BOEKBESPREKING

Dr. H. M. Kuitert, Verstaat gij wat gij leest? Cahiers voor de Gemeente, ing., 85 blz., ƒ 5, 95. Kok, Kampen.
Dit boekje is opgedragen aan prof. dr. G. C. Berkouwer en wel in dankbaarheid voor zijn onnavolgbaar boek: De Heilige Schrift II. Met deze opdracht is de band tussen de leermeester en de leerling aangegeven. In dit werkje gaat het er om de gemeente te informeren over de uitleg van de bijbel. De lof over dit boekje is van vele zijden gezongen, 'k Wil er in zoverre aan meedoen, dat erkend mag worden, dat het boekje helder en duidelijk geschreven is.
Het boekje heeft negen hoofdstukken, waarin het verstaan, het vertolken, het spreken Gods, het gezag, de tijdgebondenheid, het doel van de Schrift en de wetenschap ter sprake komt. Dit alles is zoveel, dat een behoorlijke behandeling een uitgebreide artikelenreeks zou vragen. Op de zaken van dit boekje komen wij terug, wanneer wij D. V. de belofte inlossen te schrijven voor het zelfgetuigenis van de Schrift in het Nieuwe Testament.
Nu enkele opmerkingen, die vooral bezwaren zijn.
M.i. ontkomt de schrijver niet aan karikatuurtekeningen en vertekeningen van het geloofsstandpunt van mensen, met wie hij het niet eens is. Het is blijkbaar moeilijk verstaanbaar te maken het volharden in de gehoorzaamheid aan de gehele Schrift als centrum kan en behoort te hebben: het geloof in Christus.
Met andere woorden, dat het geloof in Christus de gehoorzaamheid aan Zijn Kleed (Zijn Woord) meebrengt. Wie dit Kleed van Christus losmaakt of inkort, onderneemt een hachelijke poging.
In dit verband lees ik telkens bij Kuitert, dat de Schriften van Christus getuigen. En dat is waar! Zelden of nooit lees ik, dat de Here Jezus Zich telkens beroept op de Schrift met: Er stond geschreven!
De beslissende vraag is m.i. of het beroep op de Schrift door de Here Jezus voor ons vormgevend is of niet. Of behoort dit beroep en de wijze waarop Christus Zich op de Schrift beroept, ook tot achterhaalde voorstellingen?
Bijzonder irriterend is blz. 47, waar de auteur zegt, dat de oude kerk de knoop rigoureus doorhakt en het Oude Testament dan maar van Jezus liet spreken, ook waar men het allerminst zou verwachten.
In de weergave van de „feiten" kiest Kuitert — b.v. inzake het bestaan van het eerste mensenpaar — onvoorwaardelijk voor de wetenschap. Adam en Eva zijn geen historische figuren. Kuitert weet dit zeer beslist. Rom 5 (pericoop Adam-Christus) is een leermodel zonder (althans wat Adam betreft) historische achtergrond.
Zo loopt de kerk achter de wetenschap aan. De r.k. kerk is aan het kerkgezag van de kerk uitgeleverd. Inplaats van de Paus te Rome dwingen de wetenschappelijke gezaghebbende verklaarders zijn plaats in te nemen! Wee de kerk, die zich haar mondigheid en zalving met de Heilige Geest laat ontnemen.
Tenslotte geeft de laatste bladzijde een tekening van de wederkomst van Christus, die doet vermoeden, dat ook Kuitert een wederkomen van Christus als gericht, als oordeel in de mist laat.
Jezus’ komst wordt in verband gebracht met ondervoede volken en met onderdrukte groepen of rassen. Het gaat niet om Jezus te scheiden van onrecht en onderdrukking. Maar waar is de waarschuwing voor de demonische ontwikkeling?
Dit boekje vraagt een veel bredere bespreking. Laat ik het hierbij laten. Bij Kuitert is niet alleen de leer der Heilige Schrift in het geding, maar ook de Godsleer en de triniteit. Zijn opvatting van het bondgenootschappelijke karakter van de omgang van God met de mens, doet tekort aan de majesteit en de verhevenheid van God.
In dit boek wordt God steeds kleiner en de mens steeds groter. Daaruit blijkt opnieuw dat het schriftgeloof verweven is met de gehele Schrift en de religie, waarin de levende stem Gods wordt gehoord.
Het is een smartelijke zaak, dat de gemeente vanuit de V. U. op deze wijze wordt voorgelicht. De gematigde schriftkritiek heeft haar intrede gedaan en zal voortgaan. Wie het kerkelijk gezag van de belijdenis niet meer ernstig neemt, kan ook het schriftgezag niet meer ernstig nemen. Zo zien wij het een na het ander vallen. Wij hopen op één en ander terug te komen.
K. a. Z.                                               G. B.

Drs. G. Puchinger: Hergroepering der Partijen? Uitgave W. D. Meinema N.V., Delft, 1968, 732 pagina's; ƒ 13, —.
De heer Puchinger heeft op het gebied van de intervieuws zijn sporen wel verdiend. De ene bundel is nog maar nauwelijks verschenen of er volgt al weer een nieuwe. Zijn grote kracht schuilt ongetwijfeld in zijn grote mate van deskundigheid inzake de onderwerpen die hij met de ondervraagde bespreekt en ook zijn geduld om de geïntervieuwden te laten uitspreken. Zijn methode van intervieuwen wordt niet gekenmerkt door harde zakelijkheid en brutale confrontatie, waardoor veel moderne intervieuws gekenmerkt zijn. De vragen die hij stelt zijn bedoeld om eerlijke informatie te krijgen, waarbij opvalt het respect waarmee hij zijn gesprekspartner tegemoet treedt, van welke overtuiging ze ook zijn en welke opvattingen ze ook hebben.
Zo is het ook met deze bundel waarin hij politici uit de diverse politieke partijen aan het woord laat, daarmee tevens een doorsnede biedend van politieke meningen en stromingen in ons huidige politieke bestel. We kunnen onmogelijk volledig zijn in de weergave van dit boek. De lezer kan erin vinden hoe politici uit de niet-confessionele partijen denken over confessionele partij formatie, hoe Biesheuvel denkt over de verandering van koers binnen de A.R.P. en hoe hij staat tegenover de kabinetscrises van de afgelopen jaren, hoe de communist Bakker denkt over de P. v.d. A. en het internationale communisme en hoe Van Mierloo van D'66 zich de veranderingen van ons politieke stelsel voorstelt. De freule Wttewaal van Stoetwegen (C.H.U.) vertelt over haar afkomst, belicht haar visie op de gereformeerden van toen en nu en zet haar bezwaren uiteen tegen een samengaan van A.R.P. en C.H.U. De heer Van Rossum (S.G.P.) schetst de diepere beweegredenen van het optreden van zijn partij en rekent af met vertekende beelden van zijn groepering.
Maar we zouden willen zeggen, lees deze bundel zelf. Dit boek van liefst 732 pagina's over actuele politieke vraagstukken, kersvers opgetekend uit de mond van diegenen die direct bij de praktische politiek betrokken zijn, kan aan ieder die zich bij de politieke vraagstukken van vandaag betrokken weet, menig boeiend uur bezorgen en een schat van informatie bieden. De prijs van ƒ 13 moet voor een boek van dit formaat laag genoemd worden. Een bezwaar van de omvang van dit boek in paperback vorm is dat wanneer het boek in het midden opengeslagen wordt, de kans bestaat dat de rug een knik gaat vertonen. Maar dat doet verder aan waardering voor de inhoud en de uitvoering van dit boek niets af.
Een compliment aan de auteur voor dit interessante boek.

Dr. C. Boekestijn en mej. drs. J. B. Fabery de Jonge: Werkelijkheid, Ideaal en verwachting; Uitgave J. H. Kok N.V., Kampen, 22 pagina's, ƒ 1, 25.
Dit boekje bevat gegevens over het werk en de werkindeling van de predikant. Volgens een onderzoek dat werd verricht onder een groot aantal Gereformeerde predikanten, is de gemiddelde werktijd per week van de predikant 65, 4 uren. Verder bevat het boekje gegevens over de idealen van de predikant ten aanzien van zijn werkindeling en van de verwachtingen die de gemeenteleden ervan hebben. En dan blijkt er nogal eens spanning te zijn tussen werkelijkheid, ideaal en verwachting.
H.                                                               J. v.d. G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen