HET DWAZE EN HET WIJZE

Beginnen wij eens, met ons er over te verbazen, dat er een gemeente van God te Korinthe is. Alsof dat vanzelf sprak! Paulus schrijft een brief aan die gemeente en geloof maar, dat een diepgaande verwondering zich van hem meester maakte, toen het hem uit de pen vloeide: Aan de gemeente van God, die te Korinthe is. Wilt u het wat naar u toehalen, vul dan de naam van uw stad of uw dorp maar in. Daar is toch ook een gemeente Gods?
Wanneer wij zo worden aangesproken gaan we meteen redekavelen. Hoe moet de gemeente aangesproken worden. Kan het lijden, waar is het in gegrond, werkt het geen algemeenheid in de hand? en zo maar voort. En we hebben ons nog nooit erover verbaasd: De gemeente van Gód! Daar moeten we dan elkaar niet op aan kijken, daar mogen we God voor danken. Hij riep haar, en zij doorliep ook in onze stad een hele geschiedenis. Het is ronduit een wonder, dat wij mogen spreken over een gemeente van God te dezer plaatse.
Paulus had die gemeente in Korinthe niet uit de grond gestampt. Hij had het fundament gelegd en er enige tijd op gebouwd. Want een gemeente Gods is een tempel, waarin God in de Geest wil wonen. Dat is geen mensenwerk, daarbij maakt de Here wel van mensendienst gebruik.
Te Korinthe! Daar was geen plaats open gehouden, voor deze tempel, daar was geen ruimte voor een gemeente van God. Korinthe was een grote stad met honderdduizenden inwoners. Een havenstad, een handelstad. Van overal vandaan waren de mensen naar deze stad getrokken, kooplieden en handelaren, bootwerkers en avonturiers, vooral slaven. Er viel geld te verdienen, en er was veel vertier. Hoewel die snelle groei en die felle bloei ook haar schaduwzijden had. De armoede vloekte met de weelde; en de losbandigheid met de ingetogenheid. Bij de tempel van Afrodite werd de ontucht aan de lopende band bedreven. Korinthe had een beruchte naam op dat gebied. Kortom, het bruisende leven spoelde door deze stad, het heidense leven, vol verblinding en verwildering. '
En uitgerekend daar is een gemeente van God. Niet ergens op het platteland, ver van het gewoel en gewroet der mensen, nee, midden in die wereldstad. Daarheen nam het evangelie zijn loop, daar kreeg de gemeente een plaats. Daar heeft ze het uiteraard niet gemakkelijk. Telkens weer dreigt de gemeente meegesleurd te worden in de stromingen van het heidendom; u merkt dat de apostel hen daarvoor in dit schrijven voortdurend waarschuwt. De brieven zijn geen verhandelingen, die tijdloos en plaatsloos worden voorgedragen. Ze zijn bij de tijd en ter plaatse. De gemeente van God' die te Korinthe is wordt vermaand en vertroost.
Ze heeft het zwaar te verduren, ze wordt hartgrondig veracht. Gemeente van God! Die zich houdt aan Gods geboden en van Zijn belofte leeft. Christenen. Ze vallen buiten de orde van de samenleving. Hoort men de Christenen spreken, dan haalt men de schouders over hen op. Men, dat zijn de heidenen. Zij vinden het maar dwaasheid. Men, dat zijn de joden, zij vinden het maar zwakheid. Dwaasheid en zwakheid; zulke scheldwoorden zitten de Christenen dwars. De verleiding is niet denkbeeldig, om ook wijs en sterk te zijn. In de gemeente was men geneigd het evangelie te vervormen tot een wijsheidsleer, van hogere orde en van grotere kracht. Dat mag in geen geval zegt Paulus, daardoor wordt het verijdeld, van zijn inhoud ontdaan.
Laten ze maar smalen: dwaasheid, zwakheid. Ze hebben nog gelijk ook. Mits de gemeente er maar iets aan toe voegt: Het dwaze van God en het zwakke van God. Wijzer is het en sterker is het dan de mensen, verklaart hij in de tekst. Dat is geen vergelijking, dat is een volstrekte tegenstelling. Paulus gebruikt die twee woorden om er de betekenis van het kruis van Christus aan duidelijk te maken. Hij raakt in gesprek met de gemeente; hij trekt haar naar het heilig midden, naar het kruis als het middelpunt van de prediking en van het geloof.
Het gaat niet over wijsheid en zwakheid in het algemeen, het gaat over het kruis. En daar gaat het ook eigenlijk om in de smaad die zij te verduren krijgen. Het kruis past niet in het kader van heidendom en jodendom, het springt er op een ergerlijke wijze uit. Het is ook in deze zin een kruis, dat het onze wijsheid en onze kracht doorkruist. Dat voelen de tegenstanders goed aan, daar moet de gemeente van doordrongen worden. Het kruis van Christus, Christus aan het kruis.
Toegegeven, dat is dwaasheid. Hij is gestorven om onze zonden. Wat zijn dat, zonden? En zouden die door Zijn dood verzoend worden? Geen redelijk en zedelijk denkend mens kan daar iets van maken; het kruis is de dwaasheid gekroond. Toegegeven, dat is zwakheid. Jezus zou de Christus zijn, de Messias? Zou de bevrijder een misdadigersdood sterven? Kom van het kruis, dan zullen wij in u geloven, hoonde de menigte. Doe een teken, wees eens sterk. Hij is gekruisigd in zwakheid. Noch de heiden, noch de jood komt aan zijn trekken bij het kruis van Christus.
Dwaasheid en zwakheid, dat vindt men er van, de mens van toen en de mens van nu. Wijsheid en kracht, die zoeken wij in de wetenschap, techniek en politiek; daar zweren wij bij. Filosofie, psychologie, sociologie, theologie, zij zeggen er het hunne van en wij nemen het voor zoete koek. Het kruis? Dat schakelt ons uit, dat stelt onze wijsheid aan de kaak, dat maakt onze kracht te schande. En dat nemen wij niet, omdat het onze eer te na is, omdat het alle roem uitsluit. Daar ligt de wortel van de weerstand, van de weerzin, tegen wat het kruis zegt.
Het dwaze Gods is wijzer dan de mensen. Het wordt Pasen. Kruis én opstanding. Wat dwaasheid scheen stelt onze wijsheid in de schaduw. Het zwakke Gods is sterker dan de mensen. Wat zwakheid scheen, blijkt van een vervaarlijke kracht. Wacht maar, door deze zwakheid worden zonde en dood overwonnen. God kan het zich veroorloven, zó voor de dag te komen. Hoe dan? Met het dwaze Gods en met het zwakke Gods.
Het wordt Pinksteren. De Heilige Geest wordt uitgestort, om ons in de waarheid van dit dwaze en dit zwakke in te leiden. Hij overtuigt er ons van, dat het wijzer en sterker is. Niemand die het eigener beweging verstaat.
Wij kennen zo veel en wij kunnen zo veel en wij durven zo veel en wij mogen zo veel. Er komt geen eind aan. Wij denken over de dingen na, en wat denkt u er van? Weldenkende mensen zijn zeker van hun weten en hun willen. Zijn we wel zo zeker? Is dat weldenkend, zo ter zake, en is ons gezonde verstand niet door en door ziek? Dat zijn lastige vragen, ze vallen soms ineens binnen in het gebied van onze wijsheid. Weet u wanneer? Wanneer we met de levende God te maken krijgen. Hoe komt het tussen Hem en mij in orde? Wanneer we met onszelf niet in het reine kunnen komen. Raakte u reeds in de knoop met uw leven voor God en met de naaste?
Wat dan? Denk eens goed na, wees eens heel sterk. Maar hier bezwijken wijsheid en kracht. Ik weet het niet meer en ik kan het niet meer! Zo gaat de Heilige Geest te werk, om het kruis van Christus zijn plaats en zijn waarde te geven. Menigeen kan daar van meepraten, Paulus ook. Hij was de man die wist wat hij wilde en wilde wat hij wist. Toen hij Jezus ontmoette, ging heel zijn theologie overboord. Onze overwegingen, onze tegenwerpingen delven het onderspit. En helpen ons immers niet uit het slop. Zou het dan toch waar zijn? Het dwaze Gods is wijzer dan de mensen en het zwakke Gods is sterker dan de mensen. Het is waar.
                                                                      L. K. 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen