AANNEMELIJKE VRAGEN!

Nogmaals zetten we de behandeling voort van enkele vragen, die slaan op de eerste beginselen.

Vraag: Staat de ontdekkende functie van de wet aanvankelijk los van de beleving der verlossing?

Wat de Heere samenvoegt, mogen wij niet scheiden. De Heere doet nimmer een half werk. In het ene is het andere begrepen.

De vraag is echter wel juist gesteld. Niet altijd en niet onmiddellijk beleven we wat de Heere bezig is te doen en te openbaren. We denken wel eens, dat ten oordeel strekt, wat uiteindelijk toch ons voordeel beoogt.

Ook hier past de vraag, wat vrager precies bedoelt met verlossing. Want de ontdekking heeft onmiskenbaar een verlossend element, al beseft en waardeert men het niet als zodanig.

De kritiekloze zondedienst krijgt toch een diepe steek. Men ziet bezwaren waar die voordien niet bestonden.

Paulus schrijft: Ik had de begeerlijkheid niet geweten zonde te zijn, indien de wet niet zeide: Gij zult niet begeren! Van nature kan er een zekere notie zijn van goed en kwaad, maar de wet legt de wortels bloot. Deze ontdekking van de begeerte als zonde is minstens een verlossing van schuldige onkunde, die zo verderfelijk is.

Als we de wet in gehoorzaamheid aan de Schrift heten en waarderen als een tuchtmeester tot Christus, suggereert deze uitdrukking een weg, die ergens vandaan ergens naar toe loopt. De weg loopt uit de duisternis, uit het gebied van de heerschappij van eigen ik en satan naar het licht, waar Christus onbetwist regeert. Welnu elke schrede van het beginpunt van de weg in de richting van de eindstreep is verlossing.

Verlossing is evenwel een veelsoortige grootheid. We moeten verlost worden van zonde en zondeslavemij, doch ook van het eigenlievende en zelfzuchtige, dat zich presenteert in het verlangen naar een zaligheid van eigen snit.

De vervulling van Gods gerechtigheid voldoet aan Zijn eer en betekent uiteindelijk de zaligheid en de beleving van de volle verlossing.

Vraag: Is er tweeërlei ontdekking van zonde en schuld namelijk door de veroordelende kracht van de wet en aan de voet van het kruis bij het zien van de liefde van Christus?

Tweeërlei is er niet, althans als men niet wil onderscheiden maar scheiden. Die tendens openbaart zich inderdaad wel eens als het om deze dingen gaat. Sommigen gaan zelfs zover om de ontdekking via de wet terzijde te schuiven als een verouderde en achterhaalde aangelegenheid. We leven thans onder vigeur van het evangelie en slechts de tweede methode, de gewaarwording van zonde en schuld aan de voet van het kruis, is legaal.

Hoe echter kunnen we wat op Golgotha plaats greep verstaan, wanneer het Oude Testament gesloten blijft? Het gaat toch om het vinden van Hem, van Wien Mozes in de Wet gesproken heeft?

Onderscheiding van bepaalde aspecten is heel iets anders. Dan kan men zelfs staande houden, dat er onderscheid is tussen ontdekking van zonde en ontdekking van schuld.

Het evangelie is vervulling van de wet en daarom intensiveert wat we met het oog van het geloof aan de voet van het kruis ontwaren datgene, wat de wet onthult.

Ik kan me het beste bedienen van een passage uit het formulier van het Heilig Avondmaal en daarmee heeft vrager het beste bescheid, dacht ik. In het gedeelte dat handelt over de zelfbeproeving lezen we in het avondmaalsformulier: Ten eerste, bedenke een iegelijk bij zichzelf zijn zonden en vervloeking, opdat hij zichzelf mishage en zich voor God verootmoedige: aangezien de toorn Gods tegen de zonde zo groot is, dat Hij die (eer dat Hij die ongestraft liet blijven) aan zijn lieven Zoon Jezus Christus, met de bittere en smadelijke dood des kruises gestraft heeft.

Hier is geen scheiding. De kennis der zonde, die door de wet is, wordt door de aanschouwing van de zondewraak op Golgotha geïntensiveerd. Dat geeft de genadeslag. Tevens is dit een zuiverende factor, we worden van onszelf weggeleid en opgeleid tot God.

Wel kunnen we verdedigen en staven hoe de één meer langs een wat men noemt wettische en een ander langs een meer evangelische ontdekking van zonde en schuld tot Christus gebracht werd. Dit zijn echter geen principieel verschillende maar procentueel verschillende leidingen.

Vraag: Is het juist, zoals wel eens wordt gezegd, dat het in de Bijbel altijd gaat om strijd des geloofs en niet om strijd om tot het geloof te komen, zoals in onze kringen vaak voorkomt?

Er zijn scholen, die ervan uitgaan dat de mens zonder meer het geloof bezit. Men wordt er om zo te zeggen mee geboren. De vraag: hoe kom ik tot geloof is op zichzelf reeds een uiting van ongeloof. In zulke kringen zal men het graag zo opdissen als de vraag doet.

Voor zulke apodictische en scherpe stellingen moeten we voortdurend op de hoede zijn.

Weliswaar kan er in onze kringen bestaan de zucht om zich te handhaven in het voorportaal, waar men zich geïnstalleerd heeft alsof men daar immer wil wonen, ook al zeggen de lippen dat het anders is. Men vindt zichzelf interessant, men is wel ontdekt aan bepaalde aspecten van eigenliefde maar niet aan alle. Zodoende heeft men niet in de gaten, dat er zelfzucht in schuilt om zich in aanhoudende bekommernis als in een egelstelling te nestelen. Ook zet men zich vaak jaloers af tegenover anderen, die terecht of ten onrechte zich beroemen in het heil des Heeren. Men wil met zijn onverzekerdheid beter en voortreffelijker zijn. Het is goed, wanneer we onszelf op deze contrabande controleren, want elke deugd en elke rechte nadruk roept eigen gevaren en klippen op.

Velen zijn als de oude jood van wie in de recente oorlog gezegd werd, dat hij, toen men hem verzekerde van de hulp Gods, reageerde met de woorden: Ik wilde dat God mij helpt, voordat Hij mij helpt. Zo willen zeer velen, als we nauwkeurig analyseren, eerst iets hebben en ergens van verzekerd zijn, alvorens ze geloven, terwijl wat ze vooraf willen hebben alleen door het geloof verkregen wordt.

Het is zo wenselijk en geboden, dat de mens waakt niet alleen tegen een al te lichtvaardig aannemen en ervoor houden als tegen een te gemakkelijk en kritiekloos afwijzen en wegstoten van wat in alle ernst door de predi­king van het Evangelie en werking van Gods Geest wordt aangeboden en gepresenteerd van ’s Heeren wege. In de engte, wanneer voor en achter, links en rechts alle mogelijkheden van zelfhandhaving wegvallen, ontstaat de acute nood en wordt het ware geloof geboren.

Als we spreken van strijd is het vanzelfsprekend dat er ook een vijand moet zijn. Ieder begrijpt wie de voornaamste vijand is in dit opzicht. Hij gaat om als een briesende leeuw.

Het zou een onwijze en onervaren vijand zijn, die pas in actie komt, wanneer, wat hij als een groot kwaad ziet, in feite is geschied. M.a.w. zou de duivel wel bevechten de aanwezigheid van het geloof en niet de vestiging, het ontstaan?

Hij zal liever in de kiem willen smoren. Wat de vraag stelt is onjuist.

„Maar Elymas de tovenaar (want zo wordt zijn naam overgezet) wederstond hen, zoekende de stadhouder van het geloof af te keren." Hand. 13 : 8.  Het betreft hier een man, die tot het geloof wenst te komen. Denk hierover uitvoerig na en ge zult merken, dat er, direct of indirect, heel veel toverij in de wereld is, opdat we niet te eniger tijd de ogen opendoen en ontwaken uit de strik van de duivel. Kind des duivels, zegt Paulus tegen Elymaas. Zeg het maar eens tegen uzelf: Kind van de duivel, dat je er bent!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen