U VRAAGT

Vraag: Wat betekent „dat een zondaar in Christus wordt ingelijfd? "
Deze vraag brengt ons wel allereerst bij vr. en antw. 20 van onze catechismus. Op de vraag of alle mensen door Christus zalig worden, wordt geantwoord: Alleen degenen, die Hem door een waar geloof worden ingelijfd en al zijn weldaden aannemen.
Door een waar geloof worden we Christus in-ge-lijfd, dus in Zijn lijf, d.i. Zijn lichaam opgenomen, zo lezen we in Ursinus' Schatboek.
Zoals we zullen weten spreekt de H. Schrift bij herhaling van Christus' gemeente als Zijn lichaam. Aan de gelovigen in Korinthe schrijft Paulus: En gijlieden zijt het lichaam van Christus, en leden in het bijzonder (1 Kor. 12 : 27). In de brief aan de Efeziërs stelt hij de gemeente voor als één lichaam, door één Geest vervuld en geleid (Ef. 4). Paulus spreekt verder in de brief aan de Kolossenzen van Christus als het Hoofd van het lichaam, namelijk der gemeente (1 : 18). En hij weet in zijn lijden te vervullen in zijn vlees de overblijfselen der verdrukkingen van Christus voor zijn lichaam, hetwelk is de gemeente (1 : 24).
Welnu, door een waar geloof worden we opgenomen in Christus' lichaam, d.i. zijn gemeente. Dat we krachtens geboorte op het erf van het genadeverbond reeds in de verbondsgemeente zijn opgenomen en daarvan in onze doop teken en zegel dragen, doet niets daarvan af. Dit laatste nodigt, noopt, dringt alleen maar des te meer dat we ons bekeren en door een waar geloof Christus worden in-ge-lijfd, opgenomen in die gemeente, die Christus verkregen heeft door zijn eigen bloed. Anders zullen we bastaarden blijken te zijn en niet zonen, dode ranken, die weggesneden worden en in het vuur geworpen. Wij geloven en belijden een enige katholieke of algemene kerk, dewelke is een heilige vergadering der ware christgelovigen, al hun zaligheid verwachtende in Jezus Christus, gewassen zijnde door zijn bloed, geheiligd en verzegeld door de Heilige Geest (Ned. Gel. bel. art. 27). Door een waar geloof opgenomen in dat lichaam van Christus belijd ik, dat de Zoon van God uit het ganse menselijk geslacht zich een gemeente, tot het eeuwige leven uitverkoren, door zijn Geest en Woord, in enigheid van het ware geloof, van het begin der wereld tot aan het einde, vergadert, beschermt en onderhoudt; en dat ik daarvan een levend lidmaat ben, en eeuwig zal blijven (Cat. antw. 54).
Christus is het Hoofd van het lichaam, d.i. zijn gemeente. De weldaden, die Hij verworven heeft voor zijn lichaam, worden dan ook door dat lichaam ontvangen en genoten, door en in de Heilige Geest. Ook het geloof, waardoor we Christus worden in-ge-lijfd, is één van die weldaden. De plant van het ware geloof groeit immers niet op onze akker van nature, maar is vrucht van de wederbarende werking van de Heilige Geest. Nooit zouden we vanuit onszelf naar God vragen, nooit de nood van onze zonde en schuld beseffen, nooit Christus als zaligmaker nodig krijgen.
Vandaar dat er door de Heilige Geest een band gelegd wordt tussen Christus en de ziel. Het ware geloof openbaart zich daarin, dat we ons afkeren van onszelf vol schrik en afschuw en vluchten tot Christus; het openbaart zich in een echt horen van zijn stem in het Evangelie, in het gedreven en getrokken worden naar Hem, in het zich overgeven aan en het aannemen en ontvangen van Hem, waarbij Christus zich voor ons de Enige maakt. Onze gehele persoon is daarbij betrokken.
Er is (komt) een band tussen Hem en ons, die ons eerder geheel onbekend was. Hij is voor ons het Licht, het Leven, de Zaligheid. We zien in Hem met ogen van verstand en hart, wat we nooit eerder zo zagen: Gij zijt de Christus! Tot wie zouden wij heengaan. Gij hebt de woorden van het eeuwige leven ...
Dit ware geloof wordt geboren in de gemeenschap der kerk, waar Christus is in zijn bediening des Woords. Daar wordt het geboren en gevoed: in de weg van Christus' instellingen in de gemeenschap der kerk, in Woord en sacrament. Daar woont Hij zelf, daar wordt zijn heil verkregen. Niemand komt daar bedrogen met Hem uit. Die zoekt die vindt.
Het „in Christus ingelijfd worden" ziet dus niet op de vrijmaking, waardoor we in de kennis van onze genadestaat tot volwassenheid zijn gekomen.
Het één kan natuurlijk wel met het ander samenvallen, maar het kan ook zijn, dat er nog veel gesluierd is, hoewel er toch die geestelijke band tussen Christus en ons mag zijn. Die sluiers kunnen oorzaak zijn van veel bestrijding. Maar nooit mogen ze onze vrijmoedigheid wegnemen om toch tot Christus te, gaan en in de weg zijner instellingen te blijven. Ze mogen nooit ons afhouden van zijn Dis.
Christus, die het Hoofd zijner gemeente is, zal zeker niet achterblijven om als onze hoogste Profeet op zijn eigen en voor ons geheel ondoorgrondelijke wijze de onmisbaarheid van zijn priesterwerk en offer te ontsluiten, en ons binnen te leiden in de heilsgeheimen ervan in afsnijding van al onze eigen gronden.
Zo mogen we opwassen door het geloof in Christus in de kennis Gods des Vaders in de gemeenschap van de Heilige Geest.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen