AFSCHEID EN GROET

Met ingang van heden heb ik bedankt als lid van het bestuur van de Ger. Bond en daarmee uiteraard als voorzitter en eindredacteur van „De Waarheidsvriend". Deze voor mij diep ingrijpende beslissing is genomen na overleg met de specialisten, die de zorg voor mijn gezondheid en leven op zich namen na de operatie van plm. 5 jaar geleden.
Dat deze beslissing niet gemakkelijk is gevallen, zult ge verstaan. Maar God spreekt op allerlei wijzen in ons leven. Wij hebben ook voor onszelf te letten op de aanwijzingen, die Hij ons geeft en in het spoor te gaan, dat Hij voor onze voeten trekt.
In dit spoor ben ik na veel beraad en gebed gegaan toen onze oud-voorzitter, prof. dr. J. Severijn reeds jaren geleden de eindredactie van „De Waarheidsvriend" moest loslaten. Toen hij enkele jaren later door God werd weggenomen, werd ik geroepen het voorzitterschap van de Ger. Bond te aanvaarden.
Onvergetelijk is het bestuur het afscheid van prof. Severijn aan zijn huis, toen hij ons op het hart bond bij het geestelijk beginsel van de Bond te blijven, omdat wij in het verleden daarop zegen hadden ontvangen en in de toekomst zegen zouden krijgen.
Middelijkerwijs hebben wij aan onze overleden oud-voorzitter veel te danken. Een van zijn gezegden was: wanneer de bond ontrouw is aan zijn eigen uitgangspunt, dan kunnen wij hem beter opheffen. En dit beaam ik tot op de dag van vandaag.
In alle zwakheid en gebrek heb ik gepoogd dit spoor in deze tijd te vervolgen. Daarbij was en is de confrontatie met het heden niet te ontgaan. Dat gaf handenvol werk aan het bestuur en aan de leden. Dit werk is aangepakt en uitgebreid. Daarin wisten wij ons gesteund door de leden en het gehele gereformeerde volk in onze kerk. Vele blijken van dit meeleven hebben wij in de loop van deze jaren ontvangen. Wij wisten ons op de hoogte- en dieptepunten gedragen door het gebed.
Weliswaar stond de worsteling om een gereformeerd kerkelijk leven gedurende de laatste jaren sterk op de voorgrond. Daardoor zijn de artikelen van mijn hand voor een deel bepaald geweest. Ik ben mij ervan bewust. Het verdedigen van de kernen van de belijdenis (o.a. verzoening, Heilige Schrift) en de zorg voor de kerkvorm nam veel in beslag. Daar was de situatie ook naar.

Dat is niet altijd in dank afgenomen en gaf soms een kwaad gerucht, soms een goed. Maar dit is niet zo belangrijk. Voor velen is de Ger. Bond alleen te dulden, wanneer hij de midden-orthodoxe koers niet aanvalt en de huidige transformatie van de kerk lijdelijk aanziet. Dat kon niet en dat mocht niet.
Intussen heeft ons blad niet alleen artikelen gegeven, waarin de strijd werd aangebonden, maar ook artikelen, waarin de Waarheid werd ontvouwd, de artikelen van ons geloof werden verklaard en toegepast.
Helaas ging de afbraak van de kerk in versneld tempo voort. Dat gaf spanningen en soms conflicten. Ik denk aan de kwalijke zaak van rapporten in de kerkprovincie Zuid-Holland. Uitvoerig is de ontwikkeling van het kerkelijk leven begeleid en tot meedenken, meebidden en meestrijden opgeroepen.
Wat dit betreft gaat de strijd met onverminderde kracht voort. Waar dit op uitloopt? Er zitten zware buien aan de lucht. Er is zwaar weer op komst, zeker in de Hervormde kerk. Wanneer de oecumenisering, de humanisering, de vermaatschappelijking, de centralisering, de bureaucratisering, de ontrechting van de plaatselijke gemeenten voortgaan, zullen er in het geheel van onze kerk dermate grote spanningen ontstaan, dat deze tot ontlading zullen komen, tenzij er bekering is en er ruimte wordt geschapen voor allen, die het geloof der kerk blijven belijden.

Naast deze onrustbarende ontwikkeling zijn er verblijdende tekenen. Ik denk dan niet alleen aan de gelukkige omstandigheid, dat er in het geheel van de kerk een veel breder front bezig is te ontstaan, dat allerminst gediend is van de ontstellende aanpassing van de kerk aan de geest van deze tijd. Ook dat mag genoemd worden. Het is voor mij een vreugdevolle ontdekking geweest buiten de kring van de Gereformeerde Bond mannen en vrouwen te ontmoeten, die diep verankerd zijn aan het reformatorisch belijden en de huidige ontwikkeling ten hoogste tegenstaan. Daarin kan een hoopvolle belofte voor de toekomst schuilen. Bij dit alles denk ik ook aan de gestadige groei van het aantal studenten en predikanten.
Hoe meer wij worden tegengestaan, hoe minder er naar onze stem wordt geluisterd, hoe meer jonge mensen lust krijgen tot het predikambt. Het is duidelijk, dat sinds de nieuwe bepalingen inzake de toelating van studenten tot de universiteiten van kracht zijn geworden, er steeds meerderen van de B-faculteiten, vanuit het onderwijs, vanuit de hogere landbouwscholen, enz. zich gaan voorbereiden op de theologische studie. Ik groet hen allen en wens hen de leiding van de Heilige Geest toe om te volharden en trouw te zijn ondanks alles.
Ik denk aan jonge predikanten, die zich soms duidelijk van God geroepen weten en zowel in de zending als in onze kerk met de inzet van hun gehele kracht geven aan de gemeenten. God zegene hen in hart en huis, in ambt en gemeente, in hun leeropdrachten, enz.
Ik denk verder aan de gemeenten. Er is niet alleen een verkalkte traditionele kerkgang, die verdwijnt, maar op vele plaatsen een belangstelling voor en een honger naar Gods Woord. Ook vandaag zijn er gemeenten, waarin de kerkgang èn 's morgens èn 's avonds groeit. Neen, de prediking heeft haar tijd niet gehad. Zij is volop in de tijd en heeft de toekomst! De arbeid is niet tevergeefs, maar staat onder de krachtdadige belofte Gods.

Met het zicht op dit alles vallen andere dingen weg. Ook teleurstellingen in mensen, van wie wij beter hadden mogen verwachten. Het is ons nooit gegaan om de Geref. Bond als doel, maar als middel. Wie op de organisatie van de Ger. Bond afgeeft en leeft en werkt uit het geloof der Schriften, heeft wat het laatste betreft ons hart en wat het eerste betreft een open oor, voor zover deze critiek billijk is. Het is mij meermalen opgevallen — en het moet mij van het hart — dat zij die ons verlieten of zich op een bijzondere critische wijze tegen de kern van wat de bond wil inzetten, in vele gevallen ontrouw zijn geworden aan het reformatorisch kernachtig belijden. In sommige gevallen leidde dit tot een uiteengaan van wegen. Dat is spijtig maar blijkbaar onontgaanbaar. Ook in dit opzicht dient er eerlijkheid en karaktervastheid te zijn.
Maar deze schaduwen vallen weg, wanneer anderen, die korter of langer tijd een andere weg gingen, tot dit reformatorisch belijden terugkeerden, niet zonder persoonlijke worsteling en ingrijpen van Gods hand. Dit alles vereiste en vereist zorg, liefde, geduld, gebed en zo nodig doortastendheid. Wie heeft dit alles volkomen opgebracht? Ik niet. Daarom ga ik als een zondaar heen, die alleen van vergeving en genade kan leven.
Er is in de loop van de jaren een band gegroeid tussen de lezers en de redactie. Veel dank voor uw liefde, meeleven en gebed, 'k Heb dit werk — wat het ook kostte — graag gedaan en heb er de beste herinnering aan. Veel dank ben ik verschuldigd aan de medewerkers. Zij hebben ons altijd bijgestaan en trouw hun werk gedaan.en
Bijzonder veel dank aan onze redactiesecretaris ir. J. v. d. Graaf te Huizen (N.H.). Hij heeft het leeuwendeel van de planning, van de correspondentie met de medewerkers, enz. verzorgd. Deze samenwerking was bijzonder goed.
Daarom verblijdt het mij, dat hij — zoals de kop van ons blad vermeldt — eindredacteur is geworden. Wilt u voortaan alle zaken — de Waarheidsvriend betreffend — aan hem zenden?
God zegene hem in zijn toch al druk bezet leven.
Ook breng ik een groet aan de uitgever van ons blad en zijn medewerkers, 't Was niet altijd gemakkelijk om aan alle wensen te voldoen, maar ook wanneer het niet kon, zorgde de heer Fortuin, dat het toch gebeurde.
Eveneens een groet aan de journalisten van onze dagbladen met wie een steeds betere verstandhouding groeide. Zij hebben er steeds meer voor gezorgd, dat de Ger. Bond in de pers een gezicht en een stem kreeg. Karikaturen konden worden opgeruimd en een betere berichtgeving vond plaats.
Verder een groet aan allen, ook buiten de Bond, met wie goede contacten ontstonden en hopelijk verder onderhouden kunnen worden.

Tenslotte heeft het bestuur in de plaats van de voorzitter onmiddellijk voorzien. Ds. W. L. Tukker van Groot-Ammers is voorzitter geworden. Hij heeft veel wensen, die hij zelf wel in de loop van de tijd, die hem D.V. gegeven wordt, zal schrijven. Eén van deze wensen geef ik door: Laat ieder, die over de Geref. Bond wat te vragen heeft, enz. alle correspondentie richten aan de secretaris, dr. H. Bout, Jacob Grimmstr. 2 te Utrecht. Het voorzitterschap is te omvattend dan dat er een uitgebreide correspondentie bij gevoerd kan worden. Ds. Tukker is u allen bekend. Ondanks veel wat ook hem bezwaart en bezig houdt, heeft hij het voorzitterschap aanvaard. Daarvoor is het bestuur hem uitermate dankbaar. Hij heeft mijn aanbeveling niet nodig. God sterke hem en het bestuur voor de grote, boeiende en verantwoordelijke taak. De Heere wekke en versterke het gebed. Dat is meer dan ooit nodig.
God Zelf zal de twist met de Hervormde kerk uittwisten in oordeel èn genade. Hij is wakker over Zijn Woord. God Zelf staat voor Zijn Woord in en voor de bond, voor zover hij niets anders wil dan getuige zijn van dit eeuwigblijvende Woord. Het is de moeite waard uit dit eeuwige Godswoord te leven en daarin te sterven.
God zegene u allen.
Z.                                                                                                     G. B.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen