KLACHTEN OVER HET I.K.O.R.

Met de regelmaat van het jaar komen de klachten over het I.K.O.R. terug. In het Hervormd Weekblad „De Gereformeerde Kerk" schreef Ds. J. P. v. Roon over de presentatie van de kerk voor de radio.

Ds. van Roon is ziek geweest en was gedurende een aantal zondagen aangewezen op de radio-kerkdiensten. Ondervinding is de beste leermeesteres. Wij moeten eerst zelf een tijd lang van de gewone dienst des Woords uitgeschakeld zijn om te kunnen inleven, wat de zieken, de bejaarden enz., missen.

Op huis-en ziekenbezoek hoorden wij dit reeds jaar en dag. Dan weten wij zelf, wat het is op de radio-kerkdiensten aangewezen te zijn. Opnieuw wordt dan pijnlijk gevoeld dat het I.K.O.R zeer eenzijdig is in het vragen van voorgangers. In een vergadering werd opgemerkt dat men in de kringen van het I.K.O.R. de dubbele predestinatie van Calvijn verwerpt, maar deze wel toepast op de predikanten van de Hervormde Kerk.

Er zijn verkorenen uit een bepaalde groep, die telkens gevraagd worden; anderen, vooral aan de rechterzijde, worden niet geroepen.

Zo nu en dan (spaarzamelijk!) wordt er een uitzondering gemaakt voor enkele predikanten uit de kring van de Geref. Bond. Welke maatstaven daarbij aangelegd worden, weet niemand buiten de kring van de ingewijden. Predikanten uit de rechts-confessionele sector — zo werd mij door iemand verzekerd, die op de hoogte was — worden nooit gevraagd.

Ook komt het hoe langer hoe meer voor dat niet een gewone kerkdienst wordt uitgezonden, maar een samenkomst die niet zonder meer het karakter van een kerkdienst draagt.

Wanneer dan de Hervormde Kerk per sé een modaliteitenkerk wil zijn, laten dan de voorstanders van deze modaliteiten hun beginsel waarmaken door een evenredig aantal beurten te geven aan die modaliteiten. Dat is tenminste eerlijk. Dit gebeurt niet. Integendeel.

Verder is de instelling van het I.K.O.R. verkeerd, wanneer het uitsluitend of bijna uitsluitend op de buitenkerkelijken mikt. Het is bij geen benadering te zeggen hoeveel zieken en bejaarden er naar snakken een dienst mee te maken, waarin de prediking van een goed bijbels gehalte is. Zegt het het I.K.O.R. niets, dat velen op 't land luisteren naar de kerkdiensten, uitgezonden van het hospitaalkerkschip: De Hoop?

Ds. van Roon wijst erop, dat in de prediking de nodiging en de waarschuwing niet mogen ontbreken. Deze worden al te veel gemist.

Opnieuw komt de vraag tot het I.K.O.R.: Hoe lang moet dit nog duren? Er wordt veel afgegeven op partijzucht in de kerk van de richtingsorganisaties. Tot kritische toetsing hebben deze waarschuwingen een plaats. Maar wie roept een interkerkelijk orgaan, waarin ook vertegenwoordigers van onze kerk zitten, wanneer deze zich tot een partij dreigen te maken, tot de orde?

Ligt hier niet een taak van de synode? Wanneer men deze klachten blijft bagatelliseren, moet men er zich niet over verbazen dat zeer" weinigen achter het werk van de synode staan. Gelooft men nu werkelijk dat men jaar in, jaar uit, deze gerechtvaardigde klachten over zich heen kan laten gaan, zonder onnoemelijke schade aan de kerk toe te brengen?

Katwijk aan Zee  G. Boer

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen