KRONIEK

„tussen hei en wei”

In Blaricum publiceren behalve de gewone burgerlijke gemeente de rooms-katholieken en hervormden gezamenlijk in één periodiek. Het nieuwe blad kreeg de naam „Tussen hei en wei". Wel passend voor Blaricum, die naam bedoel ik.

Ja, het gonst van oecumenische initiatieven. Oecumenisch en verder, want de burgerlijke gemeente participeert en oecumeniseert immers mee.

Het oecumenisch aktie-centrum Oac in Driebergen, waarin Kerk en Wereld, het rk centrum „De Horstink" en de St. Willibrordvereniging samenwerken, heeft het druk met adviezen voor gezamenlijke gebedsweken voor eenheid, kanselruil, materiaal voor oecumenische diensten en gesprekken, lectuur over gemengd huwelijk, instructies voor forums en niet te vergeten adviezen voor open kommunies.

Van de laatste zijn er heel wat gehouden de laatste tijd. Denk aan Breda. Over gemeenschappelijk gesprek lazen we nog in het vorige nummer van „De Waarheidsvriend”.

Dit voorjaar houdt het zojuist genoemde Oac „experimenten-beraad". Er zijn legio experimenten, maar we kunnen er nog meer bedenken.

In de Groningse nieuwbouw-wijk Noorddijk is men bezig aan het plan om één oecumenische gemeente te vormen voor een nog te bouwen wijk. Een hervormd predikant nam het initiatief en hij kreeg een doopsgezinde, een remonstrantse, drie gereformeerde collega's en twee rk priesters mee.

Ge zoudt een heel nummer kunnen volschrijven als ge al die experimenten zoudt willen inventariseren. Eeuwenoude tegenstellingen leven niet meer. We bewegen ons gemakkelijk „tussen Hij en Wij". Als het over leer en leiding gaat zal de rk licht geneigd zijn te spreken van die éne eenzame „Hij", terwijl de pastores van de reformatie, allen van eenzelfde macht en autoriteit, zich veel meer „wij" voelen.

De ontwikkeling moet ergens uitkomen. Soms denk je: Zou het in een mogelijk niet eens zo ver verwijderde toekomst nog eens weer zo zijn als de belijdenis zegt, dat twee kerken lichtelijk te kennen en van elkander te onderscheiden zijn. Dan zult ge wederom zien ... lezen we in Maleachi 3.

„tussen wij en ik”

Maar op dit moment is het geen eenvoudige zaak. Ge hebt kunnen lezen hoe de vrijgemaakten de (gebonden) gereformeerde kerken op hun heilloze weg gewezen hebben en hoe ze in gesprek met de christelijk gereformeerden geen heil zagen, ook al omdat deze waren aangetast door een ongereformeerd virus.

We zouden wat van de besten uit diverse gereformeerde schakeringen willen samenbrengen, maar hoe lang houden deze besten het samen uit? Het zal wel gaan als in de politiek: voor één Pak weer twee of drie afzonderlijke groepen, die het met dat Pak niet eens zijn.

Speelt wat pauselijks niet mee in ons aller zielen? Willen we zuiverder, bevindelijker, waarheidsgetrouwer, heiliger zijn? Achten we niet veelal in frontale botsing met Gods Woord onszelf uitnemender dan de anderen? Om die twee lettertjes - er achter een naamwoord is al wat te doen. Ja en nog liever hebben we het achtervoegsel - st. Het zuiverst van allen. Non plus ultra: verder kan men niet.

De gave der onderscheiding is moeilijk. Ik kan niet mee met alle wind van leer, maar ik mag me ook niet „op mezelf houden". Waar houdt het engagement op en waar begint het isolement? Het is wel iets anders dan te vlotte vriendjespolitiek. Ik moet nog leren praten, want ik weet niet waar en wanneer ik ik moet zeggen en waar en wanneer wij.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen