AANNEMELIJKE VRAGEN!

Inventarisatie.

De redactie heeft me — dank daarvoor — een goede uitzet meegegeven bij de instap in deze rubriek. Welgeteld kreeg ik om te beginnen een vijfentwintigtal vragen. Deze hoeveelheid is voor uitbreiding vatbaar, wanneer de lezers of liever de gesprekdeelnemers daar ook maar iets voor voelen. Toch kan ik voorlopig wel voorwaarts, en stellig wanneer we het tempo van de laatste of liever de eerste keer aanhouden. Eén vraag per maal betekent bijkans vijf jaar — bij leven en welzijn — werk met zo'n gevulde orderportefeuille. Wat een weelde in deze tijd van krappe arbeidsmarkt! Ik maak geen grapje in die richting, maar verlang en bid, dat de moeite ingeval de werkgelegenheid als grond ons onder de voeten wegzakt, ons nopen mag tot geestelijke arbeid. Misschien kan de behandeling van deze vragen daar nog wat toe dringen.

Het lijkt me om begrijpelijke redenen gewenst om een paar vragen in éne keer te bespreken. Dat brengt natuurlijk mee, dat getracht wordt naar bondigheid. Kort is geen ondeugd als de kern maar getroffen wordt. Ik zal het proberen.

Intussen heb ik gemakshalve en ten gerieve van de genietbaarheid de vragen zo goed en zo kwaad dat gaat in groepjes verdeeld. Vandaag ga ik door met de heilsorde. Vervolgens komen ter sprake vragen, die cirkelen rond geloof, hoop en liefde. Van de eerste categorie zijn er verweg de meeste. Een onderverdeling is onontkoombaar. Achtereenvolgens komt er een antwoord op kwesties van ontdekkend werk, geraken tot het geloof; wedergeboorte en bekering; zien en ervaren; prediking en bijbellezen; standen en bestrijdingen; gebed en Avondmaal. Ter onderbreking een tiental teksten, waarvan gevraagd wordt hoe de ervaring, de beleving ervan is. Tenslotte nog enkele vragen nopens de Drieëenheid en speciaal de Heilige Geest. U moet deze indeling niet bewaren als een spoorboekje. Ik behoud me de nodige vrijheid om bijvoorbeeld rondom Pinksteren de laatstgenoemde groep te bespreken. Maar er moet enige ordening zijn in de orderportefeuille en vandaar dit relaas.

Nogmaals achtereenvolgens.

U herinnert u toch zeker nog wel, dat ik de vorige vraag heb opgehangen aan het woord „achtereenvolgens". Krijgen Kerst, Goede Vrijdag, Pasen, Hemelvaart en Pinkster ook achtereenvolgens hun betekenis voor het geloofsleven? De volgende doet eraan denken.

Is er een aparte (achtereenvolgende) betekenis van het profetisch, priesterlijk en koninklijk ambt van Christus in het geloofsleven?

U hebt al gemerkt, dat het gewraakte woordje „achtereenvolgens" al een beetje mores leert en aanstalten maakt te verdwijnen. Tussen haakjes komt het zich nog present melden.

Buiten kijf hebben de ambten van Christus grote betekenis voor het geloof. Specifiek is het, dat het geloof met name Christus omhelst, Christus en Zijn weldaden. Christus betekent — ik hoef het feitelijk niet te zeggen, maar u denkt er misschien in deze vraagsituatie niet al te direct aan — Gezalfde. Ontegenzeglijk heeft dus het drieërlei ambt betekenis voor het geloofsleven. Daarover hoeven we niet uit te weiden.

Wel moeten we ons afvragen of elk ambt apart betekenis heeft en voorts of hier een opeenvolging voorschrift is.

Ik dacht stellig, dat elk ambt afzonderlijk betekenis heeft voor het leven van het geloof. Het geloof toch is horen de Profeet verhoren de Priester (2 Cor. 5 : 18-20) en gehoorzamen de Koning. Een ambtsdrager kan niet zonder diensten zijn, er zijn objecten waaraan en waarvoor Hij arbeidt. Bij ogenblikken kan de Heere de gelovigen heel bijzonder dierbaar zijn als Profeet en dan weer als Priester of Koning. In zijn verschillende ambten wordt Hij beurtelings geprezen in de lofzangen.

Toch mogen we de ambten niet van elkaar loshechten. Ik hoop, dat ik geen bestrijder ontmoet, wanneer ik voorzichtig waag te spreken van het drieëne ambt. De catechismus integreert de verscheidenheid in het éne verlossingswerk. Als profeet onthult Hij het plan der verlossing, als Priester verricht Hij het werk der verlossing en als Koning bewaart Hij bij die verlossing. Volgens het recept, dat Athanasius uitschreef voor de gelovige betrachting van de Drievuldigheid, mogen we ook in dezen de drieheid van de ambten eren in de eenheid van het verlossingswerk. Voor het bewustzijn kan het wel eens voorkomen, dat Christus louter zeg maar als Profeet in ons hart werkzaam is, maar het één is toch nimmer zonder het ander.

Ook hier heb ik bezwaar tegen een achtereenvolgens, wanneer daarmee een methodistisch juk wordt opgelegd aan de heilbegerige, die Christus wil leren kennen. Het is wel zo, dat juist om te beginnen het profetische, het lerende woord zonde en schuld bloot legt, doch het feit dat dit woord beslag legt en diepe indruk maakt is niet vreemd aan het gezag van de Koning.

Het geloofsleven is zo ongemeen boeiend vanwege de wisselende aspecten, nu eens meer dit en dan weer juist dat en steeds weer de eenheid van de onderscheiden ambten samen. We mogen bij Christus niet spreken van een cumulatie van taken maar van een concentratie. Onze betrekking op Hem saamgevlochten draden. Als Profeet predikt Hij ons de Priester-Koning.

Enige methode mag er zelfs wel geconstateerd worden, maar graag geen methodisme.

Verkiezing.

Allicht is er bij een pakketje vragen een over de uitverkiezing. Deze vraag bracht ik onder bij de paragraaf van vraagpunten betreffende de heilsorde. Romeinen 8 de verzen 29 en 30 maken dit aannemelijk.

Hoe heeft de verkiezing zijn plaats in het geloofsleven?

De verkiezing is de grond, waarin het geloof diepte van wortel vindt. Het is onjuist te zeggen, dat voor eerstbeginnenden in het geloof dit geloofsstuk nog niet urgent is en dat dit pas in veel verder stadium eens aan de orde moet komen. De verkiezing toch is de kracht van de roeping. We mogen echter niet de persoonlijke verzekerdheid Gods uitverkorene ten eeuwige leven te zijn niet zien als het enige wat van verkiezing te zeggen valt. Verkiezing is het in dit land te leven, die Bijbel in huis te hebben, een doop op ons voorhoofd te dragen, de preek op ons af te voelen komen... Verkiezing is zien of liever bidden en met Jacob vast te knijpen om er steeds meer van te krijgen. Verkiezing is dagelijks te waken aan Gods poorten (Spr. 8) — kijk even wat de kanttekeningen hierbij opmerken — totdat ik zelf uit Zijn mond hoor: Ik ben uw heil, en ik daaruit weet, dat Hij me wil voor het eeuwige leven, niet omdat ik zo belangrijk ben, maar omdat Hij de intrek neemt bij zondaren en met hen eten wil op de bruiloft van het Lam.

Wat we van verkiezing hebben is aangenaam, niet vanwege wat er op het moment nog niet voor ons inzit, maar vanwege wat er reeds wel in is. Roeping en verkiezing is een zaak van pond en talent om er andere bij te winnen, opdat we doordringen tot het hart van de verkiezing, waar we de klop van het liefdeshart Gods beluisteren.

Alles wat zich aan ons opdringt geringschatten en het hart van de verkiezing nog ver en vreemd achten en te zeggen: Als je niet verkoren bent, helpt alles niets en je van alles afmaken is zegen veranderen in een vloek, is van de spa in de goudmijn een zwaard maken om in vijandschap — want dat is het in het wezen van de zaak — de waarheid van het evangelie daarmee te bestrijden. In dat geval is de verkiezing geen artikel van het geloof maar een artikeltje duisternis van ons verstand, omdat we vervreemd zijn van God door onwetendheid en verharding. Vluchtig is geschetst de bewegelijke plaats die de verkiezing heeft in het geloofsleven. Klopt het?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen