KERKNIEUWS

„En Saulus had mede een welbehagen aan zijn dood. En er werd te dien dage een grote vervolging tegen de gemeente die te Jeruzalem was; en zij werden allen verstrooid door de landen van Judea en Samaria, behalve de apostelen.” Handelingen 8 vs 1.

U vindt in uw krant, naar ik hoop, ook een vaste rubriek: Kerknieuws. En zo niet, welke krant leest u eigenlijk? Kerknieuws is geen wereldnieuws; dat prijkt op de eerste pagina onder vette koppen, met dikke letters. Het is evenmin gemengd nieuws, waar ongelukken en uitvoeringen, misdaden en wetenswaardigheden, ons een bont beeld van het dagelijks leven geven. Kerknieuws wil ons inlichtingen geven over de gang van zaken en de stand van zaken in het Koninkrijk Gods. Sommigen slaan die rubriek over; het interesseert hen niet. Anderen lezen haar trouw, want voor hen is kerknieuws ook nieuws. Het valt alleen wat tegen, de mensen maken er niet veel van en dientengevolge de kerken ook niet. Soms is de voorlichting partijdig, men kan er niet op aan. Dat geldt van kerkelijke bladen trouwens even goed; zeg mij wie het schrijft en ik kan u zeggen wat hij schrijft.

Men zou de handelingen der apostelen doorlopend kerknieuws kunnen noemen, met dien verstande, dat de grote lijnen er met vaste hand getrokken worden en dat de grote daden Gods er aan de orde komen. Kerknieuws. Nieuws achter het nieuws: Christus houdt zijn Kerk in stand en breidt haar uit. De Heilige Geest woont in haar midden en gaat met haar mee. Nieuws dat soms in ons kerknieuws doorschemert, nieuws van de drie-enige God. Hij wordt erin verheerlijkt, en het is voor ons, vandaag nog, verrassend en verlossend nieuws. Daarom lezen we in deze weken de handelingen. Want de Kerk gaat ons ter harte, en het nieuws van toen, bemoedigt ons.

U herinnert zich het droevige bericht van gisteren: Stefanus, diaken van de Grieks sprekende gemeente te Jeruzalem is op straat gegrepen en voor de hoge raad gesleept. Hij heeft zich tegenover de hogepriester verdedigd en tegelijk zo'n indringende preek gehouden, dat zijn rechters moesten buigen of barsten. Welnu, zij barstten van woede, het staat er letterlijk, en het is waar ook. Ze konden het niet verkroppen, zo toegesproken te worden. In hun woede sleuren ze Stefanus de stad uit en stenigen hem. De dood van deze Christusgetuige is eigenlijk geen terechtstelling, het is een gerechtelijke moord. Schokkend nieuws, vindt u niet? De gemeente kon Stefanus nog niet missen, een man vol van de Heilige Geest. En dan die bijzonderheden: de omhoog geheven ogen van de martelaar dat stralend gelaat, waarover de glans van het eeuwige licht viel, weldra met bloed besmeurd die woorden dat gebed. Plotseling was het stil geworden; de diaken ontsliep.

De schok van dit nieuws trilt nog na. Saulus, zo meldt ons het kerknieuws van vandaag. Saulus, dat was die veelbelovende jongeman, leerling van Gamaliel. Hij stond er bij toen Stefanus stierf. Aan hem gaven de getuigen hun klederen in bewaring. Hij is misschien wel helemaal van streek sinds dit vlak voor zijn ogen gebeurde. O nee, hij is zo kalm en zeker als het maar kan. Wij hadden een kort onderhoud met hem. Wat hij van deze terechtstelling dacht? Nu, hij was het er volkomen mee eens. Het was terecht, ik heb er schik in gehad. Want die Stefanus heeft God en zijn volk gelasterd; hij heeft het bestaan om de heilige geschiedenis zo te verdraaien, dat die zich tegen het volk Israël, het heilige volk keerde. Heftig vaart Saulus uit, en hij spuwt vol verachting op de grond, als hij de naam Stefanus noemt.

Saulus. Hij duikt even op uit de zee van mensen, het licht speelt over hem. Hij is een man, die er het zijne van denkt en die weet wat hij wil. Nee, hij is er niet door geschokt, door die moord niet en door dat woord en dat gebed niet. Hij is er niet door van zijn stuk gebracht, hij stelt zich ter beschikking van het Sanhedrin. Was deze mens dan zo onmenselijk? Mijn beste lezer: wat is 'n mens. Verblind door zijn vroomheid, verhard in zijn godsdienstige ijver, is deze Saulus net een briesend paard. De prediking van Stefanus treft hem niet; hij heeft eelt op zijn ziel. Net als…. Wie vult zijn eigen naam nu in? Voorlopig is dit alles: Saulus had mede een welgevallen aan zijn dood. U moet overigens wel op die Saulus letten, later hoort u meer van hem. Het is als glijdt Gods glimlach over dit grimmige bericht: Wacht maar. Ik heb nog wat met hem voor; hij is ook zijn eigen baas niet, al verbeeldt hij zich dat!

De schok trilt wel na in de berichten van vandaag. De volkswoede, eenmaal ontketend laat zich niet zo gauw aan banden leggen. Er breekt een grote vervolging los tegen de gemeente die te Jeruzalem was. Die gemeente deelde eens in de gunst van het volk maar dat bleek van korte duur te zijn. De gunst van het volk is als een wolk, de gunst der heren kan verkeren. De gunst maakt plaats voor haat en nijd, en het volk, aangevuurd door hun geestelijke overheid, doet mee als Stefanus gestenigd wordt, die man die hun te diep in het hart keek, doet mee als de gemeente waartoe hij behoorde vervolgd wordt. Val aan, sla ze uit elkaar, dat is het parool. Hun samenkomsten worden verstoord, het leven wordt hen zuur en zwaar gemaakt. Velen van hen moeten uitwijken, de grond wordt hen te heet onder de voeten, ze zoeken een goed heenkomen.

Vervolgen wordt verstrooien. Wat hadden ze het goed met elkaar, wat waren ze graag bij elkaar gebleven. Maar de gemeenschap wordt opgebroken, een windvlaag — nee niet uit de hemel, maar uit de hel — rukt hen uit elkaar. De Heilige Geest wekt weerstand, de boze geesten gaan zijn werk ongedaan maken, als het kan Dat raakt niet alleen de huiselijke omstandigheden, dat raaks rechtstreeks de gemeente: zij valt uiteen. Velen — allen moet men hier niet zo letterlijk nemen — moeten de stad waarin ze wonen vaarwel zeggen; ze pakken het hoognodige in, niet wetende waar en hoe ze onderdak en voedsel zullen vinden. Daar wordt verder niet over uitgeweid. In dit kerknieuws vinden wij geen zweem van sensatie; de nuchtere mededeling doet ons het leed en de angst alleen maar vermoeden. Zij zijn er echter niet minder om.

Een grote vervolging! In de wereld zult gij verdrukking hebben, had de Heere Jezus gezegd. Zijn woord gaat in vervulling. De wereld werpt haar masker af; een wolf met bloed doorlopen ogen werpt zich op de schapen van Christus, de slachtschapen. Zo ging het er aan toe, en zo gaat het er naar toe. Waar God vijandschap zette, kan de vriendschap niet bewaard blijven. Als de schapen midden onder de wolven gestuurd worden, zullen die wolven hun ware aard vertonen. Als de schapen dat nu ook maar doen. Als ze de herder maar volgen, die voor hen uitloopt, en hen in het voetspoor van zijn lijden leert treden. Dan jagen de wolven de schapen naar de herder toe. Dan worden ze verstrooid en toch vergaderd. Want schapen met een herder en bij de herder, vormen een kudde, dicht aaneengesloten. Hoort u er van op: en ze werden allen verstrooid? Hun overkomt niets vreemds, en wat ten kwade bedoeld is wordt ten goede gewend. Daar zorgt de herder wel voor. Hij raakt ze niet kwijt, de Vader die ze Hem gegeven heeft, is sterk en niemand kan ze rukken uit de hand des Vaders.

Ondertussen heeft de wolf vrij spel. We moeten niet gering denken over de schade die hij in de gemeente aanrichtte. De gemeenteleden worden verstrooid door de streken van Judea en Samaria. Zij wijken uit naar het platteland in de wijde omgeving van Jeruzalem, en verder nog over de grenzen van Samaria. Die is al vertrokken, en die sloop door de poort naar buiten. Petrus ook al, en Jakobus en Nee, u moet het nieuws nauwkeurig lezen: behalve de apostelen. Wij mogen wel aannemen, dat de vervolging vooral de Grieks sprekende Christenen gold. Stefanus was een uit hen en bij voorbeeld Philippus. Zij vangen de eerste stoot op. De apostelen blijven nog gespaard. Daarin is de hand des Heeren; wie het leest, lette erop. Hij gaat er tenslotte over; de duivel heeft nooit vrij spel, het loopt Christus niet uit handen, aan Wie immers alle macht gegeven is in hemel en op aarde. Kunnen wij de samenhang niet begrijpen, wij worden er wel op gewezen: behalve de apostelen, zij mogen hun werk voortzetten in Jeruzalem en dat is van het hoogste belang. De gemeente ter plaatse wordt door hen gediend en gebouwd met het Woord. Het is de moedergemeente, Christus strekt er beschermend zijn hand over uit. Hij roept de vervolgers een halt toe. Dat is heel opvallend. Het liet zich denken, dat men eerst de apostelen greep, en later is dat ook gebeurd. Nu niet! Waarmee de berichtgever ons zeggen wil: De vijanden kunnen niet doen wat ze willen. Er is een hogere wijsheid die hun blinde woeden in toom houdt. Aan een lange teugel, zei Luther eens. Wat een vrijheid om te vervolgen en te verstrooien. Toch aan een teugel: behalve de apostelen. Wie doorgrondt het hoge handelen des Heeren in hetgeen zijn gemeente wordt aangedaan? Niemand. Het is zo hoog, dat wij er niet bij kunnen. Het is tegelijk zo hoog, dat de vijanden er ook niet bij kunnen. Dat is heden nog het geval. Daarom mogen wij zeggen: Het "is goed zo. Laat ons niet morrend klagen, maar biddend waken. De een moet er dieper doorheen dan de ander, wat de een wordt bespaard, daar wordt de ander door geraakt. Maar de overste dezer wereld krijgt nooit de vrije hand, dat niet.

Wanneer we het kerknieuws zo lezen, dan leren we wat. Ook in onze tijd worden gemeenten vervolgd, mensen verstrooid. De geschiedenis van de kerk stelt ons voor veel vragen. Vragen die in het leven der gelovigen — ook zij kunnen vervolgd en verstrooid worden — terugkeren. Wat is het nieuws? Houdt Christus zijn Kerk in stand, dan mag de hel vrij woeden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen