KRONIEK

Jeruzalem.

Volgende maand is het vijftien jaren geleden dat Faro Faroek werd afgezet. Naguib kreeg de teugels in het land der nijlpaarden en na hem vrij spoedig Nasser. Het zag er even naar uit, dat Nasser in de massa zou onderduiken alvorens men hem mogelijk voor de nijlpaarden zou werpen. Maar wie weet vertederde hij juist de massa door zijn bereidheid heen te gaan. Want wat eventueel het volk en leider Nasser zou kunnen scheiden, hetgeen verbindt de gemeenschappelijke haat is sterker. Nasser mag zijn haast betreuren, niet zijn haat.

Door de worgende activiteit van de Arabische volken rondom de frontieren is het wonderlijke volk Israël eens opnieuw in het centrum van de belangstelling gekomen. In de bloementuin vindt men een kruid, dat evenals onkruid, niet vergaat. Het draagt de diepzinnige naam: Eeuwig leven. Zulk een gewas bloeit er ook in de volkerengaard.

De kroniek signaleert, diept niet uit. Ge moogt dus geen ganse verhandeling verwachten over Israël en de toekomst van de kosmos. Maar ik wil er toch op wijzen, hoe psalmwoorden herleefden in het zeer bedreigde Israël. Daar hebben we meer naar geluisterd dan naar het eerste schot of dat van deze of gene kant van de grens kwam. Er is zoveel geschoten voordien. En als er golven worden afgesnoerd en Rabsake-taal opklinkt van wegvagen van het aardrijk is er al meer gebeurd dan het aftrekken van een haan.

Vredesberaad van kerken moest plaats maken voor getuigenissen omtrent de dappere en succesvolle strijd van de Israëli. De Wereldraad van Kerken sprak angst en zorg uit, stelde zich achter het „staakt het vuren, gedacht het menselijk leed en riep op tot steun aan elke vredesactie van iedere regering. De Doopsgezinde Sociëteit accentueerde naast de geuite bezorgdheid over de toekomst van Israël die over het gebruik van geweld om conflicten te beslechten. Dit geluid uit die kring is begrijpelijk. De Oecumenische Raad van kerken en Geref. en Rooms-Katholieke kerken kwam met alle nadruk op voor dé rechten van het volk Israël op zijn nationaal bestaan.

Dit geluid heeft stellig de Rotterdamse Hervormde predikanten meer behaagd dan de oproep van het moderamen van hun synode tot voorbede. Daarin toch hadden ze smartelijk en niet zonder verontwaardiging gemist het profetische protest tegen de Arabische overval en overmacht en voor de unieke positie van het volk Israël.

Men vraagt zich wel eens af hoe het mogelijk is, niet alleen hier maar in allerlei aangelegenheden, dat een heel ministerie als één man zich stelt tegenover een moderamen, als één man, terwijl tussen beide colleges toch een grote mate van homogeniteit bestaat. Of is het vaak zo, dat één man allen tot één man maakt?

Hoe dit alles zij, laat ons minder dan onze rechter Jeruzalem niet vergeten ook al is de wapenstilstand ingetreden. Vijandschap duurt immers voort. Bidt met algemene stem om vrede voor Jeruzalem. Het gaat wel alwie het goede voor Jeruzalem zoekt. We behoren op weg te zijn naar toekomend Jeruzalem, maar het heeft met het huidige wel iets meer te maken dan de naamsgelijkheid.

Athene.

Hoofdsteden van Joden, Grieken en Romeinen stonden wegens kerkelijk-wereldlijk nieuws in de krant.

Voor de crisis in het midden-oosten lokte de staatsgreep in Griekenland tot allerlei reacties uit. De bondgenootschappen verschilden wel eens. Allen die zich tegen de nieuwe koers in Griekenland keerden gezamenlijk trokken niet eendrachtig op om voor Israël bloed en goed te offeren. De Verenigde Staten brengen heel wat bedreigde onderdanen uit de Arabische staten naar Athene.

De staat in het huidige Hellas, te weten de nieuwe militaire machthebbers toonden interesse voor de kerkelijke situatie in Griekenland. We moeten wel bedenken dat in Griekenland de kerk wel iets anders is dan ten onzent. Ik hoef maar het woord caesaropapie te noemen en we voelen, dat we in het klimaat van de staatskerk terecht komen.

Chrysostomus — een klinkende naam in de Grieks-Katholieke kerk — de 87jarige aartsbisschop is afgezet. Waarschijnlijk niet omdat hij een hartaanval kreeg, waarvan sommigen menen trouwens dat die wel het gevolg kan zijn van de staatsgreep.

Als opvolger is benoemd professor Kotsonis, een man van eruditie en bereisdheid. Hem werd protestantisme ten laste gelegd. Het zal met deze bisschop wel niet zo ver gaan als met de Grieks-orthodoxe patriarch van Constantinopel, Cyrillus Lukaris, aan wie onze Festus Hommius de belijdenis en catechismus toezond in Grieks-Latijnse teksten, omdat hij een gereformeerd christen was geworden.

Men verwacht van Kotsonis, dat hij de kerk wel zal gaan moderniseren. Bijvoorbeeld dat de priesters verlof krijgen om zelf te chaufferen en zich te laten coiffeuren.

Rome.

Het Vaticaan heeft politiek stof laten opdwarrelen. Paus Paulus — die zichzelf ter gelegenheid van een audiëntie voor leden van het secretariaat van de eenheid een obstakel noemde — heeft zich inderdaad wel zo gedragen, al heeft de schrijver Godfried Bomans goedmoedig wat begrip willen wekken voor de reis van „pater familias" naar Fatima. Bomans gelooft niets van wat in Fatima zou zijn gebeurd^ maar ja zuidelijker is men anders dan in het koele noorden. Ginds weerlicht het in visioenen, het borrelt uit geneeskrachtige bronnen en het ritselt in gras en bomen. Bomans meent dat de paus ook niet in Fatima gelooft, maar hij wilde slechts een „luidruchtig deel van zijn jongens een enorm plezier doen". Maar een bijgelovig deel van zijn „meisjes" heeft zich de knieën stuk gekropen ter gelegenheid van 's pausen bezoek aan Portugal.

Goed duidelijk werd niet het doel. Was het een vriendelijk gebaar tegenover Portugal, dat ontstemd was over de reis naar India, dat het Portugese Goa inpalmde? Was het een geruststelling voor de anderen dan de progressieven die de kerk ook rijk is? Besturen is zo vaak balansen in evenwicht brengen.

Rome maakt zich zorgen speciaal ook voor het wereldwijde missiewerk over het dalend aantal roepingen en anderzijds — wat interne missie geenszins overbodig maakt — het stijgend aantal gemengde huwelijken. Er wordt in de meer progressieve provincies van de kerk aangedrongen op een waardiger regeling van de gemengde huwelijken. In dat opzicht kan de balans niet zo gemakkelijk in evenwicht komen.

De Deense kroonprinses trouwt met de Franse graaf Henri de Montpezat, die in andere richting dan een andere Henri er wel een misje voor over heeft. Deze een misje minder en de Henri uit de historie een misje te meer. Het Franse dagblad „La Croix" schrijft: „Wij kunnen het afzweren van het katholieke geloof in onze tijd van oecumene, waarin de viering van een gemengde huwelijkssluiting niet meer dezelfde moeilijkheden oplevert als vroeger alleen maar betreuren". Let er wel op: alleen maar betreuren. Alleen maar. Wee onzer, toen we dit zeiden van de overgang van prinses Irene. Alleen maar betreuren. Sterk krijgen we de indruk, dat overgangen „alleen maar" in éne richting mogen plaats vinden.

Van éne kant moet de liefde komen daarom, zolang er fundamenteel nog geen veranderingen hebben plaats gehad, een al te vlot bedienen van de conferentie „Oecumenisch leven... hoe? " 26-28 mei in Driebergen gehouden, waar bepleit werd samen kerken bouwen, samen evangeliseren, samen allerlei filantropisch kruiswerk doen enzovoort, wanneer 12 juni in Hoogvliet een kerkgebouw „De bron" officieel in gebruik zal worden gesteld voor hervormde en rooms-katholieke eredienst. Het is het recept van onze tijd. Samen spreken voert niet tot de eenheid, dan maar samen doen.

Edinburg.

Na Jeruzalem, Athene en Rome zou men wellicht een uitstapje naar Geneve als eerst en meest aangewezen oord verwachten. Edinburg is wel dezelfde contreie kerkaardrijkskundig. De Schotse kerk besloot een voorstel om vrouwen op de kansel toe te laten door te sturen naar de classes opdat volgend jaar de synode beslissen kan. Het principebesluit werd genomen met 397 tegen 268 stemmen. Geen geringe minderheid. De woordvoerder van de bezwaarden betoogde dat het besluit louter op praktische gronden werd genomen.

We zien het. Veel gemengde huwelijken, weinig roepingen. Meer geëngageerd met de wereld, minder geïsoleerd om voor 's Heeren aangezicht te staan. Ga uit deze wereld en wandel in deze wereld in een nieuw en godzalig leven. Godzalig leven is roeping volgen. De Heere roept, wie volgt?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen