begonnen.

Oudejaarsavond ligt alweer achter ons, de feestdagen zijn voorbij, het werk is weer gekomen en de scholen zijn opengegaan na de kerstvakantie.

Ook in de kerk zijn we weer begonnen.

Ons begin was in de Naam des HEREN, die hemel en aarde geschapen heeft. De schepping vertelt ons van de beginnende God, van de Geest, die eens over de wateren zweefde.

Diezelfde Geest spreekt ook in Johannes 2, in de geschiedenis van de bruiloft te Kana. En dan is het geen toeval, dat het eerste teken, wat Jezus doet, dat met „de wateren" is. Water, het element dat wij Nederlanders zo goed kennen, waar we allemaal wel eens mee te maken hebben gehad: de man uit Zeeland, die leeft vlak achter de dijken, of de man op de Veluwe, waar de wegen onbegaanbaar kunnen zijn door overstroomde beken.

Water, het element dat zo moeilijk te bedwingen valt, wordt door de Christus bedwongen: Hij is Dezelfde, die eens bij God was. Hij, die onder ons gewoond heeft en wiens heerlijkheid wij gezien hebben. Het water moest naar Hem luisteren, want Zijn troon is op de woelige zee gevestigd en eens leidde Hij Zijn volk droogvoets door de zee.

Toch is het een goede zaak er op te letten, dat Hij meer verandert als water in wijn, juist bij het begin van het jaar moeten we dat zien.

Hij verandert mensen, die van nature dezelfden blijven. Dan zien wij ook, dat er iets is dat nog weerbarstiger blijkt te zijn: ons bloed. Dat bloed, dat kruipt, waar het niet gaan kan, valt onder Zijn heerschappij, ook hier wil Hij verandering, bekering brengen.

Het evangelie van Johannes 2 is, dat de Christus zegt: het is niet nodig, dat alles bij het oude blijft, wij hoeven niet in een tredmolen te lopen als eens Simson.

Bij God is bekering te vinden, daar staan de zes watervaten in Kana als getuigen van; het teken dat dit leven niet alleen struikelen en vallen, maar ook opstaan kan en mag betekenen.

Daar is Gods hand duidelijk zichtbaar geworden, die Hij uitstak naar een wereld in nood, daar is de boodschap van bevrijding voor het eerst getoond. Het nieuwe begin is op een bruiloft begonnen.

Het is een persoonlijke zaak, maar net zo goed de zaak van het gezin. Zou dat geen moed geven, moed voor alle zorgen en moeilijkheden, moed voor je eigen problemen, moed voor de huwelijkszorgen, moed voor je kinderen, waar je nachtenlang piekerend over wakker kunt liggen.

Wanneer de Christus de macht heeft over het water, dan betekent dat veel meer, dan je op het eerste gezicht zou zeggen. Dan gaat het om alles in deze wereld, om de kleine en de grote dingen.

Kana kan overal ter wereld liggen, deze Christus heet de Heiland der wereld. Hij alleen kan de harten der volkeren neigen als waterbeken — ook de harten van de leiders van deze wereld — van hoge en lage mensen. De kracht van Kana is Hij, en nu gaat het hierom, of wij in Hem geloven, of de Geest ons bij Hem gebracht heeft.

Een wonder op een plaats, waar wij het niet verwacht hadden — bij wijn en bij muziek; daar, waar de mens sinds de dagen van de zondvloed at en dronk, huwde en ten huwelijk gaf. Daar, waar de wereld maar al te vaak echt wereld is, daar komt Hij.

Maar, hoe zit het met al dat andere water? Er zijn toch nog meer vaten dan die zes, er zijn rivieren, meren, oceanen vol, en wat gebeurt daarmee?

Het is ook nog maar een teken zegt onze tekst, het is nog maar een begin. Wie de donkere werkelijkheid ziet — 2000 jaar Christendom en wat is er veranderd — zou alle moed laten zakken; dat brengt je toch nog bij de rand van de afgrond, die hopeloosheid heet, wanneer je het niet heel duidelijk ziet: het is een teken. Een teken wijst ergens heen, op het definitieve, op het allerlaatste en dat brengt verdriet, dat wekt zelfs ergernis.

Daarom zegt Maria: zij hebben geen wijn, zij zag al zoveel tekenen, zoveel heeft ze gehoord en gezien, en nu wil ze wat anders, het allerlaatste.

Vreemd antwoord: Vrouw, wat heb Ik met u te doen. Mijn ure is nog niet gekomen. Bijna letterlijk hetzelfde als wat Hij zegt tegen de satan, die Hem probeert te verleiden! Dat zegt Hij tegen allen, die Hem de wet willen voorschrijven.

Nog niet — kent u dat wel in uw leven — nog niet, die ziet het teken niet als teken, die kent Hem nog niet.

Wij zien bij dit begin aan de ene kant de zes stenen watervaten van Kana, die heenwijzen naar de jongste dag, naar de nieuwe wijn, maar: nog niet! .... en aan de andere kant de eeuwigheid, het einde van deze hemel en aarde.

God laat ons tekenen zien, in Woord en sacrament — zien wij ze?

Daar is verandering voor nodig, en wanneer dat gebeurd is, dan mogen wij uitzien naar die grote verandering — daar is in alle eerbied dit nog maar kinderspel bij. Dan gaat het ook om water: God zal al hun tranen van hen afwissen — en ook: de zee was niet meer.

Dan gaat het ook om wijn: die nieuw gedronken wordt in het Koninkrijk — waarvan de wijn van het Avondmaal het teken is.

Dan gaat het ook om de bruiloft: die van het Lam.

Johannes 2: een waarschuwing, een teken en een nodiging. Lof zij Hem, die zegt: „Zie, Ik maak alle dingen nieuw!".

Wilnis. J.H. van dc Bank

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen