ZENDING IN HET MIDDEN-OOSTEN

I.

Crisissituatie.

Wie van ons de naam, Midden-Oosten of ook wel het „Nabije-Oosten" hoort, denkt dadelijk aan de crisis die daar thans heerst. Hoewel ook het werk der Morgenland-zending met de gevolgen van die crisis te maken heeft, vragen wij in dit artikel toch niet uw aandacht voor die crisis, maar uitsluitend voor het zendingswerk in de Arabische landen ten oosten van de staat Israël.

De moeilijkheden die voor het werk der zending uit die crisis voortkomen bestaan vooral in het gevaar dat de Arabieren Christendom en Zionisme over één kam gaan scheren waardoor zij ook een vermeerderde haat tegenover de christenen zuilen gaan tonen. Vele christenen zijn daar zelf zeer bang voor en denken dan terug aan de bittere vervolgingen en moordpartijen die geleden werden in vroegere jaren.

Ook de christenen in de Arabische landen kunnen maar moeilijk klaarkomen met de in het leven geroepen Staat Israël.

De moeilijkheden, het verdriet en de gevaren die het Joodse volk in de staat Israël worden aangedaan vervullen ons met zorg en meeleven. De Arabische Christenen kunnen moeizaam klaarkomen met die nieuwe staat Israël, maar zijn wij er klaar mee? Politiek niet. En theologisch? Zijn wij klaar met deze in het leven geroepen nieuwe staat als een vervulling van Gods beloften voor Israël in de Bijbel zowel in het Oude-als in het Nieuwe Testament (denk aan Rom. 9-11). Is het nu bestaan van deze nieuwe staat op zich zelf vervulling van Gods belofte? Of zit «r een mogelijkheid in voor de echte vervulling?

Welk antwoord wij ook menen te kunnen geven, feit is, dat de heersende crisis onze aandacht vraagt ook in verband met het werk van de zending in de Arabische landen.

De heersende haat en bittere vijandschap staat elke oplossing in de weg. Maar, de HEERE regeert. Hij kan door genadewerking des Geestes de harten en zinnen buigen, zó dat uiteindelijk de bij deze crisis betrokken volken elkaar gaan erkennen en in vrede naast elkaar wonen. Dan zou in vervulling kunnen gaan de profetie van Jesaja: te dien dage zal Israël de derde zijn met Egypte en Assyrië een zegen in het midden van de aarde. Jes. 19 : 24.

Naast alle pogingen die gedaan worden van mensenkant om tot een oplossing te komen moet wel bij ons zijn een volharden in 't gebed om krachtige doorwerking van God de Heilige Geest in de harten van leiders en volk. Dat mag, dat moet op grond van Gods belofte, „want de HEERE der heirscharen zal hen zegenen" gaat het Godswoord verder in Jesaja 19 vers 25.

Aan het begin van onze jaartelling stonden kribbe en kruis in één van deze drie landen. De prediking van het Evangelie Gods en de formatie van de Christelijke kerk begon in deze landen. Hier werd voor Jood en Heiden het eerst gesproken over de vergeving der zonde in Christus Jezus en hier werden de eerste gemeenten gevormd die die boodschap des heils in het geloof aanvaardend gingen verkondigen tot aan de einden der aarde.

Het aantal christenen?

Maar hoe is de situatie van die Christelijke boodschap daar nu?

De volken in de landen waar de Morgenland-zending werkt, Syrië met 5 miljoen, Libanon met 2 miljoen, Jordanië met 2 miljoen en Irak met 7/2 miljoen inwoners zijn overwegend Moslim. Het percentage Christenen van deze ruim 16 miljoen mensen is niet groot. In Syrië en Jordanië bedraagt het ongeveer 10 procent. In Irak is slechts 3 procent christen. Het gunstigst is de situatie in Libanon. Daar rekent men dat de helft van de bevolking tot het christendom behoort. Nu worden bevolkingsstatistieken in deze landen van niet veel belang geacht. Men weet liever niet hoe de verhoudingen precies liggen. De cijfers zouden door politici uitgebuit kunnen worden in hun streven naar macht en invloed. Daarom laat men in regeringskringen cijfermateriaal maar liever buiten beschouwing. Er zijn toch spanningen genoeg zegt men. Zo berust de taxatie van half om half in Libanon ook op cijfers van de volkstelling van 1932 die gehouden werd toen Libanon nog Frans mandaatgebied was. Velen menen dan ook dat er sindsdien wel een aanzienlijke verschuiving heeft plaats gehad. Wel is het aantal christenen sindsdien nog toegenomen, maar dat van de Moslim nog veel sterker. Dit, al zou het alleen maar zijn door het grote aantal Palestijnse Vluchtelingen dat in Libanon is komen wonen. Een bewijs aan de hand van officiële gegevens is dus niet te leveren, vandaar dat men zich maar houdt aan deze half-half verhouding.

Om tot dit percentage te komen is dan in wijde kring alles meegeteld wat zich christen noemt. De leden van de Grieks-Orthodoxe, ook wel de Byzantijnse kerk genoemd, de Grieks-Katholieken of Melkieten, de Armeens-Apostolischen, de Syrisch Orthodoxen of Jacobieten, de Nestorianen, de Maronieten en de Protestanten die weer verdeeld zijn in een Armeens-Prot. Kerk en een Arabisch. Kerk en nog zoveel andere groeperingen. Op godsdienstig gebied neemt Libanon wel een zeer unieke plaats in. Onder de kleinste landen ter wereld telt het de meeste kerken en secten. Hét is een mozaiek van godsdiensten en godsdienstige richtingen. De eeuwen door is het een toevluchtsoord geweest van alle vervolgden. Er zijn meer dan 20 verschillende kerken en godsdienstige richtingen. De groepen die er zijn worden dan ook niet genoemd naar het land van hun afkomst (nationaliteit) zoals in 't Westen, maar naar de kerken waartoe zij behoren. Men kent en noemt elkaar en zichzelf als b.v. Moslim, Maroniet, Nestoriaan, Armeniër enz.

Naar binnen gekeerd.

Dr. Salim Sahioussy, secretaris van de afdeling jeugdzaken van de „Nationale Evangelische Synode van Syrië en Libanon" die in oktober 1966 op het Wereldcongres van Evangelisatie te Berlijn rapport uitbracht over de situatie in de Arabische landen zei daar: „dat de Christelijke kerken in de Arabische wereld een afgezonderd leven leiden en vrijwel uitsluitend bedacht zijn op zelfhandhaving. Aan evangelisatiewerk wordt zo goed als geen aandacht besteed. De druk van de overal aanwezige Islam is enorm. Het kerkelijk leven is zo aan banden gelegd, dat het zich met moeite kan handhaven".

Sinds 11 september vorig jaar bestaat er nu weer .in Syrië een hevige schoolstrijd. Bij decreet van het Ministerie van onderwijs werd bepaald, dat de bijzondere en particuliere scholen onder regeringstoezicht werden gesteld. Aan elk van die scholen met een functionaris van het Ministerie worden verbonden en de gehele administratie overgaan naar de staat. Men vreest dan ook dat de christelijke scholen in Syrië spoedig geheel tot het verleden zullen behoren en dat de godsdienstige opvoeding alleen in het gezin zal moeten plaats hebben. Inrichting van het onderwijs op school naar Bijbelse richtlijnen zal niet meer mogelijk zijn.

Veel evangelisch Prot. christenen meenden in de loop der laatste jaren te moeten emigreren. Ze zien geen toekomst meer voor zichzelf en voor hun kinderen. Wat moet men beginnen in een wereld die door de moslim wordt gecontroleerd en beheerst? Hoe en waar kan men werk vinden? Hoe kunnen de kinderen als ze eenmaal volwassen worden, hun christelijke belijdenis beleven?

Behalve de protestants christelijke kerken, zijn de boven genoemde kerken reeds in de eerste eeuwen na Christus gesticht. Onder de druk van de omgeving hebben zij de eeuwen door een sterk in zichzelf gekeerd leven geleid. Naast de religieuze-én sociale Moslimgemeenschap schiepen zij zich een eigen leefgemeenschap. Onder een zekere reserve kan gezegd worden dat zij alle in liturgie, leer en levensopenbaring sterk met elkaar overeen komen.

Woudenberg.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen